Jolien had een seksuele burn-out: ‘Ik dacht dat ik nooit meer zin zou krijgen’

Jolien: “Vanmorgen konden Stefan en ik lekker uitslapen. Zijn dochter woont sinds kort op zichzelf, mijn kinderen waren bij hun vader. Toen ik rond negen uur wakker werd, schoof ik een stukje naar mijn liefste toe. Ik krulde mijn lichaam tegen het zijne en gaf hem zachte kusjes in zijn hals. Toen hij glimlachend zijn ogen opensloeg, gleed ik met mijn hand naar beneden. Er volgde een heerlijke vrijpartij. Ik kreeg zelfs een hoogtepunt, wat me in de ochtend lang niet altijd lukt. Voor veel stellen is dit misschien een normale start van een vrije zaterdag. Ik dacht dat dit nooit meer voor mij zou zijn weggelegd. Maar ik heb mijn lustgevoelens teruggevonden en ze zijn levendiger dan ooit. Dat vind ik echt een wonder!

Verloor eigen grenzen

“Als puber was ik erg nieuwsgierig naar seks. Ik had een oudere zus die eerder vriendjes had. We sliepen samen in een kamer en ik hing aan haar lippen als zij vertelde wat ze met hen deed. Toen ik zelf verkering kreeg, zestien was ik toen, viel het me eerst wat tegen. Mijn vriendje was onervaren en wilde veel te snel. Maar na een tijdje was het hartstikke leuk. Toen het na vier jaar uitging, snotterde ik zakdoekjes vol, maar genoot daarna van mijn vrijheid om nieuwe ervaringen op te doen. En dat was leuk en lekker. Al had ik ook één keer een nare ervaring. Ik was moe en wilde slapen, maar mijn onenightstand drong zo aan op nog een keer, dat ik uiteindelijk toegaf. Later voelde ik me daar heel vervelend over, verkracht zelfs – toch denk ik dat dit niet aan de basis van mijn latere problemen lag. Want ik liet dan wel ver over mijn grenzen gaan, ik was me daarvan bewust en kon boosheid voelen. Hoe anders ging het met Mike, de vader van mijn kinderen. Van hem hield ik, en hij hield van mij. Ik besefte helemaal niet dat ik bij hem compleet mijn eigen grenzen verloor.
En het begon allemaal zo geweldig. Mike was een collega. We begonnen te mailen met elkaar. Grapjes en plagerijtjes werden flirten en zoenen in de lift. Nooit eerder had ik zoveel vlinders gehad. Dit was ’m, ik wist het zeker. Drie maanden hebben we onze relatie geheimgehouden. Een superspannende tijd, waarbij we weleens een stiekem vluggertje maakten op het toilet. De seks was verrukkelijk. Ik kon me niet voorstellen dat dat ooit zou veranderen.”

Geforceerd zin maken

“Maar dat gebeurde wel, toen ik zwanger was. We woonden op dat moment twee jaar samen. We waren allebei dolblij dat er een baby op komst was, maar fysiek voelde ik me niet goed. Ik was misselijk en moe, en kon niet wennen aan mijn dikker wordende buik. Mike vond mij mooier dan ooit, maar zelf verloor ik het contact met mijn lichaam. Toch bleven we vrijen, want Mike had veel zin en ik wilde niet telkens nee zeggen. Bovendien vond ik zijn nabijheid wel fijn. Ondertussen zat ik vooral in mijn hoofd en liet het verder maar over mij heen komen. Wat was ik blij toen onze zoon er was. Al had ik wel veel pijn, want ik was behoorlijk uitgescheurd. Maar hé, dat zou wel helen, en dan zou de seks met Mike vast weer zo fijn worden als vroeger.

Aan de bel trekken

Helaas was dat niet zo. Met wat ik nu weet, besef ik dat ik toen al aan de bel had moeten trekken. Dit met mijn huisarts bespreken en bovenal met Mike. Ik had mezelf ook de tijd moeten geven, tot ik weer echt in mijn eigen lichaam landde. Maar al een maand na de bevalling vond ik het weer tijd worden. Niet dat Mike daarop aandrong hoor. Echt, ik kan hem nergens de schuld van geven. Dat is misschien nog wel het verdrietigste; dat ik me puur vanuit mezelf zo heb geforceerd. Die eerste avond na de bevalling hulde ik me in een sexy setje en verleidde Mike. Al deed het stikveel pijn, ik liet hem begaan. Na afloop was ik blij, want hij was voldaan, aanhankelijk en lief. Dan kon dit toch niet verkeerd zijn?

Niet echt bij

De pijn, die trok de maanden erna wel weg. Wat helaas níet overging, was dat ik er niet echt bij was. Ik deed het voor Mike, om een leuke vrouw te zijn. Maar verder schakelde ik mezelf uit. Luisterde met gespitste oren of de baby niet ging huilen. En wachtte tot het voorbij was en ik lekker kon slapen. Zo stom, zo behoor je toch geen seks te hebben? Maar ik dacht: dit is kennelijk nu gewoon wat het is.”

Sluis ging open

“Jarenlang heb ik mijn kop in het zand gestoken. Ik vertelde mezelf dat alles goed ging. Na onze zoon kregen Mike en ik nog een dochter. Ze waren gezond, we verhuisden naar een prachtig huis, vlak bij mijn schoonouders, die vaak bijsprongen. Ik kreeg promotie op mijn werk. Wat maakte het dan uit dat die twee keer seks per week me steeds meer tegen ging staan? Ik las in bladen dat bij veel vrouwen het libido nu eenmaal zakte nadat je kinderen had gekregen. Dus ik liet me gewoon in zijn lievelingsstandje schuiven. Kreunde zoals ik me dat had aangewend. Al voelde ik eigenlijk niets meer. Opgewonden zijn, een orgasme: dat was iets van een ver verleden. En het kostte me steeds meer moeite om het vol te houden. Ik begon stiekem wijn te drinken op de avonden dat we het zouden doen. Tot ik een keer zo aangeschoten was dat ik halverwege in slaap viel. En ook de alcohol niet meer hielp. Toen begonnen de smoesjes. Het ontwijken. Het expres ruzie zoeken met Mike, zodat hij me met rust liet.

Iets los

Op een avond was ik bij een vriendin. We kregen het over seks en voor het eerst liet ik iets los over hoe ik dat ervaarde. Ze schrok, zei: ‘Jolien, dit is niet normaal hoor.’ Toen was het alsof er een sluis openging, ik kon niet meer stoppen met huilen. Dat weekend heb ik geprobeerd het heel voorzichtig met Mike te bespreken. Maar hij liet me amper uitpraten, reageerde verbijsterd en kwaad. Speelde ik echt al jaren toneel? Hoe had ik hem dat aan kunnen doen?
Hoewel ik hoopte dat dit gesprek toch het begin was van iets goeds, was het het begin van het einde. Daar kon de therapie die we gingen doen niets aan veranderen. Mike kon me niet vergeven dat ik zolang had gezwegen. Hij vond het nog erger dan vreemdgaan, hij zei dat hij me niet meer kon vertrouwen, in niets. Ondertussen had ik zoveel aversie tegen seks opgebouwd dat ik de oefeningen die we meekregen om thuis te doen echt niet op kon brengen. Nu mijn geheim openlag, kon ik geen enkele aanraking van Mike meer verdragen.

Breuk

Een breuk tussen mij en Mike was onvermijdelijk. Iets wat ik vreselijk vond voor onze kinderen. Vriendinnen zeiden dat ik daar niet zo hard in moet zijn, dat het ook erg gek was dat Mike het nooit had opgemerkt. Tja, misschien. Feit blijft dat ik eerder eerlijk had moeten zijn. Hoewel ik veel verdriet had toen we uit elkaar gingen, was ik ook opgelucht. Nu kon ik tenminste een punt zetten achter dat hele seksgedoe. Ik zou het gewoon nooit meer doen. Dat ik nog maar 37 was, kon me geen bal schelen. Ik zou alleen blijven en enkel nog maar vriendschappen aangaan. Ja, ook met mannen, waarom niet?”

Seksuele burn-out

“Bloed kruipt waar het niet gaan kan. Vier jaar later werd ik verliefd op mijn buurman, Stefan. Ik schoot in een enorme kramp. Enerzijds wilde ik niets liever dan steeds bij hem zijn. Ergens verlangde ik er ook naar om hem aan te raken, hem te knuffelen. Maar wat als hij meer zou willen? Want nee, al was ik dan verliefd, ik had absoluut geen seksuele gevoelens voor hem. Die had ik zo ver weggedrukt, dat ze helemaal verdoofd waren. In die tijd zocht ik op internet en stuitte op informatie over aseksualiteit. Dat ben ík, dacht ik bij sommige verhalen. Alleen klopte er natuurlijk iets belangrijks niet. Want vroeger had ik wél van seks genoten. Wat was er dan met mij aan de hand?

Volledig uitgeput

En toen stuitte ik op een stuk over seksuele burn-out. En het was alsof iemand opeens woorden gaf aan wat er met mij aan de hand was. Mijn lichaam had jarenlang iets gedaan wat mijn hart en hoofd niet meer wilden en dat had me volledig uitgeput. Wat een eyeopener. En hoewel ik het heel pijnlijk vond om me te realiseren dat ik dit mezelf had aangedaan, kreeg ik ook hoop. Want van een normale burn-out kun je herstellen. Waarom dan niet ook hiervan?”

Opnieuw therapie

“Maar ja, dan moest ik wel iets doen, besefte ik. Ik moest door een enorme weerstand heen. Maar ik wilde het toch een kans geven. Want als er niets veranderde, zou ik nooit meer een normale relatie kunnen aangaan. Dus ik ben opnieuw naar een therapeut gegaan. Nadat ik alles had verteld, hebben we het eerst een tijd helemaal niet meer over seks gehad. Maar over grenzen stellen. Over mijn lichaam voelen. Over grip krijgen op wat ik wil en over nee zeggen zonder schuldgevoel. Daarna deed ik EMDR, om over de grootste aversie heen te komen. Daarna was ik er klaar voor om weer contact te maken met mijn lichaam. Heel erg langzaam ging dat. Simpele dingen als mijn ademhaling voelen met mijn hand op mijn buik. Bewust stilstaan bij de sensatie van het douchen. Ook liet ik mijn rug een keer masseren… door Stefan. Op dat moment hadden wij onze verliefdheid al tegen elkaar uitgesproken. Maar ik had ook verteld dat ik een behoorlijke rugzak had. En dat ik echt het tempo van onze fysieke relatie wilde bepalen. Gelukkig schrok hij daar niet van terug. Hij zei zelfs: ‘al doen wij het nooit, dan nog wil ik met jou verder.’ Dat deed veel met me. Het gaf me vertrouwen om met hem op ontdekkingsreis te gaan. En reken maar dat die lang is geweest. Van masseren tot in elkaars armen liggen. Samen slapen, met mijn nachthemd aan. Daarna in alleen een onderbroek. Totdat die ook uitging. En langzaam voelde ik weer golfjes van opwinding. Een verlangen om hem verder te verkennen.

Mooie huwelijksnacht

Inmiddels zijn Stefan en ik getrouwd. En reken maar dat wij een mooie huwelijksnacht hebben gehad. Ben ik bang dat me dit ooit nog eens overkomt? Nee, helemaal niet. Want bij Stefan doe ik nooit iets wat ik niet wil. Ik voel wat ik wil en durf daar altijd voor uit te komen. En een ‘nee’ is ook prima, ontdekte ik. Sterker nog: die nee’s maken mijn ‘ja’ juist waardevoller. Voor ons allebei. En dat is het mooiste cadeau dat ik mezelf – en hem – kan geven.”

Om privacyredenen zijn alle namen veranderd, De echte namen zijn bekend bij de redactie.​​​​​​
Foto: Getty Images