Makelaar Mandy: ‘Een appje: ‘Erwin wil praten. Met z’n drieën”

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Dinsdag 24 februari

De dinsdag begint zoals de meeste dinsdagen beginnen: met koffie die eigenlijk nog te heet is om te drinken en een inbox die zich in de nacht heeft gevuld. Waarom mailen mensen midden in de nacht?
Ik hang mijn jas op, zet mijn tas onder mijn bureau en start mijn computer terwijl het kantoor langzaam tot leven komt met schuivende stoelen en zachte telefoongesprekken.

Eva

Aan de overkant zit Eva al. Ze heeft wallen onder haar ogen en ze ruikt anders dan normaal. Niet naar iets vrouwelijks maar meer naar… zee.
Haar ring vangt het ochtendlicht dat door de etalage valt en ik merk dat ik er automatisch naar kijk, alsof het een klein baken is dat me eraan herinnert dat sommige dingen zich gewoon voor je ogen afspelen zonder dat iemand ze benoemt.

Vreemd

Nick komt uit zijn kantoor met een map onder zijn arm. Hij stopt bij Eva’s bureau, buigt iets naar haar toe en zegt iets wat ik niet kan horen. Zij giechelt. Een lach die te intiem voelt voor een open kantoorruimte. Nicks hand blijft een fractie te lang op de rand van haar bureau liggen voordat hij weer doorloopt.
Dan zie ik Eva gaan verzitten. Hetzelfde soort op en neer hippen als wanneer je op je staartbotje gevallen bent. Ze kijkt vreemd. Alsof ze observeert waarnaar ik kijk. En dan begrijp ik het. Ze heeft vannacht niet thuis geslapen. De zeelucht is zijn doucheschuim. Het was een korte nacht voor haar. Een avontuurlijke. De beursheid die haar nu parten speelt als ze zit. Het soort nachten dat ik ooit had met Jeroen, de veel te jonge knapperd met zijn hond. Allemaal voorbij.

Verschil

Ik kijk snel terug naar mijn scherm. Het lijkt volgens hen allemaal normaal. Ze hebben geen idee hoe duidelijk het voor anderen is.
Twee mensen die zich gedragen alsof de rest van de ruimte geen rol speelt. En toch voel ik het verschil. Tussen wat professioneel heet en wat dat soms maar half is.

Sparren

Mijn telefoon trilt. Even hoop ik dat het iets nuttigs is, maar het is alleen een herinnering van mijn agenda. Ik leg hem weer neer en begin aan de mail die ik gisteren al had moeten beantwoorden.
Halverwege de ochtend belt een jong stel met wie ik vorige week een appartement heb bekeken. Ze hebben besloten een bod te doen en willen even sparren over de strategie. Ik loop naar de kleine keuken en sluit de deur achter me.
We praten een kwartier. Over risico’s, over wat verstandig is, over hoe ze zich niet gek moeten laten maken door andere bieders. Als we ophangen, zegt de vrouw nog snel: ‘Ik ben zo blij dat we u hebben. U bent de eerste makelaar die gewoon eerlijk zegt wat wel en niet slim is.’
Ik glimlach terwijl ik het toestel neerleg. ‘Graag gedaan,’ zeg ik, ook al hoort ze dat niet meer.

Erkenning

Terug aan mijn bureau voel ik het compliment nog even nagloeien. Dat simpele zinnetje. Een fijne erkenning zonder bijbedoeling. Gewoon iemand die blij is dat ik er ben en dat ik mijn werk doe zoals ik het doe.

Aan de overkant tikt Eva met haar ring tegen haar muis. Tik. Tik. Tik.
Ik open een nieuw document, maar mijn gedachten blijven hangen bij dat verschil. Erkenning die voelt als een warme hand op je schouder.

Tijn

Mijn telefoon trilt opnieuw. Dit keer geen agenda.
Tijn.
Ik aarzel even voordat ik het bericht open. Zal ik het bewaren voor vanavond? Een klein, lief extraatje voor als ik alleen eet?
Mijn ongeduld wint.
Erwin wil morgenavond praten. Met z’n drieën. Komt dat uit?
Mijn maag trekt samen. Ik lees het nog een keer, langzamer, alsof de woorden dan misschien iets anders betekenen.
Met z’n drieën.
Praten.

Gesprek

Ik leg mijn telefoon op tafel en staar een paar seconden naar het scherm dat alweer donker is geworden. Het kantoor klinkt op de achtergrond door met toetsenborden, telefoons en een koffieapparaat dat sist. Alles gaat door zoals altijd, terwijl er in mijn hoofd iets verschuift.
Een gesprek met z’n drieën. Blikken die elkaar niet kunnen ontwijken.
Mijn vingers tikken automatisch op het scherm.
Wanneer?
Het antwoord komt snel.
Morgen om acht. Bij ons thuis.
Ik slik. Natuurlijk bij hen thuis. Waar anders. De plek waar hun leven zich afspeelt zonder mij.
Ik typ en wis, typ opnieuw, en uiteindelijk stuur ik alleen:
Ja.
De drie letters voelen zwaarder dan drie lullige lettertjes.
Ik leg mijn telefoon weer neer en probeer mijn aandacht terug te trekken naar het document op mijn scherm. Mijn cursor knippert in een leeg document dat ineens veel minder belangrijk voelt dan alles wat nog moet komen.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Een lange zoen die smaakte naar meer. Zijn hand in mijn nek’

Makelaar Mandy: ‘De BN’er: ‘Zomaar zin om je morgen te zien”

Makelaar Mandy: ‘O. My. God. Mijn handen vinden zijn haar’

Makelaar Mandy: ”Kijk maar uit’ zegt ze, ‘als je er zo uitziet”

Makelaar Mandy: ‘Ik wil dat hij zegt: kom vanavond’