Eveline: ‘En dan gebeurt er iets waarvoor je altijd bang was’

In Vriendin deelt ze elke week hoe het ervoor staat.

Wickie

En dan gebeurt er iets waarvoor je altijd bang was.
Wickie is in november bij de dierenarts in Duiven geweest. Zij is rustig bij Ellen en praten over vaccins en tandsteen is voor mij in het Nederlands makkelijker. Emiel en ik kamperen weleens in het buitenland en Wickie gaat altijd met ons mee. Onze kleine poeperd heeft dan ook een paspoort dat elk jaar moet worden afgestempeld.
Dat ging jarenlang prima. Tot die ene maandagochtend.

Alarmsignaal

‘Kijk eens naar Wickie’. Emiel wees naar de kattenbak waar een zwarte vlek met gele oogjes in de plashouding zat. ‘Zo zit ze al vijf minuten.’ Wickie ging die ochtend nog zeven keer naar de bak. Ging braaf zitten. Wachtte. En kwam er weer uit om zich te verstoppen. Dat laatste is een alarmsignaal bij katten. Ze zoeken een rustig plekje om te gaan zitten lijden.

Dierenarts

‘Wat nu?’ Ik appte de overbuurvrouw. ‘In Chalus zit een goede!’ Chalus is een half uur rijden. Toen ik belde, namen ze geen nieuwe ‘patiënten’ meer aan. Ik appte een lieve kennis met vier honden. ‘Oradour! Sophie!’ Binnen een minuut kwam het telefoonnummer. In mijn beste Frans legde ik om 10.30 uit wat er aan de hand was. ‘Komen. Nu.’ Sophie plande ons in om 11.00 uur. Snel gristen we Wickie, lijnden haar aan (ze loopt aan een riem) en raceten naar de kliniek, 12 minuten verderop.

‘Niet goed’

In een spreekkamer bevoelde Sophie Wickie. ‘Dit is niet goed. Ze moet hier blijven.’ Ik dacht dat ik het verkeerd verstond. Maar het was echt waar. Met een lege riem liep ik naar buiten. Om de rest van de dag sniffig te zijn. Ik belde mijn moeder. Treurde bij de mand. Geen geknor naast mijn laptop. Geen poot of kopje op mijn handen als ik druk aan het tikken was.

Sophie belde. ‘Geef je akkoord voor anesthesie?’ Ze noemde de prijs en vertelde waarom. ‘Laten inslapen is goedkoper’, grapte Emiel en ik gaf hem een por. Ook hij nam zijn telefoon mee naar het toilet om geen update te missen.

Kristallen in haar blaas

Die avond mochten we haar halen. Het waren kristallen in haar blaas. Zeer zeldzaam bij meisjes, maar Wickie is sowieso een geval apart. Een ‘prop struvietkristallen’ was in haar urinebuis geschoten en verstopte alles. ‘En dan kunnen de afvalstoffen niet weg en vergiftigt ze zichzelf. Als jullie een dag hadden gewacht, was ze overleden.’

Miljoen kusjes

We kregen een buisje mee met de kristalprop erin – een dun vliesje -, een röngtenfoto, dieetvoer en een moddervette rekening.
Ik knuffelde mijn ‘Poetepoetie’ helemaal plat. Als dank plaste ze in de auto over me heen, want haar blaas was nog verdoofd. Het gaf niets. Ik gaf haar miljoen kusjes. Ze spinde.

Dierenartsen in Frankrijk

Twee keer is ze alweer op controle geweest. Ze háát haar nieuwe brokken. Ze ligt weer naast mijn computer. En ze plast weer twee keer per dag.
Intussen staat Wickie officieel bij Sophie ingeschreven. En wij hebben geleerd dat dierenartsen in Frankrijk gelukkig ook héél lief en kundig zijn.

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Eveline (52) en haar partner Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Dat betekent wel dat er enorm veel op ze afkomt.

Volg Eveline haar verhalen

Lees meer van Eveline

Eveline: ‘Veertien jaar doen met een broek is een prestatie’

Eveline: ‘Er zijn weer kriebels in onze buik’

Eveline: ‘In het pikkedonker haalde ik een vreemde vent in huis’

Eveline: ‘Voor ons was het leven in Nederland makkelijker’

Eveline: ‘Een gemiste boeking? Dit kan toch niet?’