Makelaar Mandy: ‘Een lange zoen die smaakte naar meer. Zijn hand in mijn nek’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Maandag 23 februari

‘Ik heb hem nodig,’ zegt Eva terwijl ze haar tas op haar bureau zet en de sleutels demonstratief op tafel legt.
Ik kijk naar de sleutelbos van de Hoeksteen-Aygo die daar ligt alsof hij een trofee is.
‘Ik ook,’ zeg ik.
We kijken elkaar een paar seconden aan. Geen ruzie, geen drama, maar ook geen gezellig begin van de week. We zijn ineens weer echte vrouwen: borst vooruit en allebei vinden we dat we recht hebben op de auto.

Auto

‘Hoe laat moet jij weg?’ vraagt Eva.
‘Over twintig minuten. Bezichtiging.’
Ze knikt langzaam. ‘Ik om half elf.’
Even blijft het stil. Ik voel hoe de irritatie in me opkomt en tegelijk weet ik dat dit nergens over gaat. Het is een auto. Een kleine, witte auto met reclameletters op de zijkant. En ja, ooit lag die in de berm. Hoe heette die boer ook alweer die me eruit trok? Oh ja, Frank. Frank de Boer, noemden Saskia en ik hem gekscherend als we over die bewuste middag roddelden. Daar weten Eva en Nick gelukkig niets van af. Stel je voor…

Ruimte

Toch gaat dit gedoetje nu wél ergens over. Over ruimte. Over wie wanneer mag. Over wie prioriteit krijgt zonder dat iemand dat hardop zegt.
‘We moeten hier gewoon een intekenlijst voor maken,’ zeg ik.
Eva haalt haar schouders op. ‘Prima. Maak maar.’
Tien minuten later hangt er een A4’tje bij de koffiemachine met AUTOGEBRUIK erboven. Datum, tijd, naam. Simpel. Zakelijk. Opgelost.
‘Neem jij hem dan maar,’ zegt Eva terwijl ze haar laptop openklapt en me de sleutels toeschuift. ‘Een bezichtiging gaat voor.’
Ik knik. Ze heeft gelijk. Bezichtiging is omzet. En omzet is de reden dat we hier zitten.

Alleen ik

Buiten is het fris maar helder. Ik stap in, start de motor en rol de straat uit. Zodra ik de hoek om ben, zakt de spanning van kantoor van me af. Autorijden is een soort overgangsruimte. Niemand die iets van me wil. Niemand die kijkt. Alleen ik, de weg en de gedachten die vanzelf komen.

Zaterdag

Zaterdag.
Het restaurant lag precies op de plek waar de stad overgaat in water. Een parkeerplaats op een zandvlakte vol kuilen. Kou. Grote ramen met daarachter zacht licht. Mensen die praatten alsof niemand haast had. Hij zat er al toen ik binnenkwam en stond meteen op, zijn hand even tegen mijn rug terwijl hij me begroette. Niet overdreven, maar precies genoeg om me te laten voelen dat ik er was. Hij werd makkelijk herkend. Ik was er immers in de rol van makelaar en niet als zijn minnares.

Onderschat jezelf

We bestelden tapas. Eten dat je deelt. Hapjes waarbij je automatisch dichter bij elkaar zit omdat er schaaltjes heen en weer schuiven. En niemand om ons heen vindt dat raar bij tapas. We lachten over werk, over een filmpje dat hij me had gestuurd. Hij keek me aan alsof hij het leuk vond om naar me te kijken.
‘Jij onderschat jezelf,’ zei hij op een gegeven moment. ‘Je hebt iets waardoor mensen je vertrouwen.’
Ik rolde met mijn ogen. ‘Ik verkoop huizen.’
‘Nee,’ zei hij. ‘Je verkoopt zekerheid. En dat doe je op een bijzonder charmante manier.’
Ik voelde mijn wangen warm worden en nam een slok wijn om iets te doen te hebben. Hij complimenteerde mijn nieuwe sjaal, mijn lach, mijn manier van praten over werk. Het was aandacht zonder haast, en ik merkte hoe makkelijk het was om daarin mee te drijven.

In de spotlight

Pas later, toen de borden leeg waren en de zon in dunne strepen over het water lag, verschoof er iets.
‘Als jij ooit voor jezelf begint,’ zei hij, ‘kan ik je best eens in de spotlight zetten. Ik ken wel wat mensen. Ik kan dingen voor je regelen.’
Hij zei het luchtig, bijna achteloos, alsof hij het had over een vrijkaartjes die hij wel voor me kon fixen. Maar het bleef in de lucht hangen.
Ik glimlachte en vroeg me hetzelfde af als bij Joris de Wilde toen hij hier over begon. Hoe komen ze erbij?
‘Ik red me wel.’
‘Dat weet ik,’ zei hij. ‘Maar waarom moeilijk doen als het makkelijk kan?’

Toiletruimte

Toen we hadden afgerekend, hij betaalde, ik ging alvast eerder weg om niet op te vallen, kwam ik hem toch nog tegen toen ik het toilet verliet. Hij keek om zich heen. Nog eens. Toen duwde hij me terug.

In de smalle toiletruimte stond hij dicht bij me. Zijn hand tegen mijn heup, mijn rug tegen de muur, de geur van zijn parfum die me een seconde uit balans bracht.
De zoen kwam vanzelf. Een zalige, lange, geile, heerlijke zoen die smaakte naar meer. Zijn hand in mijn nek. Mijn vingers die automatisch zijn jas vastpakten. Het soort moment dat ontstaat voordat je bedenkt of het een goed idee is. Dit was nóg lekkerder dan de tapas.
Toen we weer uit elkaar gingen, keek ik in de spiegel en moest ik lachen. Mijn haar een beetje in de war, mijn ogen donkerder dan toen ik binnenkwam.

Echt leuk

Ik knipper met mijn ogen en ben weer terug in de auto. Een fietser steekt over en ik rem automatisch.
Het was leuk. Echt leuk. En verdraaid lekker.
En toch zit er ergens onder dat warme gevoel een klein, scherp randje dat ik niet helemaal kan benoemen terwijl ik de straat in draai waar de bezichtiging straks begint en de dag gewoon weer verdergaat.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘De BN’er: ‘Zomaar zin om je morgen te zien”

Makelaar Mandy: ‘O. My. God. Mijn handen vinden zijn haar’

Makelaar Mandy: ”Kijk maar uit’ zegt ze, ‘als je er zo uitziet”

Makelaar Mandy: ‘Ik wil dat hij zegt: kom vanavond’

Makelaar Mandy: ‘Zaterdagochtend lagen er drie rode enveloppen’