Eveline: ‘Vrienden maken is lastiger hier in Frankrijk’

In Vriendin deelt ze elke week hoe het ervoor staat.

Integreren

Wat lastiger is dan we dachten, is integreren in Frankrijk. We wonen in een landelijk gebied waar vooral boerderijen staan. Een maaltijd laten bezorgen of ‘even een bioscoopje doen’ is hier niet mogelijk. Emiel en ik zijn eraan gewend. Wat we moeilijker vonden, is dat Fransen veel meer hechten aan familie dan wij, Nederlanders.

We merken ook dat de Britse ‘import’ hier erg aan elkaar klit. Sommige Engelstaligen wonen hier ruim twintig jaar, maar spreken nog steeds geen Frans. Ze gaan uitsluitend naar theesalons, restaurants, kapsalons, garages en sportlessen die worden gerund door Britten.

Vrienden maken

Voor Emiel en mij werkt dat niet. Het betekent wel dat vrienden maken lastiger is. Wij gaan om met twee stellen: het ene is zelf import uit Lille. Het andere stel hielp ons regelmatig met klusjes en dat is meer geworden. Maar eten bij elkaar: dat is nog een grote stap.

‘Zullen we iets leuks doen voor de buren,’ vroeg Emiel begin december. We konden niets verzinnen, want kerst… is voor familie. Uiteindelijk kwamen we uit bij een Nieuwjaarsborrel. We schreven uitnodigingen waarin we uitlegden dat we dankbaar waren voor lieve buren als zij, die ons altijd hadden geholpen en nooit klaagden. Die met hun eigen tractors komen grasmaaien als onze maaier stuk is. Die me uitnodigen voor kookles. En die de plantjes water geven als we op vakantie zijn. We stelden voor om samen te komen en elkaar nóg beter te leren kennen. Zondagmiddag, 4 januari, 16.00 uur: dé Franse apéro-tijd; het aperitief.
De eerste buren bevestigden al dezelfde dag. De tweede buren belden: ze konden enkel onder voorbehoud. Haar broer gaf die dag ook een feestje, en hij ging voor. Zodra zijn tijd bekend was, konden ze plannen. De derde buren accepteerden. En van buren nummer vier kregen we een handgeschreven kerstkaart met daarin hun blijdschap over de uitnodiging.

Álle buren

We zaten er klaar voor, die vierde januari. We hadden de juiste kaasjes (volgens de supermarktmedewerker), de juiste drank, een hartige snack, zoutjes en bonbons (‘sucré et salé’).
Precies om vier uur arriveerden álle buren. Met bloemen en chocolade. Ze bleven voor de gedekte tafel staan tot de champagne was ingeschonken en er was getoost. Daarna werd er gekletst. Hadden wij ons al ingeschreven voor het stemmen op 15 maart? Voor de nieuwe burgemeester? We zagen grote ogen toen we vertelden dat burgemeesters in Nederland niet door de inwoners worden gekozen. Dezelfde grote ogen bij de sluiting van de bakker én slagerij hier en tevreden koppies bij het nieuws over de pop-up-bakker uit een ander dorp die ons voortaan komt ‘bebroden’. En Emiel en ik luisterden naar verhalen over de vossenplaag in Saint-Mathieu en hoeveel kippen er al waren opgegeten. Overal hoorden we Frans geratel. Gelach. Verbaasde kreten. Verbroedering. De kaasjes werden opgepeuzeld. De quiche verorberd. De flessen waren leeg. Nieuwe openmaken hoefde niet. Het was tijd om te gaan. ‘Volgende keer bij ons,’ riep buurman vier. En Emiel en ik? Wij ruimden de afwas op en waren dik tevreden.

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Eveline (52) en haar partner Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Dat betekent wel dat er enorm veel op ze afkomt.

Volg Eveline haar verhalen

Lees meer van Eveline

Eveline: ‘Wat nog een groot geheim was, moest tot in de finesses kloppen’

Eveline: ‘Er moeten knopen doorgehakt worden. En dat is eng’

Eveline: ‘Het was een jaar met verschrikkelijk en geweldig nieuws’

Eveline: ‘Onze vrienden deden het bijna in hun broek van het lachen’

Eveline: ‘We vullen elkaar aan, bedenken de leukste dingen. En we zijn zo gek als een deur’