Makelaar Mandy: ‘Hij duwt me zacht tegen de muur. Zijn lichaam tegen het mijne’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Vrijdag 23 januari

Het valt niet meer te ontkennen. Nick en Eva gaan samen weg. Ze verzinnen niet eens een smoes. Geen ‘even een rondje doen’.
Ze trekken hun jassen aan met lage stemmen. Hun hoofden dicht bij elkaar terwijl ze richting deur lopen. Eva lacht, Nick zegt iets dat ik niet hoor maar wel herken: het soort grapje dat niet voor publiek bedoeld is.

Maureen blijft achter. Ik ook. Maar ik ben maar een personeelslid. Maureen is de zus van de baas. En voor Nick, en deels voor Maureen, kocht hun vader dit makelaarskantoor. Die Eva… Volgens mij weet ze precies wat ze doet.

Maureen

Maureen zit rechter dan normaal, haar schouders strak, haar handen precies naast haar toetsenbord. Ze werkt. En als ik naar haar kijk zie ik wie ze is. Professioneel tot in het uiterste. Alsof ze zichzelf kleiner maakt om te passen in een ruimte die nooit echt de hare is geweest. Dit is zijn kantoor. Niet het hunne. En zeker niet het hare.
Ik zie het ineens scherp: hoe zij zich inhoudt, hoe ze haar tempo aanpast, hoe ze nooit de eerste is die ruimte inneemt. Het schuurt. Niet omdat ik haar wil redden, maar omdat ik zie wat het haar kost en omdat ik, wat er ook gebeurd is en misschien nog gaat gebeuren, om haar geef. Maureen is lief. Fijn. Betrokken en realistisch.

Tijn

Mijn telefoon trilt.
Tijn:
Nog even over dat briefje. Kun jij vanavond? Half zeven? Bij dat restaurant om de hoek.
Ik kijk naar het scherm. Mijn vingers zijn sneller dan mijn hersenen een antwoord kunnen verzinnen. Ja, typ ik al terug. Ik zal er zijn.

We staan elkaar al op te wachten wanneer we elkaar zien. Schuin voor de deur van het restaurant. Alsof we het allebei niet aandurven om meteen naar binnen te gaan. Hij kijkt me aan. Loopt richting de zware glazen restaurantdeur. En ik voel het meteen. Dit is niet verstandig, dit is precies wat ik al die tijd heb gemist.
‘Je ziet er…’ begint hij.
Ik laat hem niet uitpraten.

High?

De steeg naast het restaurant is smal, half verlicht. Ik trek hem naar me toe en hij volgt zonder aarzelen. Ik druk mijn mond op de zijne, niet voorzichtig, niet aftastend. Alsof we iets in te halen hebben. Mijn handen in zijn jas, onder de stof, langs zijn rug. Zijn vingers in mijn haar, langs mijn kaak, mijn hals. Bijna kom ik al, zoveel spanning en ontlading tegelijk. Ik kan het niet geloven. Ik zoen hem. Ik ruik hem. Ik voel zijn harde borst drukken tegen mijn beha.

We zoenen alsof de tijd niet bestaat.
Hij duwt me zacht tegen de muur. Zijn lichaam dicht tegen het mijne. Het is ijskoud, maar het voelt alsof ik in de sauna zit.
Ik voel zijn adem, zijn warmte, zijn spanning. Mijn lijf herkent alles. De manier waarop hij beweegt, hoe hij reageert op mijn aanrakingen. Het is niet alleen verlangen, het is herkenning. En ik word langzaam gek. Ben ik high? Voelt dat zo?

Roze vlekken

Mijn hand glijdt omlaag, over zijn buik, langs zijn heup. Ik voel hoe hij reageert, hoe zijn lichaam zich tegen me aandrukt, ik voel een onmiskenbare erectie, mijn Tijn, ik adem zwaar, de vorm drukt zelfs door de stof van zijn broek heen. Hij ademt scherp in. Mijn naam, laag, bijna onhoorbaar.

We lachen zenuwachtig, alsof we verraden zijn door ons eigen lijf.
Twintig minuten verdwijnen. Misschien meer. Ik weet het niet meer. De hemel is opengebarsten. Ik zie roze vlekken. Ruik Kouros, zijn aftershave. Zachte zoenen, harde zoenen, handen die zoeken, vinden, weer loslaten en terugkomen. Lippen. Speeksel. Verlangen.
Zijn voorhoofd tegen het mijne. Mijn vingers onder zijn jas. Zijn duim langs mijn lip, mijn hals. We bewegen, stoppen, beginnen opnieuw. Alsof geen van beiden het moment wil verbreken, maar ook niemand durft te zeggen: kom, we gaan.

‘We zouden…’ zegt hij.
‘Ja,’ zeg ik. ‘We zouden.’
Maar we blijven staan, tegen elkaar aan, tot mijn lippen tintelen, mijn kin schraal is van zijn werkstoppels en mijn hoofd licht is. Tot het verlangen zo groot wordt dat het bijna pijn doet.

In de war

‘Dit is niet verstandig,’ zegt hij zacht en hij maakt zich van me los na een onnavolgbaar, ongelooflijk en onmogelijk uit te leggen half uur. Of was het een uur? Anderhalf?
‘Nee,’ zeg ik. Meer weet ik niet te zeggen.

Hij zet me af bij de bushalte. Ik wil niet met hem mee, zijn warme auto in waarin ik zal verlangen naar zijn hand op mijn knie. Zijn silhouet dat aandachtig op het verkeer let. Mijn hoofd dat bonkt. Tolt. Nee. Ik neem liever de bus.
Ik ben zo in de war. Hij begrijpt het. Nog een laatste zoen. Dan stap ik in en scan mijn kaart. En besef dat we helemaal niets hebben gegeten.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Dit was een prachtig, maar onverwacht begin’

Makelaar Mandy: ‘Hij wil dit. Ik wil dit. Het is héét’

Makelaar Mandy: ‘Een kaartje: ‘We moeten praten. T.”

Makelaar Mandy: ‘Donderdag. Eén gesprek. Niet meer, niet minder’

Makelaar Mandy: ‘In mijn hoofd draait ondertussen maar één ding: vanavond’