Persoonlijke verhalen

Anouk: ‘Een maand na mama’s dood, had mijn vader alweer een nieuwe vriendin’

De moeder van Anouk (27) overleed vorig jaar oktober aan de gevolgen van longkanker. Een maand later had haar vader een nieuwe relatie. “Hoe kon hij zo makkelijk een huwelijk van dertig jaar inwisselen?”

“Al in het uitvaartcentrum viel die onbekende blonde vrouw mij op. Ze stelde zich tijdens de condoleance voor als studiegenoot van mijn vader; ze zaten samen op Spaanse les. Ik vond het vreemd dat die vrouw afscheid kwam nemen van mijn moeder, terwijl ze haar nog nooit had gezien. Maar ik was die middag zo emotioneel dat ik er verder weinig aandacht aan schonk. Vorig jaar maart hoorde mijn moeder dat ze leed aan longkanker. Ze was naar de huisarts gegaan, omdat haar hoestbuien niet over gingen. Ze verwachtte een longontsteking. Ze had nooit gerookt, dus niemand dacht aan longkanker. Na de diagnose heeft ze nog zeven maanden geleefd. De kanker was enorm verwoestend. Echt tijd om te wennen aan haar naderende dood had ik niet. Wel hebben we alles tegen elkaar gezegd wat nodig was, maar ik had haar nog zo graag langer bij me gehad.

Haar laatste weken waren pittig. Mama had het erg benauwd en kon amper praten. Toch zijn we in haar ziekteproces als gezin erg naar elkaar toe gegroeid. Mijn broer Jeffrey en ik wonen al jaren niet meer thuis – Jeffrey woont zelfs aan de andere kant van het land – maar in die laatste weken sliepen we veel bij onze ouders. Op zondagavond aten we standaard Chinees bij mijn ouders met onze partners. Op het laatst kon mijn moeder niets meer eten, maar die traditie hielden we er in. Ook ‘paste’ ik op vrijdagochtend altijd op mijn moeder, als mijn vader naar Spaanse les ging. Hij was al met prepensioen, dus hij kon zonder problemen fulltime voor mijn moeder zorgen, maar hij volgde twee uur in de week een talencursus in het buurthuis. Mijn moeder gunde hem een verzetje en spoorde hem vooral aan te gaan. Achteraf weet ik niet of ze daar zo blij mee moet zijn…”

Net té vrolijk
“Een maand na de begrafenis vertelde een kennis dat ze mijn vader in de bibliotheek had gezien. Nou dat kon kloppen, hij is gek op lezen. ‘Maar’, zo zei ze een beetje twijfelend, ‘hij was samen met een blonde vrouw en ze leken het erg gezellig te hebben samen.’ Ik voelde een pijnscheut in mijn maag. Wat voor vrouw dan? Ik probeerde de schrik te verbergen en zei: ‘O, vast een vriendin van mijn moeder.’ Maar van binnen voelde het alsof ik een elektrische schok had gekregen. Blonde vrouw? Toch niet die vrouw van de Spaanse les? Ik had er meteen geen goed gevoel bij. Omdat we mijn moeders grafmonument nog moesten uitzoeken en dat best een werk is, zag ik mijn broer en vader nog vaak. Elke keer als we bij elkaar kwamen, was mijn vader reuze opgewekt.

‘Ik was constant in tranen, sliep slecht en slikte kalmeringsmiddelen’

Dat vond ik vreemd, hij was immers net zijn vrouw kwijt. Ook als ik informeerde hoe het met hem ging, antwoordde hij vrolijk dat hij niet bij de pakken neer ging zitten, afleiding zocht en probeerde er het beste van te maken. Onheilspellende woorden, vond ik. Natuurlijk was het fijn te horen dat mijn vader niet vereenzaamde na een huwelijk van dertig jaar. Maar op de ene of andere manier vond ik hem té positief. Alsof het hem niet zo veel kon schelen dat mama er niet meer was. Zelf kon ik de dood van mijn moeder maar moeilijk verwerken. Ik was constant in tranen, sliep slecht en slikte kalmeringsmiddelen. Mijn moeder en ik waren zo close geweest. Mijn broer had ook veel verdriet, maar die is veel geslotener. Hij regelde alles omtrent het graf van mama, ontfermde zich over de belastingen en verzekeringen. Als we samen waren, wilde ik graag over mama praten. Maar Jeffrey was te druk met alle praktische zaken en mijn vader leek elk gesprek af te kappen. En dus hield ik mijn mond.”

Mijn onderbuikgevoel klopte
“Mijn onderbuikgevoel bleek te kloppen. Op Eerste Kerstdag zei mijn vader dat hij ‘iets leuks had te vertellen’. Wat mij betreft hadden we die hele kerstperiode kunnen skippen, mijn hoofd stond echt niet naar feestjes, maar mijn vader stond er op dat we kwamen eten. Nog voordat we iets te drinken hadden gehad, flapte hij het eruit: hij had een lieve vrouw ontmoet met wie het goed klikte: Anneke. Hij was blij dat hij op zijn leeftijd nog liefde had kunnen vinden. En Anneke hielp hem de eenzaamheid te verdragen. Zo zei hij het letterlijk. Ik werd acuut misselijk. Liefde vinden op zijn leeftijd? Blij zijn? Waar ging dit over? Mijn moeder was nog geen twee maanden dood! Hij moest in diepe rouw zijn, treuren om zijn vrouw en verdrietig zijn. Niet als een of andere jonge hond achter de vrouwen aanrennen. Ik keek mijn vader vol afgrijzen aan. De tranen stonden in mijn ogen en ik was verbijsterd. Maar mijn vader had geen oog voor mijn gevoelens. Hij zag het niet of wilde het niet zien, want hij ratelde maar door over deze Anneke. Dat ze zo aardig en zorgzaam was. Dat ze twaalf jaar jonger was en geen kinderen had, maar niet kon wachten zijn kinderen te leren kennen. En dat ze samen graag leuke dingen wilden ondernemen.”

Lees het hele verhaal in Vriendin 37.

Foto: iStock

Reageer op dit artikel

Anoniem

Herkenbaar.. en hoe pijnlijk is dat!!

Beantwoorden

Instagram