Bianca: ‘Terwijl mijn man ziek was, werd ik verliefd op een ander’

Bianca: “Rob en ik leerden elkaar jaren geleden kennen door ons werk voor Tata Steel. Eerst waren we allebei operator en later werd ik zijn leidinggevende. Helaas had ik in die tijd een relatie waarin ik niet goed werd behandeld. Als ik met een blauw oog op het werk kwam, vroeg iedereen bezorgd wat er was gebeurd. Ook Rob was erg met mij begaan. Toen ik in 2009 mijn relatie beëindigde, steunde hij me waar hij kon. Hierdoor werden we goede vrienden en ik was er ook voor hem toen hij in datzelfde jaar ging scheiden. Rob had tijdelijk woonruimte nodig, dus ik zei dat hij wel bij mij kon wonen. Gewoon vriendschappelijk, dacht ik, tot zes maanden later de vonk oversloeg. In 2011 kregen we onze zoon Max en een jaar later trouwden we. We hadden echt een fijn huwelijk, ontstaan uit een prachtige vriendschap.”

Hersenbloeding

“Helaas veranderde alles toen Rob in januari 2019 een hersenbloeding kreeg. We waren uit eten voor onze trouwdag en hadden net het voorgerecht op toen Rob naar het toilet ging. Bovenaan de trap werd hij ineens onwel, waardoor hij vijftien treden naar beneden viel. Zijn hoofd raakte de granieten vloer en de schade was groot. Rob werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Hij lag in coma en volgens de artsen moest ik rekening houden met het ergste, maar twee dagen later ontwaakte Rob gelukkig.Helaas wist hij niks meer. Niet wie Max en ik waren, maar ook niet wie hij zelf was. Lopen en praten ging ook moeilijk. Rob was heel verward en erg moe. Het was vreselijk om hem zo te zien en niemand wist hoe het verder zou gaan. Toch ging hij heel langzaam vooruit. Zo zei hij op een gegeven moment een paar woordjes en kreeg hij kleine flashbacks.Wonder boven wonder ging het daarna steeds een beetje beter. Na een tijdje mocht hij zelfs naar een revalidatiecentrum. Het bleek dat Rob vooral schade had aan het cognitieve en emotionele deel van zijn hersenen. Hij herkende geen emoties meer en was afgevlakt. Soms staarde hij minutenlang naar een punt. Dan dacht ik: wat doet hij nou?”

Moeilijke boodschap

“De artsen hoopten dat therapie Robs herstel zou bevorderen. Ik oefende veel met hem. Regelmatig gingen we  samen fietsen of naar het strand. Wat opviel was dat Rob fysiek sterk was. Hij herstelde veel sneller dan andere mensen die een hersenbloeding hadden gehad. Wel was het volgens de psycholoog en relatietherapeut duidelijk dat Robs cognitieve en emotionele schade blijvend was.Wat volgde, was een keiharde confrontatie. Zo zeiden de therapeuten tegen mij: “Jullie hebben al een enorm leeftijdsverschil en als Rob zo ‘blijft hangen’, moet jij nu eigenlijk voor jezelf kiezen’. Hier werd ik heel verdrietig en boos van. ‘We hebben het wel over mijn man’, zei ik in tranen. ‘Dat weten we’, antwoordden de therapeuten. ‘Toch is het heel belangrijk dat je ook aan jezelf gaat denken. Jouw leven staat niet stil, maar dat van Rob wel.’ Dit vond ik heel moeilijk om te horen. Ik wist niet wat ik met de boodschap moest en ging in therapie om het te verwerken. Ook volgde ik met Rob relatietherapie. Als de therapeut aan hem vroeg wat hij voelde als ik huilde, zei hij: ‘Wat?’ Dat was dus precies het probleem.”

Belofte

“Toch was ik niet van plan om op te geven. Ik wilde voor Rob zorgen en deed wat ik kon. Gelukkig kreeg ik daar van mijn werkgever alle ruimte voor. Het scheelde dat ik me dáár in ieder geval niet druk over hoefde te maken, maar jammer genoeg kon ik er niet omheen dat het huwelijk van Rob en mij niet meer hetzelfde was. Ik miste onze goede gesprekken en ook Max merkte dat zijn vader een ander persoon was geworden.‘Mama, je gaat toch nooit bij papa weg?’ vroeg hij op een dag. ‘Nee schat’, zei ik. ‘Ik ga nooit bij je vader weg.’ En dat was ook echt mijn intentie. Rob was er altijd voor mij geweest. Ook hij had mij gestimuleerd om mijn opleiding af te maken, waardoor ik verder door kon groeien op het werk. Rob laten vallen was dus ondenkbaar.

Op het werk sprak ik er vaak over met mijn collega Nadine. Zij zorgde al negentien jaar voor haar partner die manisch depressief was. Hierdoor begrepen we elkaar als geen ander. Toen we in die tijd op dezelfde afdeling gingen werken, werden we steeds hechter met elkaar. We hadden mooie gesprekken over het leven en dat we ondanks alles ook weer graag gelukkig wilden zijn. Op een gegeven moment merkte ik dat ik gevoelens voor haar kreeg. Ik dacht: Nadine zou zo goed bij mij passen, maar ik maak vast geen kans. Omdat ik onze vriendschap niet wilde kwijtraken, besloot ik er niets over te zeggen en gewoon veel tijd met haar door te brengen. We deden veel dingen samen, zoals fietsen en naar bierproeverijen gaan. Ze kwam ook weleens bij ons thuis.

Tot mijn grote verbazing zocht Nadine op een avond in december 2020 ineens fysiek toenadering. Het bleek dat ze ook verliefd was op mij. We hadden er een open en goed gesprek over. ‘Als wij voor elkaar kiezen, dan krijg je er een zoon én Rob bij’, zei ik. Iets wat zij zeker begreep. Haar relatie was voorbij, maar door onze vele gesprekken wist ze dat ik Rob nooit zou laten vallen en altijd voor hem zou blijven zorgen. ‘En dat is prima’, zei ze. ‘Ik wil jou en alles wat bij jou hoort.’”

Acceptatie

id“Hoewel ik supergelukkig was met onze prille liefde, voelde het niet fijn om het geheim te houden voor Rob en Max. Omdat vlak daarna de feestdagen volgden, besloot ik te wachten tot het nieuwe jaar. Vervolgens zei ik in januari 2021 tegen Rob dat ik hem iets moest vertellen. ‘Ik weet het al’, zei hij. ‘Je bent verliefd op Nadine.’ Hij had het dus al zien aankomen. ‘En ik snap het ook’, voegde hij eraan toe. Hij was niet boos, wel verdrietig én begripvol. Zijn reactie raakte me diep. Het bevestigde voor mij nog eens dat ik altijd van hem zou blijven houden, alleen op een andere manier dan eerst.Toen ik het aan Max vertelde, werd hij heel boos. ‘Je zei dat je papa niet in de steek zou laten!’ schreeuwde hij. Natuurlijk begreep ik zijn verdriet. Hier hebben we samen uitgebreid over gepraat. Ik legde uit dat de liefde tussen Rob en mij veranderd was, maar dat ik hem nooit in de steek zou laten. En dat Nadine erbij kwam, maar dat dat niets afdeed aan mijn zorg voor Rob of mijn liefde voor Max. Gelukkig begreep hij dat op den duur. Dat ik zijn vader niet in de steek liet, was voor hem het belangrijkste. En toen hij doorhad dat Rob mijn relatie met Nadine accepteerde, was het voor hem ook goed.”

Idee van de makelaar

“Om alles wat lucht te geven, verhuisden Nadine en ik eind januari naar een huurappartement. Zo konden we allemaal wennen aan de nieuwe situatie en ook kijken hoe het ging als Rob en ik de zorg voor Max fifty-fifty zouden verdelen. Al snel kwamen we erachter dat dat niet ging. Bij ons kon Max gewoon kind zijn, maar bij Rob moest hij voor zijn vader zorgen. Ondertussen verwaarloosde Rob zichzelf en was hij erg eenzaam. Daarom besloten Nadine en ik van de vier dagen dat Max bij Rob was, twee dagen per week samen met hen te eten. Het was fijn dat dit in goede harmonie kon. Er is echt nooit ruzie tussen mij en Rob geweest. Toch vond ik het moeilijk om Rob zo ongelukkig te zien. ‘Ik voel me zo egoïstisch om hier met jou te zijn’, zei ik tegen Nadine. Zij begreep het en zei: ‘Laten we iets zoeken dicht bij Rob.’Jammer genoeg was dat nog niet zo makkelijk. Vandaar dat onze makelaar met een oplossing kwam: een woonhuis met twee achterliggende bedrijfspanden die verbouwd mochten worden tot woningen. Rob kon zo dichtbij wonen en ik vroeg aan Nadine of zij dat zag zitten. ‘Ik zie hoe ongelukkig jij bent als je Rob niet kunt helpen’, antwoordde ze. ‘Natuurlijk wil ik dat.’

getuAls ik hieraan terugdenk, word ik weer emotioneel. Dat Nadine zo achter mij stond, vond ik heel bijzonder. Toch wilde ik zeker weten dat iedereen zich goed voelde bij het plan. Daarom stuurde ik Rob, Max en Nadine een lang weekend op vakantie, zodat ze elkaar zonder mij konden leren kennen. Dat bleek een gouden greep te zijn. Max kwam superenthousiast over Nadine terug. Hij zei dat hij haar als zijn tweede moeder zag en ook Rob kon het heel goed met haar vinden. Dat was zo’n grote opluchting voor mij.”

Getuige

“Inmiddels wonen we ruim drie jaar samen. Rob woont in het huis achter ons, Nadine en ik wonen in het voorhuis en Max heeft de bovenverdieping. Met z’n allen delen we een tuin. We eten en borrelen vaak samen en gaan ook regelmatig met elkaar op pad.Het liefst was ik gewoon getrouwd gebleven met Rob, maar ik wilde ook heel graag met Nadine trouwen. Natuurlijk wel pas nadat ik die wens besproken had met Rob en Max. Gelukkig stonden ze er allebei achter. Daarom scheidde ik van Rob en trouwde ik op 22 juli 2022 met Nadine. Rob was mijn getuige en ik vond het zo mooi dat dat kon. Op het moment dat ik mijn jawoord aan Nadine gaf, waren we allemaal emotioneel. Ondanks zijn hersenschade deed het iets met Rob, want hij moest huilen. Maar hij zei ook: ‘Ik ben dankbaar voor onze mooie tijd. En ik gun je nieuw geluk.’ Dat raakte me. Ik besefte nog eens hoe waardevol onze band was.”

Eén gezin

“Natuurlijk is onze bijzondere woonsituatie niet alleen maar makkelijk. Nadine en ik hebben bijvoorbeeld weinig tijd voor elkaar. Daarom plannen we regelmatig iets voor ons tweeën. Maar doordat we zo goed op elkaar zijn ingespeeld, blijft alles in balans. We zijn één gezin en allemaal gelukkig op onze eigen manier.Rob is grotendeels zorgafhankelijk. Hij heeft moeite met structuur, raakt snel gedesoriënteerd en vergeet veel. Soms is hij verward, maar op andere momenten juist helder. Hij houdt enorm van biljarten en heeft zelfs zijn eigen biljartzaal. We helpen hem met structuur houden. Ook doen we zijn was en we helpen hem met zijn huishouden. Het leuke is dat hij meer van Nadine aanneemt dan van mij. Als hij bijvoorbeeld zijn huis moet schoonmaken, kan hij bij mij soms een beetje mopperen, maar tegen Nadine zegt hij altijd: ‘Is goed, moppie.’ Daar moeten we dan wel weer om lachen.Op onze woonsituatie krijgen we veel positieve reacties. Mensen vinden het mooi hoe we het samen allemaal doen en dat iedereen tevreden is. Natuurlijk hebben we via via ook minder leuke dingen gehoord. Waarom ik bijvoorbeeld ‘overstapte’ naar een vrouw? Of waarom we met z’n allen gingen samenwonen? En waar we aan begonnen? Hier hebben we ons nooit iets van aan getrokken. Wij weten hoe het zit en wat anderen ervan vinden, moeten ze zelf weten.Wat ik graag wil meegeven, is dat een scheiding niet altijd het einde hoeft te betekenen. Je kunt nog steeds van iemand houden, maar liefde hoeft niet altijd dezelfde vorm te hebben. En als je iemand écht belangrijk vindt, kun je een manier vinden om voor diegene te blijven zorgen. Voor mij hoort Rob bij mijn leven. Dat heeft hij altijd gedaan en dat zal altijd zo blijven.”

Foto: Kijk-Kunst Fotografie

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.