Eveline: ‘Voor ons was het leven in Nederland makkelijker’

In Vriendin deelt ze elke week hoe het ervoor staat.

Diepvries

Leven ‘in the countryside’ is anders dan in of rond een stad wonen. En voor mij beslaat Nederland toch wel 85% uit ‘urban’. Vrijwel iedereen is er aangesloten op riolering, high speed internet en gas of een andere verwarmingsbron. De meeste Nederlanders kunnen eten bestellen bij ‘pizza-online’ of ‘sushi-snel-thuis-punt.nl’. Bij ons is dat onmogelijk. Als ik ’s avonds om 21u lekkere trek heb, dan open ik de koelkast en maak ik wat. Bijna iedereen die het zich hier kan veroorloven, heeft een diepvries. Wasmachines? Een grote luxe voor lang niet iedereen. Je kunt wassen en drogen bij bijna elk tankstation of supermarkt. Maar een diepvries… dat is wel een dingetje.

Olie

Emiel en ik bakken regelmatig ’s avonds nog een ei omdat we weten dat we weinig kanten op kunnen. Kebab? 25 minuten heen en 25 minuten terug. Sushi? Een rit van een half uur. We combineren het maar met boodschappen doen, gaan naar een grotere supermarkt en lunchen met sushi.
Veel mensen hebben nog een sceptic tank. Dat is een groot fust onder de grond in de tuin, en eens per jaar komt de ‘poepjes-zuig-machine’ om hem te legen. Een grote gasttank in de tuin? Heel normaal. Wij stoken op olie. Nu nog ‘gewone’ en zodra het nodig is wordt onze nieuwe kachel omgezet naar ‘bio-olie’. We hebben een houten peilstok. Af en toe checkt Emiel in ‘het grote gat’ dat we ‘rupsje-nooit-genoeg’ noemen of er al besteld moet worden. Dan komt de grote tankwagen (net als bij het benzinestation). Die rolt een slang uit en pompt voor het vooraf afgesproken bedrag olie in een megavat onder onze kelder.
Het klinkt als kommer en kwel. Maar dat is het niet. We zijn eraan gewend, net als onze buren en kennissen. ‘De olieman komt vanmiddag’ of ‘de wifi ligt er bij ons uit, ik kom even bij jou mail binnenhalen’ zijn heel normale zinnen hier.

Saamhorigheidsgevoel

Voor ons was het leven in Nederland makkelijker. Daar hoefden we in de kelder geen propaanfles te bewaren met een kookpitje voor als de elektriciteit een dag uitvalt. Of twee sixpacks met flessen water voor als er een waterleiding is gesprongen, want repareren op het platteland kan rustig twee etmalen duren. Stel je eens voor. Niet doortrekken na de grote boodschap. Even je handen afspoelen na het pellen van een mandarijntje. Een pan piepers koken. Douchen… We hebben het allemaal gehad. Iedereen om ons heen zit in hetzelfde schuitje en dat kweekt saamhorigheidsgevoel.

Vooral tussen Emiel en mij. Want doordat we niet meer ‘even een patatje’ kunnen halen, zijn we vaker thuis. We spelen Outsmarted, een spel wat ons na ‘Hitster’ te pakken heeft gekregen. We drinken ‘kasteelthee’ waarbij we de mooiste kop en schotels, etagères en jaja, zelfgebakken cake feestelijk serveren aan onszelf. We hebben dan een goed gesprek, waarbij we doen of we in een kasteel wonen. Want zo voelt Villa Verte soms nog steeds.
Maar het grootste voordeel? Emiel heeft nooit echt een weerwoord als ik in de supermarkt een extra rol koekjes of zak chips in ons karretje gooi voor ‘je weet maar nooit’.

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Eveline (52) en haar partner Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Dat betekent wel dat er enorm veel op ze afkomt.

Volg Eveline haar verhalen

Lees meer van Eveline

Eveline: ‘Een gemiste boeking? Dit kan toch niet?’

Eveline: ‘Vrienden maken is lastiger hier in Frankrijk’

Eveline: ‘Wat nog een groot geheim was, moest tot in de finesses kloppen’

Eveline: ‘Er moeten knopen doorgehakt worden. En dat is eng’

Eveline: ‘Het was een jaar met verschrikkelijk en geweldig nieuws’