Eveline: ‘Er moeten knopen doorgehakt worden. En dat is eng’

De eerste column van het nieuwe jaar. Onze gasten zijn vertrokken. De restanten van een knalfeest zijn opgeruimd en de lege flessen zijn aan scherven gesmeten in de glasbak. Gelukkig hebben we de foto’s nog. En de herinneringen.

Oud en nieuw

Om eerlijk te zijn: ik haatte oud en nieuw. Ik vond het vreselijk. Als kind wilde ik nooit opblijven. Ik sliep liever. Sinds ik erbij mocht zijn, was ik meer geïnteresseerd in de gevulde eitjes dan in al die gespannen mensen en daarna de knallen. Als tiener sleurden vriendinnen me de stad in om elke bekende te zoenen. Rode hoofden van de alcohol. En ik dacht: wat doe ik hier? Daarna kwamen de brave feestjes met toastjes en kaasjes en oliebollen die nooit lekker smaakten.

In Villa Verte is dat compleet anders. Vanaf het moment dat we open zijn, zitten we op oudjaarsavond vol. Ik geniet en bruis van de ideeën. Want als ik de baas ben, kan ik lekker alles doen wat ik leuk vind. Dat betekent: veel lekkere hapjes, veel gekkigheid en een avond om nooit meer te vergeten. Emiel en ik schoven in drie jaar tijd van een hilarische pubquiz naar Bongo de aap. Van een jaren 80-feest met Rod Stewart himself in onze woonkamer, naar een detectiveavond met een grande finale in een heus casino. En die irritante waarzegster die daar ook rondliep? Ik heb geen idee. Iedereen heeft haar gezien, behalve ik. En dat allemaal in Villa Verte.

2026

Vandaag is iedereen uitgecheckt. Alles blinkt en glanst. De kerstboom gaat er deze week uit. En ik… ik denk aan 2026. En ik ben er nog. Mijn dierbaren zijn er nog. De kachel doet het. Er ligt chocolade in de kast. Toch zal het een intensief jaar worden. Steeds meer gasten weten ons te vinden. Komen terug. Emiel en ik dromen ervan dat iedereen zich welkom voelt. Lekker eten. Genieten van kleine dingen en grote verhalen. Alles kan en alles mag. Dit jaar ben ik hopelijk minder in het ziekenhuis. Er is een diagnose (lees erover op Vriendin.nl in column nr. 48). Maar door die diagnose zal er veel veranderen. Hoe kleden we dat in? Emiel en ik praten er veel over. Sluiten we elke maand een week? Of draaien we in de zomermaanden volop en daarvoor en daarna enkel arrangementen? Hoe ver ga ik voor mijn gezondheid? Wat kan ik nog? Er moeten knopen doorgehakt. En dat is eng. Er gaan deuren dicht en deuren open. Verder zullen we het zien. Net zoals u.

Vrede, misschien? Want ik kon als waarzegster met een kraai op mijn schouder in Villa Verte om vijf voor twaalf heel goed voorspellen dat er ‘binnenkort een knal’ kwam. En ik voorspelde ook dat onze gasten op korte termijn ‘een grote reis zouden maken naar Nederland.’ Het was hilarisch. Maar ook grote, gezellige onzin. Want in een glazen bol kijken kan niemand. Ook ik niet. We zullen het dus maar met elkaar afwachten. Maar wat ik wel voorspel: dit jaar blijf ik hier lekker doorschrijven!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Eveline (52) en haar partner Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Dat betekent wel dat er enorm veel op ze afkomt.

Volg Eveline haar verhalen

Lees meer van Eveline

Eveline: ‘Het was een jaar met verschrikkelijk en geweldig nieuws’

Eveline: ‘Onze vrienden deden het bijna in hun broek van het lachen’

Eveline: ‘We vullen elkaar aan, bedenken de leukste dingen. En we zijn zo gek als een deur’

Eveline: ‘Dingen die voor jullie allemaal zo normaal zijn, maar voor ons een feestje’

Eveline: ‘Blij met een diagnose, ook al heb ik levenslang.’