Hanneke (48): ‘Dat mijn man twintig jaar ouder is, vind ik nu wél een probleem’

Oudere man

Hanneke: “Er is geen cliché dat je mij niet hebt horen zeggen toen ik als 37-jarige verkering kreeg met Koen, destijds net 58 geworden. Want zo’n oudere man, die bracht bakken levenservaring mee waar ik van kon leren en wat ik ook heel fijn vond, was dat hij niet meer zo nodig van alles hoefde. Zelf verlangde ik op dat moment naar een rustiger leven, zeg maar gerust: gezapig. En bij Koen vond ik precies wat ik zocht. Anders dan mannen van mijn eigen leeftijd jaagde hij geen carrière na, wilde niet op wereldreis en ook prettig: de midlife crisis had hij al achter de rug. Het belangrijkste overblijfsel daarvan was zijn motorrijbewijs dat ons in staat stelde in het weekend lekker samen te toeren, een kopje koffie te drinken en weer naar huis te gaan. Daar kookte hij lekker, waarbij hij niet op een paar euro hoefde te kijken, want Koen was heus niet schatrijk maar had wel financiële rust en ruimte. Dat is natuurlijk bij elke man fijn, maar voor mij was het op dat moment meer dan een gevulde bankrekening. Het betekende dat hij stabiel was, voor zichzelf kon zorgen en verantwoordelijk in het leven stond. Alles wat mijn ex niet had en was.

Ex

Met die ex was ik op dat moment net tien jaar samen geweest en na een zeer turbulente break-up, woonde ik in een klein appartementje, voor het eerst sinds jaren weer op mezelf. Het huis stelde niets voor, maar ik voelde me de koning te rijk. Mijn ex kon heel leuk, lief en charmant zijn, maar achter de voordeur was hij licht ontvlambaar, jaloers en onredelijk. Hij had ook weinig gevoel voor verantwoordelijkheid. Geld genoeg, maar de vaste lasten opbrengen was elke maand een probleem voor hem, want hij gaf alles uit aan zichzelf. Ik verdiende een derde van wat hij binnenhaalde, maar draaide op voor de huur, boodschappen en verzekeringen.

Lang gebleven

Achteraf weet ik niet waarom ik nog zo lang ben gebleven. Of eigenlijk weet ik het wel: hij had altijd mooie babbels en wist mij continu het gevoel te geven dat wat ik vervelend vond, aan mij lag. Met hem voelde ik me nooit rustig of veilig. Soms kon hij op vrijdagmiddag roepen: pak je koffer, we gaan naar Lyon! En dat deden we dan ook. Klinkt leuk, maar ik hou helemaal niet van dit soort acties, ik ben veel meer een planner. En het werkte ook niet, want eenmaal ter plekke was er niets geregeld en keek hij naar mij van: waar slapen we? Op stel en sprong moest ik dan iets gaan regelen. Of dan kwam hij ineens aan met mededeling dat hij vier maanden op reis wilde. Of ik even mijn baan wilde opzeggen? Natuurlijk niet, maar zijn onrust plaatste me keer op keer weer in dit soort situaties. En ik ging steeds meer mee in zijn gekkigheid omdat van mijn ‘nee’ vrijwel altijd gedonder kwam.

Kentering

Pas toen ik in therapie ontdekte dat ik mezelf altijd maar wegcijferde, kwam de kentering. Ik ging voor mezelf opkomen en daar was hij niet van gediend. En dat ik uiteindelijk bij hem wegging, krenkte zijn ego natuurlijk. Hij maakte het me heel moeilijk en kleedde me financieel uit, maar toen ik eenmaal in dat huisje woonde voelde ik me vrijer dan ooit. Voor mij nooit meer een man, riep ik tegen wie het maar wilde horen. Maar dat liep anders.”

Goed en veilig

“Op een verjaardagsfeest van een vriendin werd ik voorgesteld aan Koen, destijds net 58 jaar geworden, kerngezond, nog volop aan het werk, maar wel al met de rust die hoort bij iets oudere mensen. Ik voelde me meteen zó goed en veilig bij hem. Hij straalde in alles stabiliteit uit, maar wél met levenslust. Hij had alles al gezien, hoefde niet zo nodig meer groots en meeslepend te leven. Koen wilde genieten van het leven en dat zat bij hem juist in kleine dingen: een lekker taartje, buiten zitten, een mooie wandeling. Ik vond het een verademing om iemand zo te horen praten. Hij stelde ook allemaal leuke vragen aan mij. Dat had mijn ex nog nooit gedaan, die hoorde vooral graag zichzelf praten met mij als publiek. Ik was helemaal door Koen gegrepen en toen ik wegging, wisselden we nummers uit. Hoe het vervolgens tussen ons verder ging, vond ik tekenend voor hoe hij is en hoe hij mij begreep. Heel langzaam bouwden we een band op, niets overhaast, nooit pushend van hem uit. Het duurde maanden voor ik hem vertelde dat ik verliefd op hem was, en nog een paar weken voor hij me officieel verkering vroeg.

Vriend bijna zestig

Mijn omgeving vond er natuurlijk wel wat van dat mijn vriend bijna zestig was. ‘Als jíj zestig bent, is hij tachtig’, zei mijn zus. ‘Of dood’, deed mijn broer een duit in het zakje. Mijn ouders bleven maar zeggen dat zij minder met hem in leeftijd scheelden dan ik. Vriendinnen, collega’s, iedereen gaf dezelfde reactie als ze van het leeftijdsverschil hoorden. Een soort half lachje en dan: ‘O…’ Mannen vonden het dan vaak nodig er een schepje boven op te doen: ‘Doet ie goed, hoor!’ Koen en mij kon het niet schelen, wij waren gewoon blij met elkaar. En ik verdedigde onze relatie met hand en tand. Er waren ook gewoon veel voordelen, met die rust en levenservaring en stabiliteit van hem. Als vriendinnen of mijn zus weleens over de toekomst begonnen, wuifde ik dat weg. Ja, Koen kon kwalen krijgen of doodgaan, maar geldt dat niet voor ons allemaal? En de een wordt anders oud dan de ander. Dat mijn ouders lange verhalen over hun artrose en staaroperatie kunnen houden, betekent niet dat Koen dat op z’n vijfenzestigste ook zou doen. En bovendien, grapte ik vaak, hield ík hem jong van geest. Zo luchtig als ik erover sprak, zo ervaarde ik het ook echt. Het was fijn met Koen en wat er in de toekomst zou gebeuren, zouden we dan wel weer zien.”

Luchtige houding

“Koen en ik zijn nu tien jaar bij elkaar en ik kon lange tijd die luchtige houding hebben, omdat er gewoon niet zoveel aan de hand was. In het tweede jaar van onze relatie trok ik bij hem in en samen genoten we van ons rustige leventje. We genoten zo erg dat we allebei wel wat kilootjes aankwamen. Ikzelf ging sporten, Koen vond dat niet nodig terwijl hij altijd wel een actieve levensstijl had gehad. Dat is twee jaar geleden en vanaf dat moment werd het steeds opvallender dat hij zijn energie begon te verliezen. Anderhalf jaar geleden kon hij met een gunstige regeling stoppen met werken en werd het nog erger. In plaats van al die vrije tijd gebruiken om de tuin eens onder handen te nemen of dan maar te gaan sporten, bleef hij ’s ochtends juist eindeloos in bed liggen. Ikzelf moet nog werken en belde vaak rond de lunch even naar huis, Koen was dan net op of zelfs nog niet. Maar ’s avonds wilde hij niet naar bed als ik moe was. Ik moest de dag erna vroeg op, hij niet. Onze ritmes gingen steeds meer uit elkaar lopen en daar hadden we soms zelfs woordenwisselingen over.

Meer klagen

Het viel me ook op dat Koen steeds meer begon te klagen. ‘Dat doen alle oude mensen’, zei een vriendin toen ik het eens met haar besprak. Ik raakte geïrriteerd, maar eigenlijk had ze wel gelijk. Als je om je heen kijkt, zie je wel vaak dat met het klimmen van de leeftijd ook de hoeveelheid geklaag toeneemt. Koen leek gewoon steeds minder tevreden te worden, overal had hij wel iets op aan te merken: de politiek, de buren, het weer, mijn werktijden, hij kon echt mopperen. Ook de gang van zaken in het ziekenhuis was hem een doorn in het oog, vooral ook omdat hij daar steeds vaker mee te maken kreeg. Als ik uit mijn werk kwam, kreeg ik regelmatig al zijn gemopper over me heen. Vorig jaar moest hij een nieuwe knie, dat maakte het allemaal niet beter. Waar mijn leeftijdsgenoten het hebben over de streken van hun puberkinderen, zit ik met mijn vent op de poli voor een nieuwe knie. Dat zou grappig kunnen zijn, maar dat is het niet.

Oude mensen

Mijn ouders zijn dik in de tachtig en tot mijn afgrijzen vinden zij en Koen elkaar hier helemaal in. Laatst waren we een keer bij hen op de koffie en raakten zij met z’n drieën verzeild in een heel gesprek over de afdeling orthopedie van het ziekenhuis en hoe het er daar aan toe gaat. De wachttijden, de dokter, een of andere arts-assistent die niet naar behoren functioneert, het kwam allemaal voorbij. Vervolgens ging het verder over de ziekenhuisapotheek en de bereikbaarheid van de thuiszorg en ik dacht alleen maar: wie zíjn deze oude mensen? Kijk, ik begrijp heel goed dat kiezen voor een twintig jaar oudere man automatisch betekent dat hij ook sneller oud wordt. En dat maakt me ook niet uit. Ik wil best mee naar het ziekenhuis, ik wil ook wel wat langzamer wandelen als het nodig is, desnoods gaan we op de tandem, allemaal prima. Maar dat hij niet alleen oud zou zíjn, maar zich ook oud zou gaan gedragen, daar had ik niet helemaal op gerekend. En ik vind ook dat dat een keuze is.”

Zuur opaatje

“Waar ik op viel, was Koens levenslust en zijn vermogen om van elke dag een feestje te maken. Dat heeft hij nu zo veel minder dat de dagen soms zwaar voelen. Genieten van iets kleins vindt hij lastig als hij een pijntje of kwaaltje heeft. Dan draait ineens alles daar om, terwijl de Koen van tien jaar geleden met een paracetamol op alsnog vol voor de dag zou zijn gegaan. ‘De sjeu is eraf’, zei mijn zus laatst ook over hem. En dat terwijl hij nog zeventig moet worden. Ik maak me zorgen over hoe het over vijf of tien jaar is. Loop ik dan naast een zuur opaatje? Daar pas ik echt voor. Ik probeer weleens met Koen over zijn levenshouding te praten, maar zo’n gesprek eindigt eigenlijk nooit ergens. Want dan zegt hij ‘alsof jij zo gezellig zou zijn als je altijd pijn hebt’. Nee, misschien niet, maar moet ik dan maar de gevolgen daarvan dragen? Ik vind het echt een lastige situatie. Het liefst zou ik samen met Koen oud worden – waarbij hij altijd grapte: dat heb ík al gehaald – maar wel met de Koen die ik kende. En die lijkt steeds verder weg te raken.”

Om privacyredenen zijn de namen in dit artikel gefingeerd.
Foto: Getty Images