Makelaar Mandy: ‘Ik wil zijn hand op mijn rug, zijn gewicht naast me’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Vrijdag 30 januari

Ik ben op kantoor en ik ben chagrijnig. Nick en Eva staan weer eens te gniffelen en giechelen in het keukentje. Kleine piepjes. ‘Nou!’ ‘Niet doen!’ ‘Hihi’. Te dicht op elkaar.
Ik doe alsof ik het niet hoor. Dat is ook nieuw. Ik wil er niets meer mee. Ik analyseer het niet. Schrijf er geen intern rapport over. Ik doe mijn werk en ze zoeken het maar uit. Toedeledokie.

Stiekeme gedoe

Ik betrap mezelf erop dat ik aan Tijn denk als ik naar Nick en Eva kijk. Al dat stiekeme gedoe. In hoe mijn lijf al reageert vóór ik ergens over nadenk. In hoe ik ’s ochtends wakker word en heel even denk dat hij naast me ligt, voordat ik me herinner dat dat niet zo is. Ik zit er zelf ook middenin.

Maar Nick en Eva zijn allebei single. Het is zijn kantoor. En alhoewel een relatie op het werk niet wenselijk is en niet kan volgens zijn eigen ‘spelregels’, die hij uitdeelde toen hij het kantoor van zijn vader kreeg en Eva er nog niet was, voelt het vooral ook vreemd voor Maureen. Zij zit er als zijn zus en medewerker ook tussenin en heeft vast ook iets gemerkt van de tortelduifjes.

Tijn

Ik projecteer het ook op mezelf, merk ik. Het hen samen zien, dat idiote gegiechel horen, hun toekomstperspectief bekijken: het doet pijn op een manier die ik niet had verwacht. Een rauwigheid. Of rouw, met ou, dan kan ook. Ze lachen nu zacht tegen elkaar en ik hoor kleine zoengeluidjes, hinderlijk gesmak, en ik voel een steek die niets met hen te maken heeft, maar alles met mij.

Ik wil Tijn. Ik wil zijn hand op mijn rug, zijn gewicht naast me, zijn adem in mijn nek. Ik wil zijn onderbroeken wassen en dat iemand ’s avonds zegt: ik ben er. Dat ik niet hoef te raden, niet hoef te wachten, niet hoef te doen alsof het me niets kan schelen.
En tegelijk weet ik: hij kan dat niet geven. Of niet helemaal. Of niet zonder voorwaarden die ik niet kan controleren. Maar het rare is: dat maakt het verlangen niet kleiner. Het maakt het alleen scherper. Alsof mijn lijf zegt: dan maar zo. Dan maar half. Dan maar nu.
Ik denk ineens aan kerst. Niet aan lichtjes of gezelligheid, maar aan dat ene moment rond een uur of negen ’s avonds, als iedereen al gegeten heeft. De stilte daarna. De bank. Mijn telefoon. Het moment waarop je beseft dat er niemand meer binnenkomt. Dat beeld snijdt langs me heen en ik duw het meteen weg, maar het is er al.

Geen keuze

Ik ben het zat om sterk te zijn. Om degene te zijn die het wel redt. Die haar leven op orde heeft. Ik wil een keer niet degene zijn die alles overziet. Ik wil iemand die me kiest, ook als het niet handig is.
En hij doet dat. Niet volledig, niet netjes, maar wél echt. Tijn wil mij. Zegt hij. Voel ik. Zijn blik, zijn lichaam, zijn aandacht — die zijn van mij. Dat is geen illusie. Dat voel ik tot in mijn botten. En precies daarom doet het pijn, want ik weet ook dat dit niet genoeg is voor later. Dat het me gaat kosten wat ik nu nog kan negeren.
Het voelt alsof ik geen keuze heb, omdat elke andere optie zo leeg voelt. Zo kleurloos. Ik kan verstandig zijn. Ik kan afstand nemen. Maar dan lig ik ’s nachts wakker met mijn handen op mijn buik en een lijf dat nergens heen kan.
En terwijl ik dat weet, voel ik al waar het pijn gaat doen.

Rens

Alsof mijn dag nog niet genoeg is, kom ik thuis Rens tegen op de galerij. Hij staat bij zijn eigen deur met een sleutelbos in zijn hand en een koffertje onder zijn arm, alsof hij net binnenkomt. Hij kijkt op en glimlacht.
‘Hé,’ zegt hij. ‘Je kijkt alsof je iemand hebt geslagen. Of gekust.’
Ik schiet in de lach, te hard. ‘Allebei niet.’
‘Jammer,’ zegt hij droog. ‘Dan ben je nog te redden.’
Hij loopt een stukje met me mee richting mijn deur, en ik merk dat ik dat prettig vind. Geen spanning. Geen geheim. Gewoon iemand die naast je loopt.
‘Zeg,’ zegt hij, ‘koffie dit weekend? Gewoon even zitten. Jij, ik, en jij die eindelijk eens hardop zegt wat je van dat kantoor vindt.’
Ik snuif. ‘Jij hebt al genoeg dates, Rens. Je bent voor mij te afgewerkt met al je getinder.’
Hij doet alsof hij gekwetst is. Hand op zijn borst. ‘Au. Dit doet pijn.’
‘Mooi,’ zeg ik. ‘Dan heb je geen verwachtingen en houd ik mijn ondergoed lekker aan. Dat kan ook gezellig zijn, voor de verandering. Misschien is het wel een nieuwe ervaring voor je?’
Hij lacht. ‘Oké, geen date. Koffie. Zondagochtend?’
Ik twijfel niet eens. Koffie is veilig.
‘Zondagochtend,’ zeg ik. ‘Prima.’
‘Top,’ zegt hij vrolijk. ‘Dan zet ik goede koffie. Geen tankstationmeuk.’

Ik steek mijn sleutel in het slot en voel pas dan hoe moe ik ben. Niet fysiek. Meer alsof ik de hele dag twee versies van mezelf heb gespeeld.
Binnen doe ik mijn jas uit en leg mijn telefoon op tafel. Mijn hart bonkt nog. En ik weet één ding heel zeker: Ik heb hem gezoend terwijl ik wist wat het kost. 

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Voelen, maar nergens aan vastzitten. Waarom kies ik daarvoor?’

Makelaar Mandy: ‘Zijn gespierde armen. Zijn zachte lippen…’

Makelaar Mandy: ‘Er is die spanning. Uitstelgedrag? Lafheid?’

Makelaar Mandy: ‘De BN’er: ‘Woensdag ben je weer aan de beurt”

Makelaar Mandy: ‘Hij duwt me zacht tegen de muur. Zijn lichaam tegen het mijne’