Makelaar Mandy: ‘Ik wil een man die zegt: kom maar. Iemand die niet half is.’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Maandag 6 april

Het is tweede paasdag en normaal vind ik feestdagen heerlijk als ik nergens hoef te zijn. Een rustig huis. Koffie in mijn pyjama. Heerlijk rommelen en niets nuttigs doen en het gekochte eten in de koelkast laten staan om gewoon een gebakken ei op brood te eten.
Alleen voelt deze maandag niet zo.

Saskia

Saskia zit in Edinburgh. Voor Jonathan. Officieel gaat ze daarheen om te kijken hoe het is, hoe hij is, hoe zijn leven eruitziet als zij er niet bij is en of hij in het echt ook nog steeds Jonathan is en niet stiekem een man met twee andere vriendinnen, drie schulden of een geheim kasteel ergens op een berg.
Ik moet de hele ochtend al aan haar denken.

Niet jaloers, dat is niet wat ik voel. Ik hou van Sas. Ik gun haar de wereld. Het meer dat ik ook wel een Jonathan zou willen. Niet letterlijk, want ik hoef geen Schot met een wollen trui en een kast vol marmelade. Maar wel een man die zegt: kom maar. Iemand die niet half is. Niet getrouwd. Niet ingewikkeld. Niet alleen maar leuk zolang het vrijblijvend blijft. Gewoon iemand die je niet steeds laat twijfelen tussen hoop en verstand. Tijn eigenlijk, maar dan in Jonathan-vorm, denk ik terwijl ik mijn koffie drink. Beschikbaar en voor mij alleen.

Hoekpand

Tegen elf uur rijd ik voor mijn afspraak naar het hoekpand.
Het is stil op straat op zo’n feestdagmanier. Superrustig en over een uur of twee, als iedereen zich heeft aangekleed, dikke files naar de Ikea. Er loopt een gezin met een kind op een step, ergens verderop zijn twee mensen bezig een tafel in een auto te proppen en de bakker op de hoek is dicht.
Het pandje ligt er precies zo bij als vorige week. Klein. Smal. Een tikje schraal. Maar wel op een hoek. Wel zichtbaar. Wel van het soort formaat waarvan je denkt: dit kan ik overzien. Binnen is het klein maar fijn. En buiten licht het op een plek die je ziet als je het kruispunt nadert aan alle drie de haakse kanten.

Opwinding en schrik

De beheerder staat al te wachten met een sleutelbos in zijn hand. Nette man, beige jas, weinig woorden.
‘Mevrouw Van Dam?’
Ik knik. ‘Zegt u maar Mandy.’
Hij doet de deur open en ik stap naar binnen.
Het ruikt naar leegstand. Een beetje stof, een beetje koude muur, een beetje niks. Maar het is groter dan ik had gedacht. Niet groot-groot, maar wel precies groot genoeg om meteen te gaan kijken met andere ogen. En dat voelt raar. Ik kijk niet als makelaar voor iemand anders, maar als vrouw die ineens denkt: zou dit iets voor mij kunnen zijn?
Hier zou een bureau kunnen.
Daar een kast.
Een kleine zithoek bij het raam.
Mijn naam op de ruit.
Dat laatste denk ik en daar schrik ik meteen weer van.
Want dat is het gekke. Ik voel twee dingen tegelijk. Opwinding, omdat het echt iets zou kunnen worden. En schrik, omdat het dan dus ook echt iets moet worden. Geen gezellig denkspel en onschuldig sparren meer tijdens koffie met Rens. Geen fantasie. Gewoon huur. Kosten. Gedoe. Verantwoordelijkheid. Mijn naam erop.

Goed voorbereid

De beheerder praat intussen door over de vloer, de vorige huurder, de verwarming die nagekeken moet worden en het feit dat de achterruimte misschien iets praktischer kan worden ingedeeld.
Ik stel vragen. Veel ook. Over servicekosten. Over looptijd. Over vergunningen voor gevelreclame. Over of er al interesse is van anderen. Ik hoor mezelf praten in die rustige, zakelijke toon die ik zelf altijd heel prettig vind bij makelaars.
Aan het eind van de rondgang kijkt hij me aan en zegt: ‘U bent in elk geval goed voorbereid.’
Ik voel me daar belachelijk blij om. Alsof hij niet alleen bedoelt dat ik mijn vragenlijst op orde heb, maar ook dat ik hier niet als een verdwaalde dromer sta.

Mogelijkheid

Als hij buiten op me wacht, blijf ik nog heel even alleen binnen. Gewoon een minuut. Misschien twee.
Ik ga expres midden in de ruimte staan en kijk nog eens rond.
Hier zou ik kunnen werken.
Die gedachte voelt ineens minder als een wens en meer als een mogelijkheid.

Judith

Later thuis krijg ik een appje van Judith.
Robin wil morgen weer naar school. Er is een ‘goed gesprek’ geweest met die andere ouders. Lijkt opgelost. Dank nog voor alles.
Ik lees het en voel mijn schouders iets zakken.
Robin weer naar school. Het lijkt wel alsof kinderen meer veerkracht hebben dan volwassenen.
Ik typ terug: Wat goed. Geef hem een knuffel van me. Of een boks, als dat niet lukt.
Daarna leg ik mijn telefoon weg en denk weer aan het pand. Aan die ruimte. Aan de kale vloer.
Aan mijn eigen naam op glas.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy weekoverzicht: groeiende gevoelens en een spannende stap vooruit

Makelaar Mandy: ‘Als ik ophang, voel ik me tegelijk belachelijk en trots’

Makelaar Mandy: ‘Mijn telefoon trilt: Robbert. Ik moet hardop lachen in mijn eentje’

Makelaar Mandy: ‘Dan schuift zijn hand naar mijn nek en kust me’

Makelaar Mandy: ‘Daar staan ze te smiespelen. Eva. Met Erwin’