Persoonlijke verhalen

Anouk: ‘Een maand na mama’s dood, had mijn vader alweer een nieuwe vriendin’

De moeder van Anouk (27) overleed vorig jaar oktober aan de gevolgen van longkanker. Een maand later had haar vader een nieuwe relatie. “Hoe kon hij zo makkelijk een huwelijk van dertig jaar inwisselen?”

Onbekende blonde vrouw

“Al in het uitvaartcentrum viel die onbekende blonde vrouw mij op. Ze stelde zich tijdens de condoleance voor als studiegenoot van mijn vader; ze zaten samen op Spaanse les. Ik vond het vreemd dat die vrouw afscheid kwam nemen van mijn moeder, terwijl ze haar nog nooit had gezien. Maar ik was die middag zo emotioneel dat ik er verder weinig aandacht aan schonk. Vorig jaar maart hoorde mijn moeder dat ze leed aan longkanker. Ze was naar de huisarts gegaan, omdat haar hoestbuien niet over gingen. Ze verwachtte een longontsteking. Ze had nooit gerookt, dus niemand dacht aan longkanker. Na de diagnose heeft ze nog zeven maanden geleefd. De kanker was enorm verwoestend. Echt tijd om te wennen aan haar naderende dood had ik niet. Wel hebben we alles tegen elkaar gezegd wat nodig was, maar ik had haar nog zo graag langer bij me gehad.

Spaanse les

Haar laatste weken waren pittig. Mama had het erg benauwd en kon amper praten. Toch zijn we in haar ziekteproces als gezin erg naar elkaar toe gegroeid. Mijn broer Jeffrey en ik wonen al jaren niet meer thuis – Jeffrey woont zelfs aan de andere kant van het land – maar in die laatste weken sliepen we veel bij onze ouders. Op zondagavond aten we standaard Chinees bij mijn ouders met onze partners. Op het laatst kon mijn moeder niets meer eten, maar die traditie hielden we er in. Ook ‘paste’ ik op vrijdagochtend altijd op mijn moeder, als mijn vader naar Spaanse les ging. Hij was al met prepensioen, dus hij kon zonder problemen fulltime voor mijn moeder zorgen, maar hij volgde twee uur in de week een talencursus in het buurthuis. Mijn moeder gunde hem een verzetje en spoorde hem vooral aan te gaan. Achteraf weet ik niet of ze daar zo blij mee moet zijn…”

Net té vrolijk

“Een maand na de begrafenis vertelde een kennis dat ze mijn vader in de bibliotheek had gezien. Nou dat kon kloppen, hij is gek op lezen. ‘Maar’, zo zei ze een beetje twijfelend, ‘hij was samen met een blonde vrouw en ze leken het erg gezellig te hebben samen.’ Ik voelde een pijnscheut in mijn maag. Wat voor vrouw dan? Ik probeerde de schrik te verbergen en zei: ‘O, vast een vriendin van mijn moeder.’ Maar van binnen voelde het alsof ik een elektrische schok had gekregen. Blonde vrouw? Toch niet die vrouw van de Spaanse les? Ik had er meteen geen goed gevoel bij. Omdat we mijn moeders grafmonument nog moesten uitzoeken en dat best een werk is, zag ik mijn broer en vader nog vaak. Elke keer als we bij elkaar kwamen, was mijn vader reuze opgewekt.

Onheilspellende woorden

Dat vond ik vreemd, hij was immers net zijn vrouw kwijt. Ook als ik informeerde hoe het met hem ging, antwoordde hij vrolijk dat hij niet bij de pakken neer ging zitten, afleiding zocht en probeerde er het beste van te maken. Onheilspellende woorden, vond ik. Natuurlijk was het fijn te horen dat mijn vader niet vereenzaamde na een huwelijk van dertig jaar. Maar op de een of andere manier vond ik hem té positief. Alsof het hem niet zo veel kon schelen dat mama er niet meer was. Zelf kon ik de dood van mijn moeder maar moeilijk verwerken. Ik was constant in tranen, sliep slecht en slikte kalmeringsmiddelen. Mijn moeder en ik waren zo close geweest. Mijn broer had ook veel verdriet, maar die is veel geslotener. Hij regelde alles omtrent het graf van mama, ontfermde zich over de belastingen en verzekeringen. Als we samen waren, wilde ik graag over mama praten. Maar Jeffrey was te druk met alle praktische zaken en mijn vader leek elk gesprek af te kappen. En dus hield ik mijn mond.”

Mijn onderbuikgevoel klopte

“Mijn onderbuikgevoel bleek te kloppen. Op Eerste Kerstdag zei mijn vader dat hij ‘iets leuks had te vertellen’. Wat mij betreft hadden we die hele kerstperiode kunnen skippen, mijn hoofd stond echt niet naar feestjes, maar mijn vader stond er op dat we kwamen eten. Nog voordat we iets te drinken hadden gehad, flapte hij het eruit: hij had een lieve vrouw ontmoet met wie het goed klikte: Anneke. Hij was blij dat hij op zijn leeftijd nog liefde had kunnen vinden. En Anneke hielp hem de eenzaamheid te verdragen. Zo zei hij het letterlijk. Ik werd acuut misselijk. Liefde vinden op zijn leeftijd? Blij zijn? Waar ging dit over? Mijn moeder was nog geen twee maanden dood! Hij moest in diepe rouw zijn, treuren om zijn vrouw en verdrietig zijn. Niet als een of andere jonge hond achter de vrouwen aanrennen. Ik keek mijn vader vol afgrijzen aan. De tranen stonden in mijn ogen en ik was verbijsterd. Maar mijn vader had geen oog voor mijn gevoelens. Hij zag het niet of wilde het niet zien, want hij ratelde maar door over deze Anneke. Dat ze zo aardig en zorgzaam was. Dat ze twaalf jaar jonger was en geen kinderen had, maar niet kon wachten zijn kinderen te leren kennen. En dat ze samen graag leuke dingen wilden ondernemen.”

Versteend

Hij haastte zich te zeggen dat ze niet gingen samenwonen, want ze waren verknocht aan hun eigen huizen en vonden het allebei niet gepast, zo vlak na mama’s dood. Ik zat als versteend op de bank. Elke zin deed pijn. Ik kon het niet opbrengen mijn vader te feliciteren. Mijn broer wel. Jeffrey zei: ‘Nou pa, ik vind het wel erg snel na mama, maar ik gun het je om weer gelukkig te worden.’ Mijn vader bedankte hem, zei dat hij zeker wist dat wij haar net zo geweldig zouden vinden als hij. Nou, ik wist zeker dat ik haar helemaal níet geweldig zou vinden. Uiteindelijk merkte mijn vader mijn boze blik op. ‘En Anouk,’ vroeg mijn vader, ‘ben jij niet een ietsepietsie blij voor je oude vader?’ ‘Nee’, riep ik woedend. ‘Ik heb net mijn moeder begraven, het zal lang duren voordat ik überhaupt weer iets van blijheid kan voelen. Het zou je sieren als je daar begrip voor zou hebben.’ Mijn vader zei snel dat hij begreep dat ik verdrietig was. Maar hij zei niet dat hij snapte dat ik het ook afschuwelijk vond dat hij zo snel mijn moeder had ingeruild voor een andere vrouw.

Die avond kreeg ik geen hap door mijn keel tijdens het gourmetten. Eenmaal in de auto terug naar huis jankte ik de ogen uit mijn kop. Hoe kon hij zo makkelijk een huwelijk van dertig jaar inwisselen voor een blonde dame van 52? Ik kon en kan het nog steeds niet begrijpen.”

Van God los

“Het ergste is dat mijn vader van God los lijkt te zijn. Hij doet het laatste half jaar steeds gekkere dingen. Ineens liet hij zijn baard groeien en ging hippe sneakers dragen. Ook vertrekken hij en Anneke om de paar maanden naar Spanje. Zogenaamd om aan hun Spaans te werken, maar volgens mij willen ze gewoon veel op vakantie. Toen mama’s grafsteen eindelijk werd geplaatst, zat mijn vader in Spanje. Hij appte dat hij aan ons dacht en baalde dat hij dit moest missen. Ik geloof er
geen woord van. Ik vind het een schandalige, beschamende actie. Er staat nota bene op de steen gegraveerd: ‘Hier rust onze geliefde moeder en echtgenote’, maar de rouwende echtgenoot in kwestie zat met zijn scharrel op een terras aan de sangria.

Roze wolk

En die mededeling dat ze niet gingen samenwonen? Ook alweer achterhaald. Oké, Anneke heeft haar appartement nog aangehouden, maar ze zit er nooit. Haar halve kledingkast hangt in de oude kasten van mijn moeder. Dat zag ik toen ik laatst een handdoek zocht om de hond van mijn ouders af te drogen, die in de sloot was gevallen. Nietsvermoedend liep ik naar de linnenkast waar allemaal ondergoed en bloesjes van Anneke lagen. Ik kon wel huilen. Ook heeft ze haar stijl aangebracht in het interieur van mijn ouderlijk huis. Overal liggen roze kussentjes, kaarsen en plaids. En wat echt verschrikkelijk is: de trouwfoto van mijn ouders is van het
dressoir verdwenen. Er staat nog wel een kleine portretfoto van mama, maar in de lijst van de trouwfoto zie je nu een afdruk van mijn vader en Anneke op een boot. Dat doe je toch niet? Helaas lukt het niet hierover te praten met mijn vader. Hij zweeft op een roze wolk. Hij houdt geen rekening met mijn gevoelens. We hebben een kleine familie, mijn moeder had geen broers en zussen, mijn vader alleen een oudere broer en met hem hebben we nauwelijks contact. Ik heb dus weinig steun aan anderen hierin.

Appje

Ik kom veel minder thuis dan vroeger, maar het schijnt mijn vader niet te deren. Als ik afzeg voor een barbecue, zogenaamd omdat ik hoofdpijn heb, stuurt hij slechts een appje met ‘Beterschap lieverd, kus papa’. Hij lijkt het prima te vinden. Of hij is blij voor zijn vriendin. Anneke voelt dat ik haar niet moet. De dag na Kerst heeft mijn vader haar aan ons voorgesteld en sindsdien is ze niet meer uit zijn leven weg te denken. Ze doet aardig tegen mij, maar ik vind het fake. Ze is ook veel spontaner naar mijn broer. Jeffrey gedraagt zich neutraal. Hij doet beleefd tegen haar en normaal tegen mijn vader. Mij lukt dat niet.”

Zo’n spijt

“Ik weet dat ik me minder druk moet maken om het liefdesleven van mijn vader. Dat zegt mijn vriend ook altijd. Maar ik kan het niet loslaten. Ik ga expres al minder vaak naar mijn vader toe, terwijl ik juist veel behoefte heb om oude foto’s van mama te bekijken of over het verleden te praten. Bovendien heeft zijn partnerkeuze invloed op mijn verdere leven. Michiel en ik willen graag kinderen, maar ik stel het stoppen met de pil steeds uit. Ik wilde mijn moeder oma maken, ze zou een ontzettend lieve oma zijn. Ik had het ooit al een keer met mijn ouders gehad over mijn kinderwens. Zij hadden toen aangeboden twee dagen per week op te passen. Nu moet ik er niet aan denken dat Anneke op mijn kind zou passen. Ze is zelf geen moeder en ik vind haar niet geschikt om om te gaan met weerloze baby’s. Financieel zou het ons goed uitkomen als we de babysit in de familie kunnen oplossen, maar ik kan mijn vader moeilijk verbieden zijn vriendin over de vloer te hebben als hij op ons kind zou passen.

Verrassingsfeest

Achteraf heb ik ook zo’n spijt dat ik niet ben getrouwd toen mijn moeder nog leefde, want ook dat stel ik uit. Ik wil gewoon niemand in mijn moeders plaats naast mijn vader zien. Binnenkort wordt mijn vader 65, Anneke organiseert een verrassingsfeest. Ik kan het bijna niet opbrengen te komen. Ik kan niet op mijn moeders bank zitten, thee uit haar glazen drinken en de vrouw aankijken die willens en wetens een weduwnaar aan de haak heeft geslagen. Ik hoop trouwens dat mijn vader toen al weduwnaar was en dat hun relatie niet al aan de gang was toen mama nog leefde. Mijn vader beweert bij hoog en laag dat ze pas een maand na mama’s overlijden wat kregen. En dat Anneke op de condoleance kwam omdat ze medelijden had met hem.

Ik moet mijn vaders woorden geloven, maar zelf heb ik mijn twijfels. Maar dan nog pleit het haar niet vrij. Had een jaar gewacht. Geef zo’n man de ruimte én de tijd om behoorlijk te rouwen over zijn vrouw en daarmee ook zijn kinderen om te wennen aan het idee dat hun vader weer gaat daten. Het is echt niet zo dat ik mijn vader
doodongelukkig wil zien en ik geloof best dat mijn moeder hem een nieuwe levenspartner zou gunnen. Alleen niet zo snel.

Lees ook: Nicole is in haar eentje mantelzorger voor haar ouders: ‘Mijn broers steken geen vinger uit’

Foto: iStock

Reageer op dit artikel

Anoniem

Herkenbaar.. en hoe pijnlijk is dat!!

Beantwoorden
M

Het lijkt wel of ik mijn eigen situatie lees. Mijn vader had ook binnen no time een nieuwe relatie nadat mijn moeder overleed aan kanker. Hij heeft mij 4 jaar geleden ook laten vallen voor zijn nieuwe vrouw. Geen contact meer. Hij leeft alleen nog maar voor haar

Beantwoorden
Melanie

Herkenbaar.. mn moeder had 4/5 weken na het onverwachte overlijden van mijn vader (vorig jaar september) al een nieuwe vlam.. wordt nu telkens echt kotsmisselijk als ik die vent zie. Of als ik hoor dat hij weer hier heen komt (Komt uit de UK).

Beantwoorden
Claudia Driessen

Pff krijg gewoon kippenvel, mijn moeder is nu 2 jaar dood en mijn vader heeft zich ingeschreven op een datingsite en heeft nu al een afspraak staan met een vrouw.
Vind dit zo moeilijk laat staan wat jij moet voelen. Mijn moeder hoort bij mijn vader en niemand anders

Beantwoorden
Anoniem

Wat is dat toch met die mannen! Dit kon zo mijn verhaal zijn 🙁

Beantwoorden
Anoniem

Mijn vader had na drie maanden een vriendin. Maar hoe lang moet iemand dan wachten? Daar zijn toch geen regels voor. Mijn vader was liever oud geworden met mijn moeder maar moet hij dan de rest zijn leven alleen door? Hij is degene die iedere dag alleen wakker wordt en de dag door moet. Gun hem zijn verliefdheid en stel je iets neutraler op. Ik spreek af en toe alleen af met mijn vader zonder zijn vriendin en dat zijn fijne momenten.

Beantwoorden
Dree

Mijn vader had na drie maanden een vriendin. Maar hoe lang moet iemand dan wachten? Daar zijn toch geen regels voor. Mijn vader was liever oud geworden met mijn moeder maar moet hij dan de rest zijn leven alleen door? Hij is degene die iedere dag alleen wakker wordt en de dag door moet. Gun hem zijn verliefdheid en stel je iets neutraler op. Ik spreek af en toe alleen af met mijn vader zonder zijn vriendin en dat zijn fijne momenten.

Beantwoorden
Annet

Wat een egoïstisch type die dochter. Wie bepaalt hoe het leven van je vader eruit moet zien? Jij als dochter toch zeker niet. Leven en laten leven. Wees blij dat hij gelukkig is. Er zit heus wel verdriet in hem. Hij heeft immers afscheid moeten nemen van zijn geliefde. Had ze liever gewild dat hij ongelukkig en jankend op de bank gaat zitten? Wat egoïstisch. Hoe durf je.

Beantwoorden
Anoniem

Ik begrijp jouw verdriet, maar ik gun jouw vader ook zijn geluk. En hoe moeilijk dat misschien ook is, ik zou jou willen adviseren on hefzelfde te doen. Op deze manier raak je namelijk ook jouw vader kwijt.

Beantwoorden
Paulien

Mijn vader had na 3/4 jaar na het overlijden van mijn moeder een vriendin. Ik vond dat ook niet leuk. Het maakte heel zichtbaar dat mijn moeder niet meer leefde. Ik heb direct uitgesproken dat ik rationeel gezien blij voor hem was, maar het emotioneel gezien erg ingewikkeld vond. Ook naar de vriendin heb ik dat uitgesproken. Het prettige was dat er dan wederzijds begrip ontstond voor de verschillende gevoelens. Nu, ruim 14 jaar verder, is mijn vader nog steeds gelukkig met haar en heb ik een goede relatie met haar.

Beantwoorden
Dieuw

Vreemd dat mensen reageren dat Anouk egoïstisch zou zijn, wat een heftige veroordeling. Ik maak hetzelfde mee en ben zeker niet egoïstisch, integendeel. Maar je nieuwe vlam boven je gevoelens van de kinderen zetten, zonder eerst te vragen wat het met ze doet en dan in mijn geval gewoon nooit meer omkijken naar je dochter, vind ik, en nu oordeel ik, gewoon psychisch gestoord gedrag..

Beantwoorden
Conny

Ik snap jou heel goed. Jij hebt ook recht op jouw gevoel. Het is idd wel erg kort…. helaas kun je je vader niet sturen. Denk aan jezelf en hoe jij het verdriet wil verwerken. Daar is waar je invloed op hebt . Ik wens je heel veel sterkte en last je eigen gevoel ook spreken. Daar heb je recht op .Dat doet je vader ook ! Liefs en sterkte !!

Beantwoorden
M

Jeetje wat heftig voor jou. Ik kan me heel goed voorstellen dat je je zo voelt. Ik hoop alleen dat je hierdoor je eigen leven niet on hold zet. Heb je wel mensen met wie je je gevoelens kunt delen? Misschien kun je wat vaker met je broer alleen afspreken om herinneringen op te halen of erover te praten. En anders misschien eens met een psycholoog. Je moeder verliezen is al heel heftig en dat dit erbij komt maakt het nog wat lastiger. Misschien kan hij/zij je wat op weg helpen of lucht het op om er eens over te praten. Verder wil ik je nog meegeven: zet je eigen leven niet teveel on hold. Geef jezelf eerst tijd om te rouwen, maar ga daarna wel trouwen of aan kindjes beginnen als jullie dit graag willen. Het zal altijd pijnlijk blijven dat jouw moeder daar niet bij is, maar zij zou vast nooit gewild hebben dat jij dit met die reden uitstelt! Ik wens je veel sterkte!

Beantwoorden
Anoniem

Wees blij dat hij niet in een hoekje zijn verdriet zit te koesteren. Wij, mijn vier zussen en ik, waren erg blij dat onze vader (weliswaar na 1,5 jaar) weer een nieuwe liefde vond met wie hij nog 16 jaar gelukkig is geweest. Hij heeft ons wel eerst gevraagd wat we er van vonden, en we waren, zonder uitzondering positief, want inderdaad, hoe lang moet je wachten als je al 65 bent.

Beantwoorden
Anoniem

Ik zou best eens met Anouk willen praten. Het kan ook anders maar daar moeten alle partijen wel hun best voor doen. Zelf ben ik in z’n soort de Anneke uit dit verhaal.

Beantwoorden
Maaike

Ik begrijp heel goed dat dit heel moeilijk voor je is een veel te snel. En iemand past beter bij je vader dan je eigen moeder. Maar gun je vader ook zijn geluk en probeer die andere vrouw ook een kans te geven. Je zegt dat je haar nep vind maar ik kan mij best voorstellen dat ze niet zichzelf bij jou kan zijn, ze voelt echt jouwn afkeur wel. Je vader zal echt zijn verdriet om je moeder wel hebben.

Beantwoorden
Maaike

Ik begrijp heel goed dat dit heel moeilijk voor je is en veel te snel. En niemand past beter bij je vader dan je eigen moeder. Maar gun je vader ook zijn geluk en probeer die andere vrouw ook een kans te geven. Je zegt dat je haar nep vind maar ik kan mij best voorstellen dat ze niet zichzelf bij jou kan zijn, ze voelt echt jouwn afkeur wel. Je vader zal echt zijn verdriet om je moeder wel hebben.

Beantwoorden
Anoniem

Je vader heeft voor je moeder gezorgd en zich gehouden aan de belofte bij het huwelijk, tot de dood ons scheidt.
Mijn vader had gauw een andere vrouw, een vrouw zonder kinderen, so what? Je vader kan nu nog misschien 30 jaar gelukkig zijn met een ander. Moet hij alleen blijven omdat jij dat wil? En ja het is misschien snel, maar voor de nieuwe vriendin van je vader is het ook niet makkelijk. Want reken maar dat je vader het veel over jouw moeder heeft tegen Anneke. Dat is voor haar ook moeilijk, je moeder zal jouw vader altijd zalig maken. Daar kan Anneke nimmer tegen op.

Praat met Anneke en je vader, uit je gevoel. Zeg wat jij vindt, misschien hebben ze meer begrip voor je als je je uit, dan door te doen zoals je nu doet.

Beantwoorden
Marja

Ik krijg zelf het idee als ik dit lees dat het al langer aan de was dan jullie vermoeden ,het klopt niet.

Beantwoorden
Cecile

Hallo Anouk,
Ik heb precies het zelfde meegemaakt. Het heeft ons ook veel pijn gedaan. En het ergste is dat zijn relatie nu over is. Dus alle pijn is ook nog voor niks geweest. Ernstig dat een vader zo weinig respect kan hebben voor het verdriet van zijn kinderen. Maar het is soms helaas niet anders. Veel sterkte.
Groetjes Cecile

Beantwoorden
S

En maar klagen dat de vader rekening moet houden met haar gevoelens. Maar andersom dan? Ook van haar kant geen begrip, alleen maar egoïstische gevoelens/ gedachten. Toch liever een vrolijke, gelukkige vader dan een die in eenzaamheid weg kwijnt, want oh oh, dan zou ze ook veel te klagen hebben, dat ze zoveel moet doen voor hem en/of er zoveel naar toe moet.
Tuurlijk is t moeilijk voor haar maar iedereen gaat op een andere manier met verdriet om, wie is zij om te bepalen welke de juiste manier is.

Beantwoorden
Anoniem

Heel begrijpelijk.
Uit respect voor zijn overleden vrouw en zijn rouwende kinderen had hij ook nog even gewoon bevriend kunnen zijn met Anneke. Kinderen hebben het al moeilijk genoeg dat hun moeder is overleden. Zou vader wel zo netjes hebben gestaan als hij erbij was geweest toen de grafsteen werd geplaatst ipv met zijn nieuwe vlam op vakantie te gaan. En sorry voor Anneke, ze is ook egoïstisch geweest. Ik had het als alleenstaande niet goed gekeurd om al zo snel na het overlijden van de echtgenote van de man waar ik verliefd op was een relatie aan te gaan. Ik zou zeggen het is veel te snel allemaal ook voor je kinderen. En al helemaal wat ik zeg niet erbij zijn als de steen geplaatst wordt. Sorry, maar ze heeft geen respect en is egoïstisch.

Beantwoorden
D

Ik vind het fijn en ook moeilijk dit verhaal te lezen omdat ik in een soortgelijke situatie zit maar niet als de dochter maar als de nieuwe vrouw.
30 jaar geleden zat ik in dezelfde situatie als de dochter.
Ik snap je verdriet enorm goed en je verdriet is geheel gerechtvaardigd
Mannen kunnen soms heel lomp zijn en velen kunnen vooral niet alleen zijn
Ik weet zeker dat hij liever met je moeder oud was geworden en het is daarna wel heel snel gegaan inderdaad
Maar hij kan aan het tijdstip niets veranderen, als hij verliefd wordt wat moet hij? Het is al zo moeilijk weer liefde te vinden laat staan de juiste soulmate te vinden
Omarm je verdriet en blijf dichtbij je vader en familie staan
Je zou er misschien wel versteld van kunnen staan wat die nieuwe vrouw in jouw leven kan gaan betekenen ook als oma ….
ik wens je veel sterkte

Beantwoorden
Suzanna

Afschuwelijk! Sterkte voor de dame.

Beantwoorden
Miquie

Ik wens je heel veel sterkte en liefde toe. Rouw is een proces waar iedereen op zijn eigen manier door heen gaat maar ik begrijp dat dit alles erg moeilijk is en veel pijn doet. Probeer diep adem te halen alles valt hopelijk van zelf weer op zijn plek.

Beantwoorden
Neeltje

Ik snap dat t lastig is voor jou. Maar t leven is te kort om verwijten te maken en je boos te voelen. Je kunt ook blij zijn dat de ouder die nog leeft, waar je van houdt, weer gelukkig is. Dat vind ik fijner dan een ongelukkige eenzame weduwnaar. And again, ik snap dat dat als kind moeilijk voelt. Maar het is zijn leven.

Beantwoorden
E

Waar is de blijdschap voor vaders geluk? Hoe mooi is het dat hij deze liefde kan voelen? Uiteraard kan het als pijnlijk worden ervaren als het te snel voelt…maar moet de achterblijvende ouder wachten op toestemming van de kinderen? En wat is wel een goed termijn? Wees lief en blij voor elkaar, deel elkaars verdriet maar maak de ander daar niet verantwoordelijk voor…

Beantwoorden
Ann

Lieve Anouk, je bent niet egoïstisch, je vader is dat ook niet. Jullie rouwproces verschilt als dag en nacht van elkaar. Dat weet ik omdat ik een zelfde ervaring heb en vaak vergelijkbare verhalen hoor. Je moeder verliezen is zo pijnlijk en het liefst wil je wat nog over is, koesteren. Een nieuwe relatie hoort daar niet bij. Mannen lijken vaak op een “wegstop” manier te rouwen. Zoals mensen van relatie in relatie rollen om maar niet alleen te hoeven zijn, storten zij zich na het overlijden van een partner direct in een nieuwe relatie. Je ontloopt hiermee je verdriet niet maar creert een afleiding. Stel alsjeblieft geen fijne gebeurtenissen zoals een huwelijk of kinderen krijgen uit. Er is altijd een oplossing te vinden. Beslis voor jezelf hoe graag je de relatie met je vader wil behouden. Heel veel sterkte.

Beantwoorden
Rika

Heel veel sterkte schat als je wilt praten trek je maar aan de bel altijd een luisterend oor voor je

Beantwoorden
Sandra

Ik begrijp de pijn, maar ook zij moet inzien dat ze kortzichtig is.
Draai het om, naast de pijn en het verdriet wat je voelt, kun je blij zijn dat je vader gelukkig is.
Het is nooit eenmaal zo gelopen, liefde laat zich niet dwingen.
En dat jíj er verdriet van hebt, dat snap ik héél goed. Maar met dan elkaar vertellen wat je voelt kun je niet. Probeer elkaar te begrijpen.

Beantwoorden
Daphne

Mijn vader heeft ook weer een nieuwe relatie. Ik moet er niet aan denken dat ik zijn keuze hierover zou veroordelen, net zomin als dat hij mijn keuzes gelukkig respecteert. Hij zou zijn huidige relatie niet hebben als mijn moeder nog leefde, maar dat is nou eenmaal helaas niet zo. Oordeel niet over de liefde van een ander, want liefde volgt geen kalender.

Beantwoorden