Saskia: ‘Zijn blik zakt heel even naar mijn mond’
Saskia (37) is bewust single, maar geniet van haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach reist ze het hele land door om winkelteams te trainen. Maar of ze privé net zo goed weet wat ze doet?
Dit Vriendin Club-artikel lees je nu gratis. Word lid en ontdek meer!
Volg elke dinsdag en vrijdag Saskia’s avonturen in Vriendin Club.
Vrijdag 27 maart 2026
Jonathan belt terwijl ik in de supermarkt voor het kaasschap sta. Op het scherm staat gewoon zijn naam. Geen hartje. Geen grappig woordje of ‘schatje’. Alleen Jonathan. Ik neem op en duw mijn karretje met één hand verder. ‘Hi stranger,’ zegt hij. Zijn stem doet direct iets irritants met mijn zenuwstelsel. Warm. Schor. Alsof hij half lacht terwijl hij praat. ‘Dat is bijzonder uit jouw mond.’ ‘Vind je?’
‘Jij zit in Edinburgh op een heuvel stoer te zijn en ik moet maar raden wat voor leven je daar eigenlijk leidt.’
Hij lacht echt nu. ‘That sounds accusatory. I like it.’ Ik pak een pak roomboter en leg het weer terug. Geen idee waarom. Ik heb helemaal geen roomboter nodig. ‘Waarom bel je?’ ‘Omdat ik aan je dacht.’ Het is een vreselijk goed antwoord. Daarom geloof ik het niet meteen. ‘En verder?’ ‘En verder wilde ik weten wanneer jij weer deze kant op komt. Of misschien wil je dat ik naar jou toe kom.’
‘Are you seeing someone?’
Ik rijd mijn kar een zijpad in waar niemand staat. Tomaten in alle kleuren. Een oude vrouw met een hoofddoek die een courgette bestudeert alsof ze haar belastingaangifte doet. ‘In mei misschien,’ lieg ik. Even blijft het stil. ‘Zo lang?’ ‘Ja. Zo lang.’ ‘That doesn’t sound like you.’ ‘Nee,’ zeg ik. ‘Dat komt omdat ik wat aan het prakkezeren ben de laatste tijd.’ Weer stilte. Niet ongemakkelijk, maar ook niet leeg. ‘Are you seeing someone?’ vraagt hij dan. Ik leun met mijn heup tegen het schap en kijk naar mijn eigen schoenen.
Goeie vraag. Slechte timing. Nog slechter omdat het antwoord niet gewoon nee is. Er is niemand. En toch is er van alles. ‘Nee,’ zeg ik. ‘Maar ik ben wel aan het nadenken.’ ‘Dangerous.’ ‘Vooral vermoeiend.’ Hij maakt een geluidje dat tussen lachen en zuchten in hangt. ‘Come to Edinburgh, Saskia. Don’t overthink me from a distance.’ Daar is hij weer. Dat talent van hem om iets heel aantrekkelijk te laten klinken zonder dat hij er ook maar één garantie aan vastspijkert. Het gevoel in zijn stem. ‘Ik denk erover na,’ zeg ik. ‘Don’t be a pussy.’ Ik schiet in de lach. De vrouw met de courgette kijkt op.
Als we ophangen, sta ik nog even stil met mijn telefoon in mijn hand. Mijn hart doet niet dramatisch, maar ik voel me rot. Onzeker zelfs. Ik ben geen robot. En ik ben ook niet Jonathan, de stoere motormuis met zijn rossige baardje en zijn sterke armen die alles maar lijken te kunnen dragen.
Spontaan appje
Tegen zessen app’t de monteur. Ik zit bij De Witte op het terras met een vriend. Mocht je toevallig in de buurt zijn en minder principieel zijn dan dinsdag, dan staat er een colaatje voor je klaar. Ik lees het twee keer en haat hem een beetje omdat het zo spontaan is. Hij houdt niet van opgeven. En ik weet niet wat ik met mezelf aan moet.
Een half uur later loop ik tussen de tafels door tot ik hem zie. Eén glas wijn mag best. Het is weekend. En ik vind ook dat het kan omdat ik best eens iets mag doen wat niet meteen ontploffingsgevaar heeft. Hij zit alleen aan een hoge tafel. Zijn vriend is blijkbaar al weg. Hij staat op als hij me ziet en schuift een kruk naar achteren. ‘Kijk nou,’ zegt hij. ‘De wonderen zijn de wereld nog niet uit.’ ‘Niet verpesten.’
We drinken witte wijn. Praten over niks. Over auto’s die mensen kopen om indruk mee te maken. Over mijn werk. Over zijn vader die vroeger dacht dat een motorblok begrijpen hetzelfde was als emotioneel beschikbaar zijn. Ik lach meer dan ik van plan was. Dat is het verraderlijke aan hem. Hij trekt niet. Hij duwt niet. Hij zit er gewoon. Aanraakbaar. Aards. Alsof ik niet hoef te kiezen zolang ik bij hem aan tafel zit.
Als ik opsta om naar huis te gaan, loopt hij met me mee naar buiten. De lucht is zacht. We blijven bij mijn auto staan.
Hij kijkt naar me. ‘Ik vind je echt leuk,’ zegt hij. Geen act. Geen Engelse volzin met heuvelzicht. Gewoon dat.
Ik voel hoe mijn buik zich aanspant. Hoe dichtbij gevaarlijk kan zijn. Hij zet een halve stap naar voren. Ik ook. Zijn blik zakt heel even naar mijn mond. Ik buig wat voorover.
LEES MEER
Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?
Volg elke dinsdag en vrijdag Saskia’s avonturen in Vriendin Club.
Uit andere media
