Eveline: ‘Een gemiste boeking? Dit kan toch niet?’
Eveline (55) en Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Een intensieve – nog niet helemaal afgeronde – verbouwing volgt en inmiddels is hun chambre d’hôte officieel geopend. Hun nieuwe leven is nu echt begonnen!
In Vriendin deelt ze elke week hoe het ervoor staat.
Fijn moment
“Hoe zou het eigenlijk gaan met de familie Berger?” Emiel bracht het laatste krat kerstballen naar beneden. Ik zag hem weglopen en frotte snel het hoopje slingers dat ik eigenlijk zou oprollen in de decoratiedoos. “Waarom vraag je dat?” Ik schoof mijn doos naar hem toe en liep naar de keuken om de waterkoker aan zetten. “Had je ze wel een kerstgroet gestuurd?” Emiel knikt. Pakt me vast als echt alle kersterigheid weer is opgeruimd. Het is altijd een fijn moment. De boom die opgetuigd wordt, de lampjes, de romantiek en de beloftes. Maar daarna ook het huis dat weer zen wordt en ons mentale rust geeft.
“Nu nog even stofzuigen en dan zijn we klaar”, zegt Emiel als hij onze al wat verweerde theeglazen in de vaatwasser zet. Ik ben zo’n autist die áls ik al mooie mokken vind, ik er zes exact dezelfde koop. Liefst nog zeven, voor als er eentje stuk gaat. Van deze zijn er nog vijf. En een half, want in die ene met het scherfje staat een bos knippeterselie. Ik ontferm me over de kattenbak. Mijn haar valt over mijn ogen. Wickie rent ongeduldig rond. Altijd als ik de kattenbak doe, moet zij er ineens op.
De bel
De bel. Emiel klikt de stofzuiger uit en doet open. “Bonjour!” Ik schrik van de geluiden in de hal. De kerstgasten zijn uitgecheckt. De was draait. We hebben vakantie. Een gemiste boeking? Dit kan toch niet? “Schat?” Emiel roept me. En daar staan ze: Bernard en Marianne Berger. Op weg naar een bruiloft. Ze moeten er acht uur voor rijden (dat kan in Frankrijk makkelijk) en besloten om eerst naar ons te rijden. En dan nog drie uur door. “We wilden jullie even zien. We zagen de kerstkaart en wisten: die gaan we verrassen!”
Rare kennismaking
Ik zie ze nog binnenkomen. Het was ruim twee jaar terug, op een dag dat de stress hoger dan mijn paniekradar aankon. De kachel was wéér stuk. Gebonk. Gerammel. “Ik hoor het al…” Nog voor ik de kamersleutels kon geven voor hun minivakantie, stoof Bernard al met Emiel naar de kelder. “Voordat wij onze B&B hadden, was ik verwarmingsmonteur!” Het was een rare kennismaking. En de rest van het weekend spraken we enkel over hoe het is om een B&B te hebben. Hoe brutaal sommige mensen zijn. Hoe Fransen beleefd zijn. Rustiger. En Nederlanders vrolijker en makkelijker. We kletsten over trucjes om vlekken uit lakens te halen. En we gingen knuffelend uit elkaar. “We komen snel terug!”
Snel is het niet geworden, met allebei een druk seizoen achter de rug. En hij raadde ons ten strengste aan een nieuwe kachel te kopen, want deze was ‘ontplofbaar schroot’. Maar ze zijn wél teruggekomen. We dronken koffie, vlak na onze thee. Dit keer in het mooie servies. Met een mini-stroopwafeltje. Het bizar leuk. Vier genietende collega’s. En het mooie is: we namen alweer knuffelend afscheid. Zeg nou nog maar eens dat Fransen arrogant zijn!
Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.
LEES MEER
Eveline (52) en haar partner Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Dat betekent wel dat er enorm veel op ze afkomt.
Volg Eveline haar verhalen
Uit andere media
