9x karma doet z’n werk: ‘Ze swingde met mijn ex en kwam uithuilen’

‘Kwam ze nu uithuilen omdat haar man haar belazerde met de mijne, nadat ze mij eerst gedrieën hadden bedrogen?’

Sarah (36): “Het was een nieuwbouwwijk met veel jonge gezinnen, iedereen had zin in een verzetje. De feestjes waren vaak extravagant en met alcohol doordrenkt. Mijn overbuurvrouw en ik hadden een klik, die snel over leek te slaan in een intense vriendschap. We deelden lief en leed, inclusief onze diepste geheimen. Tot mijn huwelijk klapte, zij kwam klussen in mijn nieuwe huis, en op de eerste avond dat ik er met mijn kinderen sliep, boven een glas champagne bekende dat zij en haar man swingden met mijn ex. Voor de duidelijkheid: ze ging met mijn – toen nog officieel – man naar bed mét haar man. Dit had ze me natuurlijk nooit willen vertellen, ware het niet dat ze nu haar ei kwijt moest bij mij, tenslotte haar ‘beste vriendin’. Terwijl zij met z’n drieën in bed waren beland na een verfsessie in mijn pijnlijke wederopbouwleven, had ze haar man en mijn ex zo innig samen aangetroffen, dat ze er niet meer tussenkwam. Ik zat te klapperen met mijn oren. Kwam ze nu uithuilen omdat haar man haar belazerde met de mijne, nadat ze mij eerst gedrieën hadden bedrogen? Dat overdreef ik, vond ze. Dan ben je mijn vriendin niet, oordeelde ik. Er ging drie jaar overheen totdat ik haar tegenkwam in de wachtkamer van de tandarts. Ze lag in scheiding, vertelde ze, kon ik haar misschien van tips voorzien bij het vinden van een woning? Je snapt: ik voelde geen compassie toen ik later hoorde van haar tijdelijke, peperdure huurappartementje.” 

‘Ik walgde van hem, van zijn adem, de aanslag op zijn ondertanden en überhaupt zijn hele voorkomen’

Tanja (41): “Iedereen vond het wel een beetje gek, mijn mannelijke leidinggevende in de mediabranche die me meenam naar premières en zakelijke diners. Ik was een prille twintiger, wist ik veel. Ik zag onze evenementen als werk, bedacht geen seconde dat hij misschien meer wilde. Hij had een vrouw en twee volwassen, thuiswonende kinderen. Natuurlijk was het wel frappant dat hij liever over rode lopers ging met een jonge vrouw aan zijn arm terwijl hij 62 was. Maar het gezinsleven is druk, ik snapte ook wel dat zijn vrouw niet meekon naar elke happening. Tot hij begon te ageren tegen mijn relatie met een jongen van mijn leeftijd. Steeds vaker aandrong op een  ‘slaapmutsje’ na een zakelijk uitje. En me ten slotte probeerde te kussen in zijn auto voordat hij me thuisbracht na een zoveelste “werkavond”; moest ik echt naar “die jongen, daarboven”? Ik walgde ervan. Van hem, van zijn adem, de aanslag op zijn ondertanden en überhaupt zijn hele voorkomen. Hij was veertig jaar ouder dan ik, wat dacht hij wel? Dit hoorde erbij, prevelde hij, en waarom deed ik zo moeilijk als ik voorheen maar al te graag met hem meeging? Een paar weken later trof ik een lege stoel aan zijn bureau. Blijkbaar hadden meer vrouwen ‘moeilijk’ gedaan, en had personeelszaken hem aangespoord vervroegd met pensioen te gaan. Ik kon de ironische gedachte niet onderdrukken: moeilijk zeg, voor hem!” 

‘Toen ze zich na twee jaar in het geniep afsplitste, brak ze mijn hart’

Jacqueline (50): “Bedremmeld postte mijn ex-compagnon een bericht op haar social media: ‘Wegens onvoorziene omstandigheden zijn we voorlopig gesloten.’ Ik wist niet precies wat die omstandigheden waren, wel dat haar beautysalon opvallend vaak leeg was. Nadat we elkaar tegenkwamen op een nascholing over huidaandoeningen en zij me vertelde dat ze graag samen met iemand voor zichzelf wilde beginnen, liet ik haar drie jaar eerder kosteloos instromen in mijn schoonheidssalon. Ik vond het best pittig, een bedrijf in mijn eentje. Een compagnon leek een goede keus. Maar ik was naïef toen ik haar voor de helft eigenaar maakte van mijn bloeiende bedrijf.
Tegen mijn verwachting in verdubbelden de inkomsten niet met haar komst, dus financieel werd ik er niet beter van. Wel vond zij dat zij degene was die het bedrijf draaiende hield, terwijl ik meer uren draaide. Dat zorgde steeds vaker voor aanvaringen. Toen ze zich na twee jaar in het geniep afsplitste met onze stagiair en een concurrerende salon begon in onze regio, brak ze mijn hart. We waren vriendinnen, dacht ik. Dat ook mijn stagiair zich tegen me keerde, verdubbelde de pijn. Met lede ogen zag ik aan hoe ze hun socials inrichtten, en steeds meer van mijn oorspronkelijke klanten die we eens samen behandelden, naar haar én onze gezamenlijke ex-stagiair overstapten. Tot ik een jaar na haar vertrek steeds meer mensen van vroeger terugzag in mijn salon. Ze waren niet tevreden over de behandelingen van mijn ex-compagnon. Vertelden dat ze lelijke verhalen over me verspreidde, en eigenlijk was haar nieuwe plek ook best een eind rijden. Waar ik een jaar eerder mijn klantenbestand bijna zag halveren, nam het bovenop mijn nieuwe klantenaanwas plotseling heel hard toe. En nu was er dat Facebook-bericht. Je mag niet genieten van andermans ellende, maar ik kon een grijns niet onderdrukken: zo onvoorzien waren die omstandigheden misschien niet.” 

‘Hij stond op de acuut geopende spitsstrook over de lokale brug stil: autopech’

Kim-Li (38): “In de categorie Klein Leed: ik kon mijn ergernis niet verkroppen toen er begin dit jaar plotseling hevige sneeuwval was, het verkeer in de hele regio vast stond, de man in de iets te dikke auto zich voor me wurmde na een afsnijdweggetje en ik me opwond of ik wel op tijd was om mijn kinderen van de opvang te halen. Ik zuchtte mijn boosheid weg en probeerde te genieten van mijn favoriete Spotify-lijst. Tot ik hem, drie auto’s verderop, opnieuw een levensgevaarlijke inhaalactie zag uitvoeren over de aangevroren sneeuw. Er klonk getoeter, maar niemand kon een kant op. De situatie sluimerde nog zeker een halfuur, toen de boel weer een beetje in beweging kwam en ik hem op de acuut geopende spitsstrook over de lokale brug zag stilstaan: autopech. De ANWB draaide overuren in dit weer. Ik was na tien minuten thuis mét kinderen, ik hoop dat hij de aanbevolen slaapzak tegen de kou in zijn achterbak had.” 

‘Ik geniet van een monogaam, soa-vrij leven’

Aylin (50): “Ik ontmoette hem op Second Love dus natuurlijk wist ik dat hij niet monogaam zou zijn toen we een relatie begonnen. We maakten wel één afspraak: niets doen met anderen in ons huis óf onze directe omgeving, niets doen met bekenden, en altijd eerlijk zijn. O, en altijd veilige seks bedrijven natuurlijk, maar dat sprak voor mij voor zich. Ik vergaf hem de eerste keer chlamydia en daarna twee keer gonorroe. Hij was nu eenmaal ‘actiever’ dan ik. Ik had de vrijheid hetzelfde te doen, dat was voor mij genoeg, al gedroeg ik me er zelden naar. Mijn vriend en ik hadden het fijn en dat hij zich daarnaast drie slagen in de rondte genoot, vond ik prima. Tot hij vaste ‘meisjes’ om zich heen begon te verzamelen met wie hij vaste avonden doorbracht, terwijl ik alleen op de bank zat – ook wanneer ik aangaf hem nodig te hebben. Ons heilige samen draaide steeds meer alleen om hem. ‘Leven en laten leven’, noemde hij dat, ik noemde het eenzijdige polyamorie. En toen kwam ik Paul tegen. Hij was in alles het tegenovergestelde van mijn vriend. Hij leefde in een vakantiehuisje zodat zijn ex-vrouw en kinderen in hun oude huis konden wonen, wilde weinig meer van het leven dan goede gesprekken voeren en een groep dierbare vrienden om zich heen voor wie hij alles deed. Ik viel als een blok voor hem. Mijn vriend was not amused, zei dat verliefd worden geen onderdeel was van onze afspraak. Maar al zijn vaste avonden met vaste vrouwen dan? Inmiddels zijn we een jaar verder en zijn Paul en ik dolgelukkig in een lat-relatie. Mijn vriend is inmiddels mijn ex én doodongelukkig single. Hij wil het graag opnieuw proberen. Maar ik geniet van een monogaam, soa-vrij leven. Leven en laten leven, toch?”

‘Pronken met andermans veren leidt zelden tot succes’

Marlieke (40): “In mijn werk als marketingstrateeg is het gebruikelijk dat alle collega’s ideeën pitchen voor nieuwe campagnes. Wat is een goede invalshoek? Wat wil de doelgroep? Meestal gaat dat digitaal. En zo stuurde ik een mail naar mijn leidinggevende met drie goede ideeën voor een nieuw project. Een week later kwam een reactie op één van mijn ideeën: ‘Goed plan!’ Over de andere twee hoorde ik niets, tot een mannelijke collega één van de twee pitchte tijdens een presentatie. Op zich al dubieus, want hoe waren mijn ideeën bij hem terecht gekomen? ‘Wat een goed idee’, zei ik tijdens zijn presentatie, ‘hoe kwam je hier zo op?’ Zijn antwoord liet net iets te lang op zich wachten en daarmee was mijn wraak zoet. En de uitvoering? Die is er nooit gekomen. Dat kan iets zeggen over hoe goed mijn idee werkelijk was, maar ik houd het erop dat pronken met andermans veren zelden tot successen leidt.” 

‘Boterhammen eten met vork en mes is duidelijk geen garantie voor een voorbeeldig kind’

Lauren (45): “Het groepje schoolpleinmoeders kwam al wekelijks op woensdag samen sinds onze kinderen naar de basisschool gingen. Iedereen was vrij die dag, en dat betekende koffie drinken nadat we de kinderen in de klas hadden afgeleverd om opvoedbeslommeringen en andere alledaagse dingen te bespreken. Echt vriendinnen waren we niet, wel goede kennissen die door de kinderen met elkaar verbonden waren. Één van de moeders wist altijd alles beter. Haar kinderen deden ook altijd alles beter, vond ze. Plaste één van onze zonen nog in bed? Belachelijk! Maakte een dochter haar ouders nog steeds om zes uur ’s ochtends al wakker? Onacceptabel! Mochten onze kinderen hun brood gewoon met hun handen eten? Konden ze nog niet lezen? Geen veters strikken? Om álles hief ze het vingertje. En toen werden onze kinderen pubers. Gingen naar verschillende middelbare en groeiden langzaam uit elkaar – en daarmee wij ook. Tot de moeder-met-het-vingertje me op een dag plotseling mailde. Sorry dat ze me lastigviel, begon ze, maar haar oudste maakte er een zooitje van. Hij spijbelde, kwam te laat thuis, blowde. Ik ben maatschappelijk werker, dus had ik misschien tips? Natuurlijk gun ik niemand problemen, maar ik kon de gedachte niet onderdrukken dat boterhammen eten met vork en mes duidelijk geen garantie is voor een voorbeeldig kind.”

‘Haar halve kar moest worden gecontroleerd’

Sandra (36): “Afgeleid treuzelde ik een beetje met het terughangen van mijn handscanner in de supermarkt. Een vrouw met een volle boodschappenkar drong geërgerd voor, propte haar scanner in de houder die ik voor ogen had en mompelde iets over ‘mensen die niet opschieten’. Aan de zelfscankassa naast haar rekende ik rustig mijn boodschappen af, toen haar kassa begon te piepen. Ze kreeg een steekproef, haar halve kar moest worden gecontroleerd. ‘Fijne dag’, zwaaide ik met mijn boodschappentas over mijn schouder, ‘ik loop snel door!’” 

‘Alles zorgde voor een klaagzang aan de betreffende voordeur’

Charlotte (48): “Mrs. Bouquet, noemde de buurt de buurvrouw die zich altijd met iedereen bemoeide en over alles klaagde, naar het bemoeizuchtige, snobistische personage in de serie Keeping up appearances. Een fiets tegen de muur, een scheef geparkeerde auto, kinderen die in het weekend voor negen uur in de tuin speelden en naar haar mening teveel lawaai maakten: alles zorgde voor een klaagzang aan de betreffende voordeur. De grootste doorn in haar oog: rommelige voortuinen. Een tijdelijk geparkeerde vuilniszak: daar ging de deurbel weer. Teveel onkruid of een ongesnoeide heg: haar klacht kwam nog net niet schriftelijk door de brievenbus. En toen ging ze verbouwen. Onaangekondigd verscheen er een container op de toch al schaarse parkeerplaatsen en het getimmer en geboor klonk van half acht ’s ochtends tot aan het eind van de dag. In haar voortuin stonden grote zakken met puin. Tot de herrie na twee weken plotseling stopte. Was de verbouwing nu al klaar, polste ik bij een buurvrouw. Want zo zag het er vanaf buiten niet uit. Handhaving was langs geweest na klachten van buren, wist de buurvrouw te vertellen. Mrs. Bouquet mocht uiteraard verbouwen, maar de herrie was alleen nog toegestaan tussen negen en zeven en de rommel in de voortuin en rond de container moest eerst worden opgeruimd. Daarop had ze de aannemer ontslagen, in haar ogen de schuldige van dit alles. Eigenlijk wilde ik een kaartje in haar brievenbus stoppen met Succes met de verbouwing, maar ik besloot de eer aan mezelf te houden. Karma had al voldoende huisgehouden.”

Tekst: Jorinde Benner
Foto: Getty Images

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.