Loussana: ‘Mijn bevalling begon zeven weken te vroeg… op een berg in Italië’

Net als Vriendin brengt ook Mijn Geheim de allermooiste persoonlijke verhalen, die we hier graag elke week met je willen delen.

Meer verhalen die raken? Abonneer je op Mijn Geheim!

Pikkedonker

“Met aan de ene kant een rotswand en een diepe afgrond aan de andere kant, stuurde Willem-Paul (42) de auto zo snel mogelijk door de haarspeldbochten. Het was die nacht pikkedonker en het had net geregend. Plots verscheen er zelfs een hert op de weg, dat net zo hard van ons schrok als wij van hem.

Weeën

Pas na twintig minuten bereikten we zo de voet van de berg, waarna Willem-Paul het gaspedaal nog dieper intrapte. Met Keave (6) en Kai (2) op de achterbank, raasden we vervolgens met honderdtachtig kilometer per uur over de tolwegen. Ondertussen volgden de weeën elkaar steeds sneller op. Ik had al twee kindjes op aarde gezet, dus ik kende dit gevoel. Het ziekenhuis in Genua was zeker nog een uur rijden. Dat gingen we nooit redden!

Noodnummer

Koortsachtig op zoek naar een oplossing belden we het noodnummer. Tot overmaat van ramp spraken ze daar nauwelijks Engels en duurde het even voordat ze begrepen wat er aan de hand was. Er werd ons aangeraden om de snelweg te verlaten, zodat de ambulance ons zou kunnen vinden. Terwijl de persweeën zich al aandienden, nam Willem-Paul een willekeurige afslag en zette de auto stil op een verlaten parkeer-plaats. Ik ben naast de auto op het asfalt gaan zitten, op wat handdoeken die nog in de auto lagen.

‘Eng’

Terwijl mijn man, met Kai op zijn arm, de hulpdiensten nog aan de lijn had, hoorde ik de stem van Keave uit de auto komen: ‘Ik vind het eng, mama.’ Ik zei dat ik dat begreep. Ook ik was bang. Dit kindje was nog niet af. Nu en hier geboren worden, zou levensgevaarlijk zijn. Dit ging over leven en dood. Maar angst zou ons niet verder helpen. Dus zei ik tegen Keave dat we
samen dapper moesten zijn.”

Godsgeschenk

“Niet veel later kwam de ambulance aanrijden. Er bleek twee minuten verderop een klein ziekenhuis te zijn met beperkte voorzieningen, maar wel een verloskamer en couveuse. Een godsgeschenk! Bij het zien van het ouderwetse verlosbed, met beugels voor je benen, moest ik wel even slikken. Maar ik wist dat de geboorte niet langer op zich liet wachten. Ik moest presteren. Al deed ik dat op mijn manier: zónder beugels en op mijn knieën. En met vragende blikken van het Italiaanse personeel.

Scott

Niet veel later, na drie persweeën, werd Scott geboren, op 13 juni 2025 om 05.41 uur. En wat huilde hij hard, zeg. Hij was dan wel zeven weken te vroeg geboren, maar als hij zo hard kon gillen, moest hij wel een goede longinhoud hebben. Dat was zo’n opluchting. Willem-Paul, die in spanning met de kinderen op de gang zat te wachten, barstte in huilen uit toen hij het hoorde. ‘Jullie broertje is geboren,’ wist hij uit te brengen. En daarmee was hij vanaf nu de trotse vader van drie jongens.

Kinderwens

Als tiener voelde ik al heel sterk dat ik ooit moeder wilde worden. Het liefst van drie kinderen. Zelf kom ik uit een gezin van twee en vraag me niet waarom, maar ik heb altijd een derde gemist. Zorgvuldig had ik mijn leven uitgestippeld. Ik wilde tot mijn 25e veel reizen en veel van de wereld zien. Daarna zou ik gaan settelen en toegeven aan mijn kinderwens. Mijn warme gevoel voor kinderen werd extra tastbaar toen ik tijdens mijn reis door Indonesië als vrijwilliger in een weeshuis werkte.

Liefde

Het was de liefde die mijn planning overhoopgooide. Ik kende Willem-Paul al, omdat hij lid was van dezelfde kerk. Maar op mijn achttiende ging ik anders naar hem kijken. We zijn allebei creatief. En toen ik vastliep met een schilderwerk, nodigde hij me uit in zijn kraakpand. Daar liet hij me als graffitikunstenaar zijn werk zien. Dat gaf me niet alleen nieuwe energie, er sprong ook een vonkje over. Vanaf dat moment zagen we elkaar elke dag.

Vruchtbaarheidsbehandelingen

We trouwden en ik stopte op mijn 22e met anticonceptie. Toen ik na een jaar nog altijd niet zwanger was en me in het ziekenhuis meldde, werden er geen afwijkingen gevonden. Omdat ik nog zo jong was, kreeg ik het advies om het nog maar even aan te kijken. Terwijl we het al een jaar de kans hadden gegeven! Ik had een perfecte en regelmatige cyclus en had er alles aan gedaan om de juiste omstandigheden te creëren om zwanger te worden. Uiteindelijk werd ik gehoord en volgden er vruchtbaarheidsbehandelingen.

Hormonen

Ik moest hormonen injecteren, waar ik nogal heftig op reageerde. Daar had niet alleen ik, maar ook mijn omgeving last van. Ik weet nog dat de sushi die we besteld hadden, een uur te laat bezorgd werd. Bang dat ik emotioneel compleet uit de bocht zou vliegen, heb ik Willem-Paul maar naar de deur gestuurd. Ja, het was een intense periode, maar ik had echt alles over voor onze kinderwens. Dus toen de arts me vertelde dat de behandeling na de nodige inzet geen enkele bruikbare eicel had opgeleverd, was ik twee weken lang volledig van slag. Het was alsof ik in een vissenkom leefde, afgescheiden van de rest van de wereld. Niets drong echt tot me door.

Hoopvol

Lang dacht ik dat het wel goed zou komen en bleef ik hoopvol. Maar ondertussen groeide er een frustratiemonster in mij dat alsmaar groter en groter werd. Waarom werd ik niet zwanger? Zou ik misschien geen goede moeder zijn? Was dit het lot? Toen een vriendin in verwachting raakte, wist ik het helemaal niet meer. Zij werd moeder terwijl ze nog lang niet alles op de rit had, terwijl een kindje bij mij juist in een gespreid bedje zou komen. Dat contrast deed pijn en trok me mee in een spiraal van negativiteit.

Gevoelens erkennen

In plaats van die gevoelens weg te duwen of ze te overschreeuwen met optimisme, heb ik geleerd om ze te erkennen. Door ze onder ogen te zien, zonder ze groter te maken, kon ik telkens weer terugkomen op een plek van rust en hoop. Dit gaf me de kracht om door te gaan, want mijn verlangen naar een kindje was nog altijd groot.

Keave

Bij een volgende behandeling ontstonden er gelukkig drie goede embryo’s en de eerste terugplaatsing was meteen succesvol. Na negen maanden hielden we vol trots ons zoontje Keave in onze armen. De twee terugplaatsingen die daarna volgden, mislukten. Toch wilde ik niet alleen verdrietig zijn, maar ook genieten van het kindje dat we al hadden.

Kai

Uiteindelijk bracht onze wens ons over de grens, naar Gent in België, koploper op het gebied van vruchtbaarheidsbehandelingen. Na acht maanden op de wachtlijst te hebben gestaan, ging ik daar de medische molen in. Dat leverde twee gezonde embryo’s op, en met de geboorte van Kai kreeg Keave eindelijk een broertje. We konden ons geluk niet op.

Derde kindje

Daarna lag er nog één embryo in de vriezer te wachten. Zou een derde kindje ons ook gegund zijn? Die hormonenstorm in mijn lijf wilde ik niemand meer aandoen, dus kreeg ik een minimum aan medicatie en werd het deze keer in mijn natuurlijke cyclus teruggeplaatst. Willem-Paul en ik hadden afgesproken dat dit onze laatste keer zou zijn. Ik ben nog nooit zo zenuwachtig geweest als bij die zwangerschapstest. Het was echt erop of eronder.Het was dan ook een ontzettend groot cadeau toen ik zwanger bleek te zijn.

Nog even weg

Ik was op 1 augustus uitgerekend en voor die tijd wilden we graag nog even met de boys weg. Omdat er eerder zwangerschapsdiabetes bij mij was geconstateerd – wat ik overigens zelf met aangepaste voeding en leefstijl had opgelost – en ik inmiddels 31 weken zwanger was, heb ik wel navraag gedaan bij de verloskundige. Officieel mag je tot 36 weken vliegen, maar wat was in mijn situatie verantwoord? Ik kreeg te horen dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Als ik maar beloofde om grote hoeveelheden Italiaans ijs te laten staan.”

Italië

“In Noord-Italië vond ik een leuk huisje boven op een berg. Rustig en buitenaf in een schattig klein dorpje, omringd door oude ruïnes en met prachtig uitzicht over een groene vallei. We genoten van de rust en vonden de vuurvliegjes in de avond machtig. Twee dagen voor onze terugreis liepen we nog door de smalle Italiaanse straatjes en hebben we bij een strandtentje gegeten. Ik had die dag buikkrampen, die met enige regelmaat kwamen, maar was er vrij relaxed onder. Pas toen de krampen aanhielden en ik ook mijn slijmprop verloor, heb ik met de medische dienst in Nederland gebeld. Zij stelden me gerust: waarschijnlijk was de baby aan het indalen en had ik oefenweeën. Iets wat losstaat van de daadwerkelijke bevalling. Die zou waarschijnlijk nog weken op zich laten wachten.

Plan

Willem-Paul werd er onrustig van en was druk met zijn eigen ‘hulplijntje’. Hij wilde een plan hebben voor als de situatie kritiek zou worden. Heel toevallig hadden we twee maanden voor onze vakantie een echtpaar ontmoet – hij Nederlands, zij Italiaans – dat op familiebezoek in Nederland was. Zij waren bekend in de buurt van ons vakantieadresje. We hadden een leuke klik en wisselden gegevens uit. Als we nog tips nodig hadden, moesten we het maar laten weten. Nou en of! Willem-Paul zocht contact en begreep dat we in geval van nood naar Genua moesten gaan. Daar zat het beste kinderziekenhuis van Noord-Italië. Die informatie gaf rust en grappend zaten we daarna in de auto terug naar ons huisje: ‘Als het moet, ga ik hier gewoon bevallen, hoor. Dat kan ik.’ Maar zover was het nog lang niet. Dacht ik…

Internet

Ik deed nog wat handwasjes en we maakten plannen om de volgende dag, onze laatste vakantiedag, nog naar het strand te gaan. Maar die nacht werd ik om twee uur wakker. Het is lastig te omschrijven wat ik toen precies voelde. Het lukte me in ieder geval niet meer om een fijne houding te vinden in bed. Benieuwd wat het kon zijn, wilde ik Google raadplegen. Maar helaas: vanwege een storm die eerder had gewoed, lag het internet eruit.

Oefenweeën

Inmiddels waren de oefenweeën weer terug. Tien per uur. Of was dit toch het échte werk al? In de veronderstelling dat we nog tijd hadden, probeerden Willem-Paul en ik te bedenken waar we goed aan deden. Misschien konden we met de huurauto terug naar Nederland rijden? Of onze vlucht een dag naar voren halen? Maar toen ik bij een wc-bezoek zag dat ik bloed verloor, vroeg dat meteen om actie. We hebben de kinderen wakker gemaakt en zijn in de auto gesprongen richting Genua.”

Kwetsbaar

“En zo kwam Scott al na 33 weken zwangerschap ter wereld, in een klein Italiaans ziekenhuis. Het was een ware rollercoaster. Na zijn geboorte namen ze hem meteen mee. Het gordijn rondom mijn bed schoof dicht, terwijl ze aan de andere kant met onze baby bezig waren. Ik wist dat hij me zou horen, dus ben ik tegen hem gaan praten en zingen. Hij moest weten dat zijn moeder er voor hem was. Na de nodige hechtingen ben ik meteen opgestaan en schoof ik eigenwijs het gordijn opzij. De verpleging zal wel gedacht hebben… Scott kreeg zuurstof en terwijl hij nog verder onderzocht en verzorgd werd, heb ik zijn kleine handje vastgepakt. ‘The baby is healthy,’ was het enige dat de arts zei.

Zorg

De zorg voor Scott was goed, maar als kraamvrouw kun je beter in Nederland zijn. Ik kreeg geen douche, geen bed, geen drinken. Met wat doekjes poetste ik mijn benen zo goed mogelijk schoon en toen ging ik de gang op voor een dikke knuffel met mijn mannen. Daar hebben we tweeënhalf uur gezeten, terwijl alles in orde werd gemaakt om Scott over te brengen naar Genua, waar hij gespecialiseerde zorg kon krijgen.

Verdriet

We mochten nog even afscheid nemen voordat de ambulance vertrok. Toen ik ons pasgeboren baby’tje zo kwetsbaar aan al die draadjes in de couveuse zag liggen, schrok ik en barstte ik in tranen uit. In mijn verdriet kruiste mijn blik die van een verpleegkundige met een vriendelijke en kalme uitstraling. Dat gaf me het vertrouwen dat ons zoontje in goede handen was.

Ic

Ook wij gingen naar het ziekenhuis in Genua, waar Scott op de ic werd opgenomen. Ik lag een verdieping hoger. Terwijl mijn man van alles regelde en er ondertussen ook voor onze andere jongens moest zijn, voelde ik me in die ziekenhuiskamer  verschrikkelijk alleen en verdrietig. Het uitzicht op zee, met vakantie-vierende mensen, bood enigszins troost. Ooit zou ik me ook weer zo blij voelen. Nu maakte ik me vooral zorgen om Scott en was ik ook nog eens gescheiden van mijn gezin. En wat miste ik mijn moeder, mijn zus en mijn vriendinnen aan mijn kraambed.”

Opluchting

“De volgende ochtend mocht ik naar Scott. Het ging goed met hem en ze stelden huid-op-huidcontact voor. Het was heerlijk om hem eindelijk echt vast te houden. Het voelde
alsof ik zweefde. Ik kon niet meer denken, alleen nog maar voelen: pure vreugde, opluchting en dankbaarheid. ’s Middags kwam Willem-Paul. Keave en Kai mochten niet op de intensive care, maar gelukkig waren mijn ouders vanuit Nederland onderweg naar ons, zodat zij de jongens konden opvangen.

Premature baby

Scott was dan wel een premature baby, dankzij mijn zwangerschaps-diabetes woog hij bij zijn geboorte toch al twee kilo. Het bleek een sterk mannetje, met longen die al redelijk goed ontwikkeld waren. Toen er geen zorgen meer waren over mogelijke infecties en zijn hartslag en ademhaling stabiel bleven, mocht hij na tweeënhalve week het ziekenhuis verlaten. Na het nodige papierwerk en het regelen van een tijdelijk paspoort voor ons kleine Italiaantje, mocht ik bij hem in de ambulance plaatsnemen. Op naar Nederland! Als de reis goed zou verlopen, mocht Scott meteen mee naar huis.

Italiaanse vlag

En zo is het gegaan. Mijn vader had als welkom de Italiaanse vlag opgehangen. Onze andere kinderen stonden al te zwaaien en waren op slag verliefd op hun broertje. Het was een heel bijzonder en stressvol avontuur, om Scott goed op de wereld te zetten. Het heeft diepe indruk op ons gemaakt.

Lichtpuntjes

Tegelijk heb ik het ook als mooi ervaren en zijn het de lichtpuntjes die overheersen. Dat we kort voor ons vertrek naar Italië mensen uit de buurt leerden kennen, dat we ondanks alle tegenslag veilig die berg af kwamen, dat we lukraak een afslag namen die ons in de buurt van een klein ziekenhuis bracht, en dat de ambulance ons zo snel kon vinden – vanuit mijn geloof denk ik dat dit allemaal geen toeval was. En dat vind ik een heel mooi gegeven. Dit kindje heeft bewezen hoe graag hij er wil zijn. Hij is enorm geliefd en we genieten volop van hem. Van ons kostbare cadeautje.”

Foto: privébezit

Geraakt door dit verhaal? Word abonnee van Mijn Geheim en ontvang nog meer échte verhalen in je brievenbus!