Evie: ‘Ik denk dat er een geest in mijn huis zit’

Niet slapen

Evie: “Het zal de stress van de verhuizing wel zijn. Dat dacht ik toen mijn vriend Gijs en ik net in ons nieuwe huis waren getrokken en ik ineens niet meer kon slapen. Niet zo gek ook, want de verhuizing en vooral ook de daaraan voorafgaande verbouwing waren zacht gezegd erg intens geweest. Het begon er al mee dat op de dag van de overdracht van wat ons droomhuis moest gaan worden, de verkoper niet kwam opdagen. Na enig zoeken kwam de notaris erachter dat die arme man de avond ervoor onwel was geworden en nu aan de hartbewaking in het ziekenhuis lag. ‘Lekker begin’, zeiden Gijs en ik tegen elkaar. We wachtten vijf dagen en toen kon hij gelukkig wel bij de notaris verschijnen voor de overdracht. Als er daarna niet zoveel was gebeurd, zou ik niet meer aan deze kleine hobbel in de weg hebben gedacht. Maar in het licht van alle gebeurtenissen denk ik inmiddels: dit hoorde er misschien ook wel bij. Want dat er met het huis dat we kochten iets heel vreemds aan de hand is, dat weet ik inmiddels wel zeker.

Prachtig huis

Op het eerste gezicht zou je dat niet zeggen. Het is een prachtig huis, echt precies wat Gijs en ik zochten: oud – het stamt van rond 1900 – en gelegen aan de rand van het stadscentrum, het heeft een en suite-woonkamer, een geweldige houten vloer, glas-in-lood-ramen en oude details op de plafonds. Ik voelde me er bij de eerste bezichtiging op mijn plek. Je moet mij niet in een nieuwbouwhuis zetten, dat vind ik zielloos. Een oud huis heeft allerlei nadelen – er is altijd wel iets dat gerepareerd moet worden en het energielabel is om te huilen – maar die sfeer maakt alles goed. Je voelt de geschiedenis, je voelt dat zo’n huis heeft geleefd. Zodra ik in de woonkamer stond, zag ik mezelf daar al wonen, leven, kinderen krijgen, alles. Maar eerst moesten we stevig verbouwen, want er is een verschil tussen authentieke details en oude troep en helaas viel een deel van het huis onder de laatste noemer. Dus gingen we vol goede moed aan de slag.”

Gierend uit de hand

“De keuken, badkamer, elektrische installaties – we pakten alles aan. Er kwamen diverse gebreken aan het licht: schimmel achter de schrootjes, lekkage vanaf de zolder. De verbouwing duurde drie maanden langer dan gepland en liep financieel gierend uit de hand, maar uiteindelijk was ons droomhuis dan klaar en konden we verhuizen. De dag ervoor belandde mijn moeder onverwacht in het ziekenhuis en er bleek ook nog een enorme miscommunicatie met het verhuisbedrijf te zijn, dus bovenop de verbouwingsstress kwam nu ook nog verhuisstress.

Stress

Toen uiteindelijk al onze spullen in het nieuwe huis stonden en mijn moeder een paar dagen later weer thuis was, verdween die stress echter niet. Ik voelde me trillerig, huilde om niks en waar ik eerst juist zo’n zin had gehad om het huis in te richten, kwam er nu niets uit mijn handen. Gijs dacht dat ik overspannen was en raadde me aan om maximaal mijn rust te pakken. Ik had een week vrij genomen om het huis in te richten, maar bracht die dagen nu noodgedwongen liggend op de bank door, kijkend naar een tv die op een verhuisdoos stond. Ik voelde me nutteloos, lui en schuldig en knapte ook helemaal niet op. Toen ik uiteindelijk weer aan het werk ging, was het huis een puinhoop en mijn energielevel nul. Ik was gestrest en opgejaagd.

Vreemde dromen

Als ik al even sliep, had ik vreemde dromen. Dan hoorde ik deuren kraken of stemmen die op een of andere manier oud klonken. Als ik wakker werd, gingen die geluiden door in mijn hoofd. Een paar keer meende ik daadwerkelijk iets in huis te horen – getik, geklop of voetstappen. ‘Het is een oud huis’, zei Gijs dan. ‘Daar hoor je nu eenmaal meer dan in de flat waar we eerst woonden.’ Logisch, maar tegelijkertijd ook helemaal niet. In onze flat waren we aan alle kanten door andere flats omringd, maar ik werd nooit wakker van voetstappen of tv-geluiden bij de buren. Terwijl we nu in een twee-onder-één-kap woning zitten met naast ons een bejaarde dame in haar eentje. Ja, natuurlijk, in een oud huis tikken de leidingen meer en je hoort de wind misschien harder, maar de geluiden die ik hoorde kon ik niet verklaren. Ik ging daardoor echt aan mezelf twijfelen. Was ik gek aan het worden?

Geluiden

Zo rommelde ik een aantal maanden door. Stukje bij beetje kwam er orde in de chaos van ons huis en daardoor voelde ik me wel beter, puur omdat ik wat taken van mijn lijstje kon strepen. Maar mijn energie bleef weg en ik hoorde meer en meer vreemde geluiden. Overdag was ik doodmoe, ’s nachts kon ik niet goed slapen en als ik al sliep, had ik dus die dromen. Ik ging naar de huisarts en liet van alles uitsluiten met een bloedtest. Fysiek was ik helemaal oké, dus dan moest het psychisch zijn, dacht de arts en ze stuurde me naar een psycholoog. Die had niet meteen plek en ik kwam terecht op de wachtlijst. Maar al die tijd had ik sterk het gevoel dat het pad dat ik nu insloeg, niet klopte. Mijn gevoel bleef iets anders zeggen. En dat was dat er iets met het huis aan de hand was. Maar ja, dat was dan weer zo’n bizarre gedachte dat ik die maar niet uitsprak.”

De kriebels

“De hele situatie had z’n weerslag op mijn relatie. Gijs was lief en begripvol en had veel geduld met me, maar op een bepaald moment begon bij hem de irritatie toe te slaan. ‘Wat héb je dan?’ vroeg hij me, maar daar kon ik niet goed antwoord op geven. ‘Dit huis geeft me gewoon de kriebels!’ riep ik op een keer uit, ik wist zelf niet goed waar die woorden vandaan kwamen. Gijs begreep er niets van: dit huis was toch juist precies wat we altijd hadden gewild? Maar de woorden kwamen echt uit mijn tenen. Het was alsof mijn onderbewuste zich eindelijk uitsprak en vanaf dat moment kon ik mijn gevoel niet meer negeren.

Googelen

Ik ging googelen en kwam al snel op allerlei sites over dolende zielen en geesten. De eerste keer klikte ik die site snel weg. Wat was dat nou voor onzin, die kant wilde ik helemaal niet op! Ik deed afwijzend, maar was, denk ik, vooral bang voor wat ik zou lezen. Maar na een paar dagen kwam ik weer op een website over geesten in huizen en deze keer ging ik toch maar lezen. Ik ben niet echt spiritueel aangelegd, maar geloof wel dat er ‘iets’ is. Dat je na de dood ergens blijft, niet fysiek, maar wel als ziel. En nu las ik ineens over geesten die wel willen overgaan naar een andere wereld, maar die dat om een of andere reden niet kunnen. Omdat ze nog niet klaar zijn op aarde, omdat ze zo plotseling zijn weggerukt, omdat ze nog een boodschap over te brengen hebben en dan pas rust kunnen vinden. Wat ik las, was next level zweverig en als ik niet al maanden zo liep te kwakkelen, zou ik hebben gedacht: oké, gekkies, veel plezier met jullie geklets. Maar nu raakte de tekst me. Want wat daar stond – een geest kan je ‘haunten’ zodat je niet meer kan slapen, een geest kan voor geluiden zorgen – klopte precies met hoe ik me voelde. En het mooie was: er was iets aan te doen, want ik kon het huis laten reinigen zodat de geest weg zou gaan.

Logboekje

Ik hield wat ik had gelezen nog even voor mezelf. Gijs is een nuchtere Fries, bij hem hoef ik echt niet met dit soort dingen aan te komen. In plaats daarvan ging ik meer informatie verzamelen. Ik hield een logboekje bij van mijn slaap, mijn dromen en de geluiden die ik hoorde. Er zat een lijn in, ontdekte is. Elke dinsdag hoorde ik hetzelfde geluid, elke donderdag had ik dezelfde droom waarin er een deur maar niet dicht wilde gaan. Ik ging ook op zoek naar informatie over ons huis. Die was er niet veel, maar ik ontdekte wel dat er ooit, lang geleden, een gezin van dertien kinderen had gewoond, van wie zes kinderen vroegtijdig overleden en uiteindelijk de moeder ook. Zou dat er iets mee te maken hebben?”

Ten einde raad

“Ik kwam er met mezelf niet uit en nam contact op met een energetisch healer. Had je me ooit verteld dat ik zoiets zou doen, zou ik je voor gek hebben verklaard. Gijs, die ik het toch maar vertelde, verslikte zich letterlijk toen ik zei dat ik zo iemand had ingehuurd. Het is dat hij van nature zo rustig is, anders was hij vast ontploft. Maar ja, wat moest ik dan? Ik was echt ten einde raad. En het kon geen kwaad. Als het niets zou uithalen was het zonde van die paar honderd euro, maar meer ook niet.

Healer

De healer bleek een heel leuke vrouw die snapte dat ik ergens twijfelde aan haar vermogens om dit probleem voor mij op te lossen, maar dat ik ook echt hulp nodig had. Ze zei dat ze meteen voelde dat er iets op mijn huis drukte en dat ze zou proberen die druk te verlichten. Een tijdlang liep ze door de kamers en leek ze niks te doen, behalve voelen wat er gebeurde. Uiteindelijk ging ze aan de slag met brandende kruiden en een klankschaal, ze had ook een belletje en deed iets met zout. Op sommige plekken ging ze juist op de grond zitten en deed niets. Hoe het precies werkt, snap ik nog steeds niet helemaal. En ik kan ook niet zeggen dat ik er, toen ik haar bezig zag, nu echt in geloofde dat dit zou helpen.

Drie keer

De eerste keer was het ook niet zo, maar het moest in drie keer, dat had ze al gezegd. De week erop kwam ze terug en daarna nog een keer en wat ik eigenlijk niet durfde te verwachten, gebeurde toch. Op vrijdagochtend werd ik wakker en realiseerde ik: ik heb de hele nacht geslapen. Geen droom over deuren. De nacht erop sliep ik ook, ik werd niet wakker van geklop of stemmen of voetstappen. De nacht erna zat ik wel rechtop in bed en vreesde dat ik te vroeg had gejuicht, maar anders dan anders kon ik verder slapen. Het is echt bizar hoe licht ik me ineens voelde en hoe snel mijn energie terugkeerde.

Genieten

Gijs plaagt me nog steeds met mijn energetische healer en noemt het hele proces ‘erg geestig’. Prima, ik kan er zelf ook wel om lachen. Ik voel me weer goed en dat is me alles waard. De psycholoog heb ik afgezegd en ik heb het huis nu helemaal ingericht. Wie het ook was die er samen met ons in huisde, is nu op een goede plek, dat geloof ik echt. En ik kan eindelijk van ons huis genieten.”

Om privacyredenen zijn de namen in dit artikel gefingeerd.
Foto: Getty Images