Makelaar Mandy: ‘Mijn handen glijden over zijn schouders’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Woensdag 4 maart

Mijn telefoon piept terwijl ik mijn koffie inschenk.
Tijn.
Ik kan je deze week niet zien. Erwin heeft deze week dagdiensten.
Dat is alles.
Geen hoe gaat het. Geen ik mis je. Geen verwijzing naar vorige week.
Dagdiensten.
Ik staar naar het woord alsof het me iets moet uitleggen.
Dus nu ben ik weer buiten beeld.
Omdat zijn man werkt.
Ik leg mijn telefoon neer zonder te antwoorden. Mijn koffie smaakt bitterder dan normaal.

Vader

Rond lunchtijd bel ik mijn vader. Het is al weken geleden dat we elkaar echt spraken.
‘Mandy!’ zegt hij, en ik hoor iets wat ik niet vaak hoor: ruimte. Alsof hij niet half in een afspraak zit of ergens vol desinteresse in zijn Spaanse hangmat hangt.
‘Hoe gaat het?’ vraag ik.
‘Goed. Druk, maar eigenlijk best goed. Ik sta nog wel onder controle voor mijn geelzucht, maar mij hoor je niet klagen, mop. Trouwens, Bonita vroeg wanneer je eens langskomt.’
Bonita.
Ik hoor de naam anders dan vroeger. Niet meer als indringer, maar als feit.
‘Misschien binnenkort,’ zeg ik voorzichtig.
‘Dat zou ik fijn vinden,’ zegt hij. ‘Ze wil je graag beter leren kennen. En ik vind het ook leuk. Hoe lang heb ik je nu niet gezien? Twee jaar?’
‘Drie.’ Ik slik als ik antwoord. Mijn vader die iets fijn vindt en dat gewoon zegt. Het wonder is geschied. Volgens mij is de lente al begonnen in Spanje.

Simpele vraag

‘En jij?’ vraagt hij. ‘Hoe gaat het met jou?’
Het is een simpele vraag. Maar hij blijft hangen. Hoe lang is het geleden dat hij écht interesse toonde? Zou Bonita boodschappen doen of zo, dat hij tijd voor me heeft? Ik twijfel. Wat zal ik zeggen?
‘Ik denk dat ik meer kan dan ik nu doe,’ zeg ik omdat ik besloten heb om eerlijk te zijn.
Hij lacht zacht. ‘Dat dacht ik al toen je zes was en je je knuffels verkocht aan de buurkinderen.’
Ik glimlach als ik het me herinner.
‘Kom een weekend,’ zegt hij. ‘Dan praten we verder. Ook hierover.’
Als we ophangen, voel ik iets wat ik niet direct kan plaatsen. Geen gemis. Geen spanning. Gewoon… zachtheid. Een weekend is natuurlijk geen week. Maar toch. Een uitnodiging… dat is… bizar.

Saskia

Later die middag zit ik met Saskia op een terras, gewikkeld in mijn sjaal.
‘Dus hij appt alleen dat Erwin dagdiensten heeft?’ zegt ze, terwijl ze haar cappuccino roert.
‘Ja.’
‘Romantisch hoor.’
Ik rol met mijn ogen.
‘Waar ben jij dan in zijn plaatje?’ vraagt ze. ‘Agenda-invulling? Een sappig tussendoortje?’
Dat laatste woord steekt.
‘Hij zei vorige week dat hij me miste.’
‘Ja,’ zegt ze droog. ‘En de dag ervoor ontkende hij je nog in zijn woonkamer.’

BN’er

Ik kijk naar mijn handen.
‘Wat wil je eigenlijk?’ vraagt ze.
Ik zucht. ‘Dat iemand me kiest zonder voorbehoud.’
Saskia knikt langzaam.
‘En die BN’er?’ vraagt ze.
‘Die kiest me omdat ik leuk ben en hij tijd heeft.’
‘En als je niet leuk bent?’
Ik haal mijn schouders op. Saskia vertellen dat deze BN’er de lekkerste bedpartner is die ik ooit heb gehad, klinkt zo… vreemd. Hij zoent zelfs lekkerder dan Tijn. Likt lekkerder dan Tijn. Maar bij Tijn voel ik mezelf bijna flauwvallen van verliefdheid. Bij de BN’er is het lust.
Saskia neemt een slok. ‘Weet je wat ik denk? Dat jij steeds minder genoegen neemt met halve aandacht. En daar moet u het mee doen.’
Ze nipt aan haar glas en begint daarna over haar vakantie in Edinburgh. Een oppervlakkig verhaal over haar nieuwe blouse.

Als we afrekenen, zie ik dat zij sneller haar pas trekt dan ik.
‘Ik betaal de volgende keer,’ zeg ik.
‘Deal,’ zegt ze. ‘En als jij straks je eigen kantoor hebt, krijg ik korting als ik een ongekend grote maffiavilla bij je koop.’
Daar is-ie weer. Dat geld-grapje dat nooit helemaal een grapje is.

Drie woorden

Thuis open ik mijn telefoon.
Ik typ naar Tijn: Vanavond kan niet. Drie woorden. Geen uitleg.
Voor ik het verstuur, wis ik het weer. Het zet me aan het denken. Hoe belangrijk ben ik eigenlijk? Welke functie vervul ik? Troost? Spanning? Ontsnapping?

Gevaarlijk

Hij ziet me meteen als ik discreet naar hem zwaai in de hotellobby.
Zijn blik glijdt over me heen alsof hij me uitpakt.
‘Je ziet er gevaarlijk uit,’ zegt hij.
‘Dat ben ik ook,’ zeg ik.
‘Ready?’
Ik knik.
In de kleine hotelkamer – dezelfde geur van schoon linnen en iets kruidigs als alle andere keren daarvoor – trekt hij me naar zich toe.
Zijn mond vindt de mijne en ik voel hoe alle boosheid, alle twijfel, alle vragen oplossen in iets primairs. Apengedrag. Ik wil niet denken. Ik wil voelen.

Hem

Mijn handen glijden over zijn schouders, onder zijn jas, over de warme huid. Ik hoor mezelf lachen. Zacht. Ongeduldig.
Zijn vingers trekken mijn framboosroze sjaal los, laten hem op de grond vallen. Mijn huid tintelt onder zijn handen. Mijn adem wordt korter, sneller.
Ik laat me achterover vallen op het bed. Trek hem mee om hem te verslinden.
Mijn hoofd kantelt vanzelf. Mijn handen trekken hem dichterbij. Ik ruik pepermunt. Koffie. Hem.

Gekmakend

Hij duwt me langzaam in het dekbed. Zijn mond glijdt naar mijn hals, mijn sleutelbeen. Zijn vingers vinden mijn heupen en houden me stevig vast, Ik rol boven op hem. Mijn haar valt over mijn schouders en ik voel hoe zijn handen over mijn rug bewegen, gekmakend.

Hij draait ons weer om. Mijn rug raakt het matras. Zijn lichaam boven me. Het gewicht voelt veilig. Dominant. En ongelooflijk lekker.
Zijn mond vindt plekken die mijn hoofd laten leeglopen. Mijn handen zoeken houvast in zijn schouders. Mijn adem wordt kort, onregelmatig. Ik trek hem weer naar me toe, duw hem in me.
En wanneer hij me aankijkt – echt aankijkt – zie ik geen toekomst. Geen plannen. Geen beloftes. Alleen verlangen.

Alleen dit

Mijn benen sluiten zich om hem heen. Mijn lichaam beweegt zonder overleg. Mijn vingers glijden over zijn gladde schedel. Ik voel mezelf vloeien van opwinding. Ik wil dat hij minder braaf is. ‘Harder,’ fluister ik.
Hij gehoorzaamt en alles om me heen wordt kleiner. De kamer. De hele wereld om ons heen. Er is alleen dit.

Voldaan

Wanneer het eindelijk langzaam tot stilstand komt, blijf ik even liggen, mijn hartslag bonkend in mijn keel. Mijn huid gloeit.
Hij strijkt met zijn hand over mijn buik.
‘Wat heb jij vandaag, geile donder?’
Ik glimlach.
‘Ik ben weggelopen uit het oerwoud. You Tarzan. Me Jane.’
We lachen. Knuffelen. Ik voel me voldaan tot op het bot.
Maar terwijl ik me weer aankleed en mijn sjaal oppak, voel ik iets wat er vorige week nog niet was.
Ik kan genieten zonder schuldgevoel.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Als zij dit kunnen. Dan kan ik dit toch ook?’

Makelaar Mandy: ‘Mijn telefoon trilt. Hij. Mijn mond krult vanzelf omhoog’

Makelaar Mandy: ‘We houden elkaars hand vast. Verstrengeld’

Makelaar Mandy: ‘Ik staar naar Tijns bericht. Pijn siddert door mijn lijf’

Makelaar Mandy: ‘‘Speelt er iets tussen jullie?’ vraagt hij’