Chirurg Isabella heeft een relatie met badkamerinstallateur Tim: ‘Vrienden betwijfelen de combinatie’

Net als Vriendin brengt ook Mijn Geheim de allermooiste persoonlijke verhalen, die we hier graag elke week met je willen delen.

Meer verhalen die raken? Abonneer je op Mijn Geheim!

Klassenverschillen

“Voor wie denkt dat rangen en standen en klassenverschillen iets zijn van vroeger tijden, heb ik nieuws. Er is in al die jaren geen bal veranderd. Oh, ogenschijnlijk wel natuurlijk. Niemand zal grif toegeven neer te kijken op een loodgieter of vuilnisman. Zoiets zeg je niet hardop.

Nou, laat ik dan wel zo eerlijk zijn: ik heb neergekeken op mensen zonder universitaire opleiding. Ik dacht dat ik nooit bevriend zou kunnen zijn met hen, dat de verschillen te groot zouden zijn. Laat staan dat ik voor mogelijk had gehouden een liefdesrelatie te hebben met een badkamerinstallateur. Waar moet je het met zulke mensen over hebben? zou ik hebben gedacht. Over waterpomptangen? Nee, ieder zijn bubbel. Zij zijn vast ook niet geïnteresseerd in mijn werk als chirurg. En dat is he-le-maal prima.

Maar dat is níét prima, want het is een aanname vanuit een verheven positie. Het is arrogantie ten top. Dat durf ik nu wel van mijzelf te zeggen. Hup, met de billen bloot. Het is jammer dat mijn familie en oude vriendenkring zichzelf niet in die spiegel hebben durven aankijken toen ik Tim aan hen voorstelde.”

Verrassend

“Tim was de installateur van mijn badkamer in mijn eerste flat. Ik was net begonnen als chirurgisch arts bij het universitair ziekenhuis in de stad en had een flat gevonden niet ver ervandaan. Ik had nauwelijks tijd er iets aan te doen en trok er nog de dag van de sleutel-overdracht in met twee koffers, een bed, een schilderij uit de familiecollectie en een tafel met twee stoelen. Ik draaide een gekmakend dienstenschema in het ziekenhuis en zag mijn huis alleen vanuit bed en badkamer.

Eén ding wilde ik absoluut, namelijk een ligbad. Het was het enige dat ik mijzelf toestond in die tijd: af en toe een uur in bad met een glas wijn en Chopin vanuit mijn telefoon. Tim was degene die ik als eerste belde voor de installatie van het bad, dat op een onhandige plek in de ietwat krappe badkamer moest komen. Hij stond op een maandagmorgen om half acht voor de deur, toen ik net een vroege dienst inging. Gehaast gaf ik hem een setje sleutels, wees hem de espressomachine en wenste hem veel succes. Onderweg naar het ziekenhuis dacht ik: ik heb toch niet mijn creditcard op tafel laten liggen, hè? Ja, je weet immers niet wie je binnenhaalt.

Hij legde mijn bad perfect aan en liet de boel keurig achter. Ik betaalde de rekening en dat was dat, zo dachten we allebei. Een maand later appte hij me met de vraag of hij een paar foto’s mocht komen nemen. Hij had een klant met een soortgelijke badkamerpuzzel en wilde graag laten zien hoe het bad er bij mij met passen en meten was gekomen. Ik had totáál geen zin in dat gedoe, maar stemde toch maar in.

De bel

Tim kwam langs op een zomervooravond waarop onverwacht een dienst van mij was vrijgevallen. Een arts in opleiding had wat extra vlieguren nodig en zo was ik ineens ongepland thuis. Ik wist nauwelijks raad met deze luxe. Wat doet een mens als hij
niet werkt? Stofzuigen? Administratie? Koken? Dat laatste was vast iets wat mensen doen op zwoele zomeravonden, bedacht ik. Koken voor vrienden die dan aan een lange tafel aanschuiven, terwijl de gastvrouw in een zwierige zomerjurk grote schalen lasagne en kleurige salades uitdeelt. Van al het voorgenoemde had ik alleen
de jurk beschikbaar, dus die trok ik voor de vorm maar aan. Ik dook ergens een lipstick op en stiftte mijn lippen felrood. En toen ging de bel.

Het moet een wonderlijk tafereel geweest zijn hoe ik
in zomerse stippenjurk de voordeur openzwaaide en Tim daar stond, in kleding waar geen gereedschap in stak. We namen elkaar verrast op. Hij kende mij alleen gehaast en in makkelijke kledij die in het ziekenhuis snel de locker in kon. En ik keek in de deuropening ook naar Tim alsof ik hem voor het eerst zag. Knap. Lang. En er was iets aangenaam kalmerends in zijn houding. Hij nam zijn zonnebril af, keek me aan en gebaarde onhandig naar mijn verschijning. ‘Ik hoop niet dat ik ongelegen kom, maar ik had geappt….’

Ongelegen kwam hij zeker en ik was de afspraak met hem straal vergeten. De onverwachte streep door mijn werkagenda had me in de war gebracht. Normaal had ik nu bijna de deur uit gemoeten en hem snel-snel naar de badkamer geloodst, in gedachten biddend en smekend dat die man een beetje op zou schieten. In plaats daarvan ging ik hem nu voor door mijn nog altijd kale woonkamer en stamelde ik daar tot mijn eigen verbazing excuses voor. ‘Ja, de meubels komen volgende week. Vertraging in de fabriek’, verzon ik ter plekke. In werkelijkheid had ik nog helemaal geen tijd en aandacht aan mijn inrichting besteed. ‘Het ruikt lekker hier’, antwoordde Tim, doelend op de geur vanuit de keuken. ‘Dat is ook wat een huis een thuis maakt, toch?’ Zijn ongecompliceerdheid voelde alsof er plots een gewicht van mijn bestaan werd gelicht.

Ik kan het niet anders omschrijven. Ik had altijd, overal, in alle facetten van mijn leven, te maken met verwachtingen en druk. Met latten die torenhoog lagen, met leven voor de bühne, prestaties leveren en niet onderdoen voor een ander. En deze man komt mijn lege huis binnen en zegt: ‘Ruikt lekker, wat gezellig, helemaal goed.’”

Schaduw over geluk

“Lang verhaal kort: Tim nam zijn foto’s en ik bood hem thee aan, maar schonk wijn in. We dronken, prikten samen in mijn eenpersoons-
lasagne uit de ovenschaal, lachten, werden tipsy, ik huilde – ik weet niet meer waarom, iets met een hond van vroeger – en Tim zocht op zijn telefoon muziek uit onze jeugd op.

De volgende ochtend werd ik wakker met een bonkende koppijn, maar een glimlach op mijn gezicht. Ik pakte mijn telefoon en appte Tim: Dank voor de leuke avond. Nog een keertje doen?

We begonnen elkaar regelmatig te zien, of in ieder geval zo vaak als mijn en zijn drukke werk dat toelieten. We zoenden elkaar voor het eerst of all places op een meubelboulevard – ik had hem mijn leugentje bekend – tussen de buffet-kasten. Ik was zo besluiteloos dat ik mijn hoofd wanhopig op zijn schouder legde en hij mijn kin ophief en me een zoen gaf. Ik wist toen dat hij het voor mij was. En daar heb ik nooit meer een seconde aan getwijfeld.

Vrienden en familie

Niet dat het vanaf toen allemaal rozengeur en maneschijn was. Mijn familie en vrienden wisten een behoorlijke schaduw te werpen over ons geluk. ‘Een plastisch chirurg met een simpele loodgieter’, zei mijn vader, ‘dat is leuk voor romannetjes, maar dat gaat zelden goed.’ ‘Je betaalt toch niet alles voor hem, hè?’ vroeg een vriendin bezorgd. Anderen zeiden: ‘Wel handig, een lover die handig is’, alsof ik Tim tijdelijk als toyboy over de vloer had. En wie wel aannam dat onze relatie serieus was, vroeg niet zelden: ‘Maar hij blijft niet altijd badkamers voor een baas bouwen, toch? Hij wil zeker een eigen zaak? Aannemers-bedrijf? Daar gaat goed geld
in om, hoor, tegenwoordig.’

En weet je, ik neem het niemand kwalijk. Of ja, misschien wel, maar ik ben eigenlijk niet in de positie om dat te doen. Als ik niet had ontdekt dat het geen bal uitmaakt wat hij of ik doen voor ons werk, en dat gelijkwaardigheid niet zit in je opleidingsgraad, maar in onvoorwaardelijk wederzijds respect, dan waren ook mijn ogen nooit geopend geweest.

Mijn familie en oude vrienden-groep ben ik goeddeels kwijt, of er is tenminste een behoorlijke afstand ontstaan. En ook aan Tims kant hadden mensen zo hun bedenkingen, al bleken zij over het algemeen makkelijker overtuigd, nadat ze ons eenmaal samen hadden gezien. We zijn nu acht jaar samen en ik kan me een leven zonder hem niet voorstellen. Hij is mijn ware, dwars door alle vooroordelen heen.”

Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd.
Foto: Getty Images

Geraakt door dit verhaal? Word abonnee van Mijn Geheim en ontvang nog meer échte verhalen in je brievenbus!