Eveline: ‘Ik denk dat ik minstens veertien mensen heb verteld dat het onze eerste keer was’
Eveline (55) en Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Een intensieve – nog niet helemaal afgeronde – verbouwing volgt en inmiddels is hun chambre d’hôte officieel geopend. Hun nieuwe leven is nu echt begonnen!
In Vriendin deelt ze elke week hoe het ervoor staat.
Stemrecht
Nu we overal in Frankrijk zijn ingeschreven en geregistreerd, hebben we ook stemrecht. Althans, voor de lokale politiek.
In Saint-Mathieu hebben we een vrouwelijke burgemeester. Agnès heet ze. Je kunt naar haar toe, want ze zit met twee andere dames gewoon in het gemeentehuis achter de receptiedame. Die spreek je als eerste aan en als je er niet uitkomt en Agnès is er, dan helpt ze. Saint-Mathieu is geen rijke gemeente. En dus had Agnès moeilijke jaren. Toerisme aantrekken maar ook de straten blijven onderhouden… het ging niet helemaal lekker. Zo werden de kerstversiering in het dorp en de kerstlunch voor bejaarden geschrapt en dat viel niet zoals rozengeur.
Stemmen
Wij wilden dus ook wel stemmen. En daarvoor heb je een stempas nodig, die je weer moet aanvragen bij de gemeente. Inclusief uittreksels van de laatste energierekening, paspoort en kopie van de koopakte van je huis (of huurcontract voor de huurders).
Bij het stemmen in Saint-Mathieu zijn er drie partijen. De winnende mag de nieuwe burgemeester aanleveren. En dat is natuurlijk spannend. Gaan we als B&B-houders voor een ondernemer-minnende club of kiezen we voor behoud van dorpswaarden?
Twee keer maar liefst kunnen we stemmen, zodat de winnende partij geen willekeur heeft.
Wikken en wegen
Vooraf lazen we de gemeentekrant en bestudeerden de partijprogramma’s. En ja hoor, een van de aspirant-burgemeesters heeft ‘de terugkeer van de kerstlunch voor oorlogsveteranen en bejaarden’ tussen zijn actiepunten gezet.
We wikten en wogen. Natuurlijk bij een kop thee. Met lekkers. We praatten over wat we lazen om elkaar beter te leren kennen na al die jaren. En we vonden er wat van dat een van de kandidaten een fulltimebaan heeft en burgemeester zijn ‘erbij wilde doen’. Die werd het dus niet voor ons.
Drukte van belang
Op de bewuste zondag, ja, een zondag, ging het gemeentehuis open. Het was er een drukte van belang. De wannabe-burgemeesters maakten praatjes en schudden handen. Agnès zat bij de eerste controlepost: de paspoorten.
Emiel en ik vonden het allemaal reuzegrappig. Stemmen in Frankrijk. Ik denk dat ik minstens veertien mensen heb verteld dat het onze eerste keer was.
Voor het eerst
Eenmaal aan de beurt waren we verplicht om de papieren stembiljetten van álle partijen mee het stemhokje in te nemen. Daar stopten we onze favoriet in de envelop, die ook al voor ons klaarlag. De overgebleven biljetten verdwenen in de papiercontainer. Ik trok het gordijntje open en giechelde. Weer terug in de rij vertelde ik nog twee heren dat ik had gestemd. Voor het eerst. Als Nederlandse. Ze lachten vriendelijk terug.
Grote winnaar
Als laatste eindigden we bij een enorme bak waarin de enveloppen werden verzameld. Je moest hem er zelf instoppen en hij was pas geldig als de controleur de magische woorden ‘à voté’ had uitgesproken.
‘Heb ik al verteld dat ik heb gestemd?’ vroeg ik aan Emiel, die me mee terug naar de auto trok.
Aan de overkant van het pleintje stond een kraampje. Ik zag kratten vol stokbrood en heel veel taartjes. Eclairs. Chaussons aux pommes. Ik kocht een flan en keek naar de horde mensen die overstaken.
Eigenlijk was niet de nieuwe burgemeester, maar de dame achter de kraam de grote winnaar.
Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.
LEES MEER
Eveline (52) en haar partner Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Dat betekent wel dat er enorm veel op ze afkomt.
Volg Eveline haar verhalen
Uit andere media
