Saskia: ‘Een leuke man die geen complicaties met zich meebrengt’
Saskia (37) is bewust single, maar geniet van haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach reist ze het hele land door om winkelteams te trainen. Maar of ze privé net zo goed weet wat ze doet?
Dit Vriendin Club-artikel lees je nu gratis. Word lid en ontdek meer!
Volg elke dinsdag en vrijdag Saskia’s avonturen in Vriendin Club.
Dinsdag 24 maart 2026
Mijn afspraak met Van Dalen staat in mijn agenda als fysiotherapie. Dat leek me op het moment zelf een briljante vondst. Onschuldig. Volwassen. Niemand die daar een tweede keer naar kijkt. Zelfs ik niet, maar ik deed het eigenlijk vooral voor Cora en Mandy die soms wel eens terloops meekijken als ik iets noteer.
Om elf uur zit ik tegenover hem in een kantoor dat eruitziet alsof het sinds 1998 niet meer is veranderd. Bruin laminaat. Kunstplant. Een bakje met pepermuntjes waar ik niets van durf te nemen omdat ze vermoedelijk ver over de houdbaarheidsdatum zijn. Aan de muur hangt een vergeelde luchtfoto van een bosrijk gebied met kleine weggetjes ertussen. Ik kijk er meteen naar.
Huis met gevoel
Van Dalen volgt mijn blik en glimlacht.
‘Daar begint het meestal mee,’ zegt hij. ‘Mensen denken dat ze een huis zoeken, maar eigenlijk zoeken ze een gevoel.’
‘Ik zoek een huis met gevoel’ zeg ik. Hij lacht zacht. ‘Dat is nog het beste. Vertel eens. Waar word jij blij van?’
Ik sla mijn benen over elkaar. ‘Rust. Niet te veel buren. Groen. En niet te groot.’ ‘Weekendhuis of echt een plek voor later?’ ‘Dat weet ik nog niet. Voorlopig echt weekend.’ Hij knikt. ‘En wat mag het kosten?’ Daar is hij dan. De vraag waar ik een hekel aan heb. Niet omdat ik het antwoord niet weet, maar omdat ik niet wil dat iemand anders het weet.
Ik noem een bedrag dat veilig genoeg klinkt. Niet arm. Niet rijk. Gewoon iemand die verstandig is en af en toe een foldertje vergelijkt bij de supermarkt. Dat het me eigenlijk niet uitmaakt, hoeft hij niet te weten. Als ik het mooi vind, als mijn gevoel goed zit, dan koop ik het. Van Dalen schrijft het in ieder geval op zonder met zijn ogen te knipperen. ‘Moet het instapklaar zijn?’ ‘Nee. Liever niet zelfs.’ ‘Nee?’ ‘Als alles al af is, voelt het alsof ik in iemands anders idee ben gaan wonen.’
Hij legt zijn pen neer en kijkt me voor het eerst echt aan. ‘Dus jij zoekt geen decor. Jij zoekt iets dat van jou kan worden.’ Ik haat het een beetje als mensen meteen raak schieten. Het voelt alsof ze in me kunnen kijken. Daar ben ik liever voorzichtig mee. ‘Zoiets.’
Garagemonteur
Hij schuift een kaart dichter naar me toe. Oude topografie. Smalle wegen. Groene vlekken. Een paar rode rondjes.
‘Hier,’ zegt hij. ‘Rond Völler is nog geen concreet aanbod, maar op deze lijn verwacht ik beweging. Er staan wat oude recreatiewoningen. Niet allemaal charmant, maar soms zit er iets tussen. Sommige zijn verrot, maar het zijn koopplekken. Het is er heel rustig.’ Ik buig voorover. Alsof het heel normaal is dat mijn hart sneller gaat kloppen van een dun weggetje door een bos.
‘Wat zoek je absoluut niet?’ vraagt hij. Dat antwoord komt sneller dan de rest. ‘Een plek waar iedereen iets van me wil.’ ‘Ik begrijp het. U houdt van solitair.’ ‘Maar wel graag met riolering en zonder composttoilet.’ Hij zegt niets. Schrijft alleen iets op. Ik drink mijn koffie op en staar nog een keer naar de luchtfoto.
Als ik buiten sta, voelt de lucht anders. Er is die kriebel dat ik een deur op een kier heb gezet die ik maandenlang dicht heb gehouden. Ik loop naar mijn auto, open het portier en hoor tegelijk mijn naam. ‘Saskia?’ Ik draai me om.
De garagemonteur staat een paar plaatsen verderop met een koffiebeker in zijn hand. Donker jack. Die rustige, fijne blik van hem. ‘Wat doe jij hier?’ ‘Ik wilde jou net hetzelfde vragen,’ zegt hij. ‘Geheime medische ingreep.’
Hij kijkt naar me, naar het makelaarskantoor achter me en dan weer terug. ‘Als het maar geen botox is. Dat heb jij helemaal niet nodig.’
Koffie?
Ik moet lachen. ‘Charmeur.’ ‘Ik dacht al dat ik je auto zag staan. Het kenteken kwam me bekend voor. En net toen ik erover nadacht, kwam jij naar buiten.’ Hij wijst naar de deur van het makelaarskantoor en heft zijn koffiebeker een beetje. ‘Er zit hier trouwens een koffietentje om de hoek. Heb je trek?’ Heel even voel ik hoe makkelijk het zou zijn om ja te zeggen. Gewoon meelopen. Gaan zitten. Dank denk ik aan Jonathan. Aan Pasen. Aan het feit dat ik eerst iets wil weten voordat ik iets anders kapotmaak of begin.
‘Niet doen,’ zeg ik, half tegen hem en half tegen mezelf. ‘De koffie?’ ‘Jij lijkt me heel gezellig. Dat is precies het probleem.’ Zijn mond trekt scheef. Niet beledigd. Eerder geamuseerd. ‘Bel me maar als je je bedenkt. Ze hebben er ook lekkere muffins.’ ‘Dank je.’ Ik stap in mijn auto en leg mijn handen op het stuur. Het lijkt wel of de laatste vijf minuten iets hebben wakker geschud. Het had zomaar gekund. Ik had alleen maar ja hoeven zeggen. Dan had ik koffie kunnen drinken met een leuke man die normaal doet en leuk kijkt en geen internationale complicaties met zich meebrengt. Iemand die bereikbaar is. En iemand die ik kan bellen als ik buikpijn heb of bang ben.
LEES MEER
Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?
Volg elke dinsdag en vrijdag Saskia’s avonturen in Vriendin Club.
Uit andere media
