Makelaar Mandy: ‘Tijn kijkt naar mij, ik naar Rens. En voor ik het kan bedenken, doe ik het’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Donderdag 26 maart

Vanochtend ben ik eerst bij mama en Vik op bliksembezoek geweest na een viewing in hun buurt. Het valt me op dat ik de laatste tijd steeds sneller zie wie wat in je leven doet.
Wie gewoon naast je staat zonder meteen iets van je te hoeven.
Bij mama is het natuurlijk nooit simpel. Ze heeft zorg nodig, aandacht, geruststelling, overzicht, iemand die meedenkt, iemand die dingen opvangt voordat ze omvallen. Vik doet veel. Meer dan veel eigenlijk. Rustig, trouw, zonder daar de hele tijd een vlag op te planten. En toch voel ik ook hoe zorg mensen soms scheef kan trekken. Hoe degene die geeft vanzelf degene wordt die blijft staan, ook als hij moe is.
Ik schenk koffie in, luister naar mama, kijk naar Vik en denk dat afhankelijkheid een vreemd beest is. Soms teder. Soms dwingend. Soms allebei tegelijk.

Wie staat er naast me?

Op de terugweg in de auto blijft het in mijn hoofd hangen.
Wie brengt iets? Wie neemt iets? En wie staat er momenteel naast me?
Tijn is nooit simpel in een vakje te stoppen. De BN’er brengt ook iets, maar daar zit meteen glans en verleiding omheen en nu ook een helpende hand waar ik nog niet van weet of ik die moet aanpakken. Rens staat gewoon naast me. Zonder ophef. Zonder reclamebord. En Robbert ken ik eigenlijk net. Saskia. Judith. Dat zijn de personen om wie het draait in mijn leven.

Robbert

Alsof hij weet wat ik denk, belt Robbert.
‘Zeg makelaartje,’ zegt hij meteen. ‘Ik ga dit weekend naar Athene.’
‘Waarom klinkt dat alsof je me belt vanuit de vertrekhal?’
‘Omdat ik graag internationaal overkom. Maar ik zit gewoon in mijn werkbus.’
‘Athene?’
‘Goedkope last minute. Beetje zon. Beetje eten. Beetje doen alsof ik cultureel ben terwijl ik vooral op een terras wil hangen.’
Ik moet lachen.
‘Staatje goed.’
‘Dank je. Ik dacht: ik meld het even, anders mis je me straks enorm.’
‘Jij denkt nogal veel, nietwaar?’

Drinken

Hij wacht heel even en zegt dan: ‘Heb je vanavond zin om nog even wat te drinken voor ik de Griekse zon ga lastigvallen?’
En ik hoor mezelf meteen ja zeggen. Omdat het me leuk lijkt. Omdat er niets zwaars aan zit met Robbert. Omdat ik het fijn vind bij hem.
We spreken af in een café in de stad en als ik binnenkom, zit hij al aan een tafeltje bij het raam met twee kaartstapels op tafel.
‘Wat is dit?’ vraag ik.
‘Skip-Bo,’ zegt hij. ‘En voor het geval jij daar te chic voor bent, heb ik ook Uno kunnen regelen.’
‘Ik ben nooit te chic voor vals spel.’
‘Kijk. Daarom klikte het meteen tussen ons.’

Onverwacht gezellig

Het is stom gezellig. Echt onverwacht gezellig. We drinken iets, spelen een paar potjes Skip-Bo en ik voel me even een student. Alsof ik negentien ben en geen ingewikkeld liefdesleven, werkgedoe en familiezwaarte met me meedraag, maar gewoon ergens zit met iemand die grappig is en prettig ruikt en die niet steeds iets uit me probeert te trekken.
Robbert is leuk. Echt leuk. Hij maakt me aan het lachen, kan tegen een geintje en neemt zichzelf niet zo serieus. En hij houdt van bitterballen.

Nog steeds leuk

Halverwege een potje kijkt hij me aan en zegt: ‘Ik vind je trouwens nog steeds wel leuk, hè.’
Hij zegt het bijna tussen twee kaarten door.
Ik leg mijn kaarten neer. ‘Dat weet ik.’
‘Ik dacht, ik meld het even voor de administratie.’
‘Dat is wel zorgvuldig.’
Hij glimlacht. ‘Maar je hebt duidelijk gezegd hoe het zit. Dus ik ga daar niet moeilijk over doen.’
‘Dank je.’
‘Ik val liever waardig af dan hysterisch.’
‘Dat siert je.’
‘Zeker. En anders kies ik in Athene gewoon een schone Griekse.’
‘Atheense,’ verbeter ik.
Hij trekt een wenkbrauw op. ‘Kijk jou eens elitair doen in een café met Skip-Bo.’
Ik lach hardop. Hij ook.

Niet als partner

Maar onder die grap voel ik ook wel dat het waar is. Hij vindt me echt leuk. En ik vind hem ook heel leuk. Alleen niet als partner. Niet als iemand bij wie ik wil landen. Dat heb ik hem al verteld en dat is ook nog steeds zo. Toch is het prettig dat hij niet meteen beledigd of ingewikkeld wordt. Alsof hij gewoon denkt: jammer dan, dan hebben we tenminste een leuke avond.

Brave date

Als het café sluit, lopen we samen terug. Hij brengt me naar mijn fiets en onderweg kopen we allebei nog een softijsje bij zo’n loketje waar je normaal alleen komt als je dronken uit de kroeg rolt.
‘Kijk ons nou,’ zeg ik. ‘Het lijkt wel een heel brave date.’
‘Dat is het ook,’ zegt hij. ‘Alleen zonder toekomstperspectief.’

We eten ons ijsje op terwijl we tegen een hek staan en praten nog wat. Over Athene. Over goedkope tickets. Over werk. Het is een fijn gesprek. Gewoon fijn. En ik denk weer dat lichtheid ook iets waard is.
Bij mijn fiets geeft hij me een korte knuffel.
‘Veel plezier in Athene,’ zeg ik.
‘Dank je. Als ik verliefd word op een schone Atheense, laat ik het weten.’
‘Doe dat. Ik wil alle ranzige details.’
‘Uiteraard.’

Rens

Ik fiets naar huis met koude handen en een rare rust in mijn lijf. Alsof de dag me iets heeft uitgelegd zonder dat iemand daarvoor een moeilijk gesprek hoefde te voeren.
Als ik thuis ben, denk ik ineens aan Rens.
Ik bel bij hem aan. Hij moet als horecaman ook net thuis zijn. Alle lichten zijn nog aan.
En precies op het moment dat zijn voordeur opengaat, hoor ik de lift.
Stemmen.
Tijn.
En Erwin.
Ik herken hun stemmen al voor ik echt kijk.
Rens kijkt me aan. Ik kijk naar hem.
Tijn kijkt naar mij.
Erwin kijkt naar mij.
En voor ik het kan bedenken, doe ik het.
Ik pak Rens’ gezicht vast en zoen hem.

Saskia: lees nu gratis

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Zijn hand in mijn nek. Mijn rug tegen de muur’

Makelaar Mandy: ‘Ik ga naar binnen, kijk in de spiegel en denk meteen: ja’

Makelaar Mandy: ‘Als ik wil oversteken, staat Robbert daar. De aannemer met wie ik zoende op de zolder’

Makelaar Mandy weekoverzicht: een onverwachte wending en leugentje om bestwil

Makelaar Mandy: ”Tijn,’ zeg ik. Weer stilte. ‘Ik moet je iets zeggen”