Makelaar Mandy: ‘Hij wil dit. Ik wil dit. Het is héét’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Woensdag 21 januari

De hele dag zit mijn lichaam me in de weg. Mijn hoofd wil cijfers, afspraken en telefoontjes afvinken, maar onder alles is er die trage gloed. Een verrukkelijke verrassing die straks op me wacht.

Ik lach op de juiste momenten, Ben vriendelijk tegen klanten, ik regel dingen. Maar ik merk dat ik mezelf betrap op kleine pauzes: een seconde langer stilstaan bij mijn spiegelbeeld in het toilet, mijn lippen opnieuw insmeren, een blik op mijn agenda alsof ik wil controleren of de avond nog steeds doorgaat.

Loeistrak

Als ik na het werk thuis mijn jas over de stoel gooi, trekt die spanning aan als ijzerdraad. Loeistrak. Ik douche, doe mijn haar los, kies iets wat makkelijk aan- en uitgaat. Ik wil niet nadenken over knoopjes en randjes. Ik wil dat het vanzelf gaat.

Binnen in het hotel is het warm. De radiatoren gloeien. Ik loop in de gang en weet exact wat ik aan het doen ben. De spanning kruipt door mijn keel. Mijn hart bonkt en mijn hoofd voelt een tikkel zweverig.
Hij doet open voordat ik goed en wel kan kloppen. Geen ‘hoi’, geen vragen. Alleen zijn hand in mijn nek, zijn duim onder mijn haarlijn, en een blik die zegt: ik heb je al uitgekleed in mijn hoofd.

Het klopt

Zijn huid tegen de mijne blijft me elke keer verrassen. Niet omdat ik het niet verwacht, maar omdat het telkens opnieuw klopt: dat donkere in het warme kamerlicht, dat contrast met mijn eigen huid, dat gevoel dat ik niet alleen gezien word, maar geclaimd op een manier die mijn lijf als ‘mjammie’ interpreteert.

Hij trekt me dichterbij, en ik laat het gebeuren omdat ik dat wil. De hele dag heb ik al aan hem gedacht, aan de seks, mezelf gek gemaakt. Nu wil ik een explosie.

Alleen hij

Hij is gretig, maar niet gehaast. Hij neemt de tijd, alsof hij weet dat verlangen alleen maar groter wordt als je het even laat hangen.
‘Maak me gek,’ zegt ik tegen de BN’er en ik duw mijn heupen onbewust een tikkel hoger om hem als het ware te ontvangen. Ik krijg een brede glimlach terug. Hij schuift zijn handen onder mijn iets gelifte billen en likt me tussen mijn benen. Ik kreun. Hij gromt.
Zijn vingers vormen kommetjes onder mijn billen en duwen erin. Knijpen er in. Ik schuif een kussen onder mijn kont zodat ik hoger lig. Hij gromt nog een keer. Perst zijn volle lippen bijna vacuum op mijn schaamlippen. Warmte. Vocht. Ik word bijna gek.
Ik vind hem zó lekker. Dat is het irritante: hoe simpel dat soms is. Ik hoef geen toekomstplaatjes of ‘wat zijn we-gesprek’ om te weten dat hij me opwindt. Dat hij me wakker maakt. Dat ik me bij hem levend voel.

Hij is aanwezig, gefocust, en dat is precies waarom ik telkens blijf terugkomen. Niet het hotel. Niet het gedoe. Hij. De manier waarop hij mijn aandacht naar één punt trekt en de rest van de wereld even wegvalt. Hij wil dit. Ik wil dit. Het is geil. Warm. Heet.
En dan, midden in die roes, komt het moment. En ik val van een klif af, honderden meters naar beneden.
Hij schuift mijn benen uit elkaar glijdt bij me naar binnen. Het gaat soepel. Ik ben zo uitgeteld dat ik amper nog beweeg als hij zichzelf ontlaadt. De lakens op bed zijn van het matras getrokken.
We liggen naast elkaar. Blossen op mijn wangen, ik voel me net een perzik. Hij buiten westen. Een stuk laken om zijn borst. Ik in zijn armen.

Geen toekomst

‘Zo,’ zegt hij. ‘Dit had ik nodig.’
Hij zegt het alsof het vanzelfsprekend is dat ik er ben. Alsof mijn avond in zijn agenda hoort. Maar ik voel het als een minuscuul steentje in mijn schoen: is dat zo? Ben ik te makkelijk?
Ik laat niets merken van wat ik denk en kus hem weer. Maar tegelijkertijd denk ik: dit is het punt waarop ik het weer bevestigd krijg: hier zit geen toekomst in.

Hij trekt me dichter tegen zich aan, geeft me kleine kusjes, stelt vragen die oprecht klinken. En dat is het verwarrende: hij kan lief zijn. Aanwezig. Warm. Ik ben nog niet klaar met hem. Ik vind hem nog veel te lekker. Ik voel me niet gebruikt. Maar ik voel wel dat hij me misschien als vanzelfsprekend begint te beschouwen.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Een kaartje: ‘We moeten praten. T.”

Makelaar Mandy: ‘Donderdag. Eén gesprek. Niet meer, niet minder’

Makelaar Mandy: ‘In mijn hoofd draait ondertussen maar één ding: vanavond’

Makelaar Mandy: ‘Rond koffietijd gaat mijn telefoon. Onbekend nummer’

Makelaar Mandy: ‘Ik leid hem richting bed, laat hem kijken’