Makelaar Mandy: ‘Dan schuift zijn hand naar mijn nek en kust me’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Woensdag 1 april

Woensdag is normaal gesproken een dag waarop de week al een begint om te vallen, maar vandaag lijkt het nog steeds maandag te zijn.
Ik ben de hele ochtend onrustig op een manier die ik niet direct aan iets concreets kan ophangen. Ik werk mails weg, bel een notaris terug, stuur een paar stukken door en probeer intussen niet te vaak aan die blauwe jurk te denken die ik eerder in een etalage zag en die ik straks ga kopen. Hij is perfect voor mij. Chic en zakelijk en toch helemaal Mandy.

Robin

Rond twaalf uur appt Judith eindelijk terug.
Robin is nog wat van slag, maar morgen gaat hij weer naar school. Had ik je al bedankt voor vrijdag?
Ik staar even naar mijn scherm. Robin met zijn grote mond en kleine hart. Ik ken hem goed genoeg om te weten dat bravoure bij kinderen vaak gewoon angst in een te grote jas is.
Ik typ terug: Doe rustig aan. Geef hem maar een knuffel namens mij, ook als hij doet alsof hij daar te oud voor is.
Daarna leg ik mijn telefoon weg en probeer weer in mijn werk te zakken, maar dat lukt niet echt. Misschien omdat er te veel door elkaar loopt. Robin. Dat pandje. Eva die gisteren deed alsof ze een wereldvreemde dinosaurus was…

Hij

Aan het eind van de middag moet ik nog even naar een leegstaand huis aan de rand van het centrum om te checken of alles klopt voor vrijdag. Sleutels, ramen, indruk van de ruimte. Dat soort dingen.
Het huis staat in een rustige straat. Binnen ruikt het naar stof en oud hout en iets fris van schoonmaakmiddel. Lege huizen hebben altijd iets dubbels. Ze zijn kaal en stil, maar ook vol belofte.
Ik loop van de woonkamer naar de keuken, kijk naar de lichtinval, trek even een raam open en noteer in mijn hoofd wat ik straks in de brochure netter ga opschrijven dan het in werkelijkheid is.
Dan gaat mijn telefoon.
Hij.

In de buurt

Ik glimlach al voordat ik opneem, wat natuurlijk gênant is als er niemand is om het te zien.
‘Hoi.’
‘Waar ben jij?’
‘In een leeg huis.’
Hij lacht zacht. ‘Jaja. 1 april.’
‘En toch is het zo.’
‘Oké,’ zegt hij dan. ‘Waar ben je precies?’
Ik noem het adres.
Er valt een halve seconde stilte.
‘Blijf daar nog even,’ zegt hij.
‘Waarom?’
‘Omdat ik in de buurt ben. En jij hebt iets bij je wat ik graag nader wil bestuderen.’
Voor ik iets terug kan zeggen, heeft hij al opgehangen.

Zin om je te zien

Ik blijf met mijn telefoon in mijn hand in de lege woonkamer staan en voel meteen hoe mijn lijf reageert. Irritant snel.
Vier minuten later hoor ik een autoportier. Daarna voetstappen op het grind voor het huis.
Hij stapt binnen alsof hij hier thuishoort, wat nergens op slaat en juist daardoor zo goed werkt. Donker jasje. Open kraag. Die blik van hem die altijd al iets weet voordat ik het zelf doorheb.
‘Jij was dus echt in een leeg huis.’
‘Jij was dus echt in de buurt.’
‘Ik loog niet.’ Hij glimlacht en sluit de deur achter zich. ‘Ik had zin om je te zien.’
Zo simpel zegt hij het.
Niet met omwegen. Niet met een grap eromheen. Alsof het compleet logisch is dat hij in de buurt is en me dan opzoekt omdat hij me gemist heeft.
‘Je keek gisteren op tv anders niet heel erg alsof je me gemist had,’ zeg ik.
‘Dat was omdat ik wist dat je naar me keek.’
Ik rol met mijn ogen, maar ik voel mijn mond al lachen.
Hij loopt naar me toe, rustig en trefzeker, en raakt eerst alleen mijn arm aan. Dan schuift zijn hand naar mijn nek en kust me.
De eerste seconde nog rustig.
Daarna niet meer.

Iets zachts

Het is iets aan lege huizen misschien. Of aan overdag. Of aan betrapt kunnen worden. Hoe dan ook voel ik meteen zijn hand in mijn nek. Mijn vingers aan zijn kaak. Mijn rug tegen de muur van de hal die nog koud aanvoelt door de leegte van het huis.
‘Ik heb je gemist,’ zegt hij tegen mijn mond.
Dat is precies het soort zin waar ik bij een ander misschien ongemakkelijk van zou worden. Bij hem niet. Bij hem voelt het alsof mijn lijf hem al geloofde voordat mijn hoofd toestemming gaf.
‘Dat is me wat,’ zeg ik, half plagerig.
‘Nou,’ zegt hij. ‘Het is wel waar.’
En daar is het weer. Niet alleen lust. Ook iets zachts eronder. Iets wat ik prettig vind en tegelijk een beetje gevaarlijk. Omdat het fijner is dan ik had bedacht.

Alles groter

Hij kust me opnieuw, gulziger nu, en we struikelen half lachend half hijgend de woonkamer in. Het huis is leeg op een paar kartonnen hoekbeschermers en een vergeten rol afplaktape na, maar juist daardoor voelt alles groter. Ons geluid ook. Mijn ademhaling. Zijn stem als hij laag iets zegt waar ik alleen maar warmer van word.
Zijn hand glijdt onder mijn blouse. Mijn rug trekt hol. Ik voel hoe mijn hele lichaam sneller inhaakt dan mijn gedachten kunnen bijbenen. Alsof ik nergens meer over hoef na te denken zolang hij mij maar vastheeft zoals nu.

Alleen wij

We eindigen op de brede vensterbank in de erker, wat romantischer klinkt dan het is, want het tocht een beetje, maar dat maakt op dat moment echt helemaal niets uit. Mijn rok hoog, zijn adem in mijn hals, mijn knie om zijn heup, en het soort hongerige haast dat juist heerlijk is omdat er geen kaarsen of hotelglazen wijn aan voorafgaan. Alleen wij. Midden op de dag. In een huis dat nog van niemand is.
We schrokken elkaar op. Uitgehongerd. Gretig. Geil. Ons gekreun klinkt hol en hard in het huis. Dierlijk. En dat maakt ons nog geiler.

Leuk

Later zitten we op de vloer in de woonkamer, half aangekleed, tegen de muur geleund alsof we een verbouwing hebben overleefd in plaats van iets anders.
‘Ik ben blij dat ik ben gekomen,’ zegt hij.
‘Dat hoor je meestal als iemand naar huis gaat.’
‘Ik meen het, Mandy.’
Ik kijk opzij naar hem. Hij ziet er tevreden uit. Niet alleen voldaan. Ook oprecht blij. Alsof hij dit net zo leuk vond als ik. Zijn ogen staan wat wazig.
‘Je had me echt gemist, hè?’
‘Ja,’ zegt hij, zonder aarzelen. ‘Jij bent leuk. Dat is soms heel vervelend.’
Ik lach. ‘Wat een last.’
‘En lekker,’ zegt hij. ‘Dat ook.’

Plannen

Daarna wordt hij even stiller.
‘Over dat pand van jou,’ zegt hij dan. ‘Die plannen.’
Ik voel meteen dat kleine knarsje weer, nog voor hij verder praat.
‘Ik ken echt wel mensen die iets voor je kunnen betekenen. Niet alleen zichtbaarheid. Ook praktisch. Klandizie. Misschien zelfs iets met financiering, als het slim wordt aangevlogen.’
Hij zegt het weer op een manier die niet fout is. Niet alsof hij een prijskaartje aan me hangt. Maar juist omdat hij zo oprecht klinkt, wordt het ingewikkeld. Want ik wil helemaal niet de vrouw zijn die haar benen en haar netwerk in één projectmap stopt. Tegelijk is het wreed en stom om hulp af te slaan als die zo dichtbij komt.
‘Dat is lief,’ zeg ik.
‘Nee,’ zegt hij. ‘Het is niet alleen lief. Ik wil gewoon dat jij vooruitkomt.’
Hij zegt het zo serieus dat ik hem aankijk.
‘Waarom?’
Hij haalt een schouder op. ‘Omdat ik je graag zie winnen.’
Daar word ik stiller van dan van alle seks van net.

Verliefder

Als ik later naar huis rijd, voelt mijn lijf nog warm en loom, maar mijn hoofd is alweer aan het schuiven. Hij was lief. Echt lief. En verliefder dan eerst, daar kan ik niet meer omheen. Hij zocht me op. Hij miste me. Hij bleef hangen. Hij wilde niet alleen neuken en weer verdwijnen.

Thuis hang ik mijn blauwe jurk uit om ernaar te kijken. Terwijl ik met mijn hand over de stof ga denk ik aan lege huizen, aan mannen die je midden op de dag opzoeken omdat ze je willen zien, aan Robin die gisteren misschien nog dapperder deed dan hij zich voelde, en aan het feit dat het leven maling heeft aan een planning.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Daar staan ze te smiespelen. Eva. Met Erwin’

Makelaar Mandy: ‘Mijn telefoon trilt in mijn tas. Het is Rens.’

Makelaar Mandy weekoverzicht: één impulsieve actie met grote gevolgen

Makelaar Mandy: ‘Op mijn telefoon staat halverwege de ochtend een appje van Tijn’

Makelaar Mandy: ‘Tijn kijkt naar mij, ik naar Rens. En voor ik het kan bedenken, doe ik het’