Makelaar Mandy: ‘Dan gaat mijn telefoon. Hij. Ik neem op’
Mandy (33) is single en werkt als makelaar in een middelgrote stad. Haar liefdesleven is allesbehalve rustig: ze is verliefd op haar biseksuele, getrouwde buurman Tijn, heeft een crush op collega Maureen én onderhoudt in het geheim een seksuele relatie met een bekende Nederlander.
Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.
Vrijdag 10 april
Vrijdagochtend weet ik binnen tien minuten dat ik hier weg moet. En liefst zo snel mogelijk.
Het zit in de kleine dingen. De manier waarop Eva haar jas over de stoel van Nick hangt alsof ze daar inmiddels resideert. De manier waarop ze tegen mij zegt dat ze ‘even’ een klant heeft teruggebeld op een dossier dat gewoon van mij is. De manier waarop ze steeds vaker praat in zinnen waar ‘Nick en ik’ in voorkomen, alsof zij inmiddels een soort duet zijn en ik de achtergrondzangeres.
Kleiner
‘Mandy,’ zegt ze terwijl ze een map op mijn bureau legt, ‘zou jij nog even naar die cijfers willen kijken? Nick en ik dachten dat jouw voorstel iets daadkrachtiger kan.’
Nick en ik.
Ik kijk naar die map alsof er misschien een dode muis uit komt.
‘Natuurlijk,’ zeg ik.
Wat ik eigenlijk wil zeggen, is dat ik hier jarenlang prima heb gefunctioneerd zonder dat zij als wandelend tussenstation tussen mij en mijn werk stond. Maar ik zeg niets. Omdat ik op kantoor niet wil gaan klinken als een vrouw die jaloers is op een collega met te veel parfum en te weinig zelfinzicht, terwijl het daar al lang niet meer over gaat.
Het gaat erover dat ik me kleiner voel in een omgeving waar ik me ooit stevig voelde.
Maureen
Maureen ziet het natuurlijk.
Dat doet ze altijd.
Ze zegt niets als Eva erbij staat, maar als ik later in het keukentje koffie sta te maken en iets te hard op de knop van het apparaat druk, komt ze naast me staan en zegt zacht: ‘Je hoeft hier niet te blijven tot je jezelf niet meer terugkent.’
Ik kijk haar aan.
Dat is alles.
Meer zegt ze niet. Maar juist doordat zij niets dramatisch maakt, komt het harder binnen. Ik hoef hier niet te blijven.
Hoekpand
De rest van de dag trek ik me door mails, telefoontjes en mensen die een woning met achterstallig onderhoud nog steeds ‘een buitenkans’ noemen. Rond vier uur gaat mijn telefoon.
De beheerder van het hoekpand.
Mijn hart doet meteen iets irritants.
‘Met Mandy.’
‘Goedemiddag. Ik wilde u even laten weten dat er nog een gegadigde is.’
Natuurlijk is er nog een gegadigde. Alsof panden netjes blijven wachten tot jij klaar bent met twijfelen.
Ik leun achterover in mijn stoel en staar naar het scherm van mijn computer zonder iets te zien.
‘Oké,’ zeg ik.
‘Als u serieus bent, moet er eigenlijk begin volgende week wel een volgende stap gezet worden.’
Daar is het dan.
Niet vrijblijvend meer. Niet gezellig dromen over mijn naam op de ruit. Niet koffiedrinken met Rens en wat rekenen op een servetje. Er wordt nu een serieuze keuze van mij verlangd. Bewegen of verliezen.
Laten lopen
Als we hebben opgehangen, blijf ik nog even met mijn telefoon in mijn hand zitten.
Begin volgende week.
Volgende stap.
Nog een gegadigde.
Ik voel ineens alleen nog maar de nadelen. Huur. Waarborg. Kosten. Risico. De vernedering als ik te vroeg spring en daarna half verzuip. En precies omdat ik de hele week zoveel heb gepraat en gedacht en gegloeid, krijg ik nu opeens de neiging om het gewoon te laten lopen. Er komt vast wel weer iets anders. Een ander pand. Een beter moment. Een versie van mezelf die minder bang is.
En een pand dat ik kan betalen zonder dat ik straks mijn nieuwe laarzen moet verkopen om brood te kunnen eten.
Misschien moet ik ook helemaal niet doen alsof ik zelfstandig ondernemer kan worden. Iets met voor een dubbeltje geboren zijn. Doe maar normaal. Dan doe je al gek genoeg. Beter één vogel in de hand, dan tien in de lucht…
BN’er
Ik doe mijn computer uit, pak mijn tas en loop naar buiten.
In de Hoeksteen-auto blijf ik nog even zitten voor ik de sleutel omdraai. Gewoon ademen. Niet besluiten. Niet vandaag.
Dan gaat mijn telefoon.
Hij.
Ik neem op.
‘Hoi.’
‘Ik bel op een irritant goed moment, geloof ik.’
‘Hoe weet jij dat?’
‘Omdat jij klinkt alsof je net een doosje somberpillen hebt opgegeten.’
Ik zeg niets.
Eén gegadigde
Hij zegt ook even niets.
‘Is het dat pand?’ vraagt hij tenslotte.
‘Er is nog een gegadigde,’ zeg ik. ‘En ik weet dat ik nu iets moet doen, maar ik voel me opeens alleen nog maar bloednerveus.’
‘Goed,’ zegt hij.
Ik frons. ‘Goed?’
‘Ja. Zenuwachtig betekent meestal dat iets echt is.’
Ik zucht en leg mijn hoofd tegen de hoofdsteun. ‘Dat klinkt heel wijs en daar heb ik nu eigenlijk een hekel aan.’
Hij lacht zacht. Daarna wordt zijn stem serieuzer.
‘Luister. Ik heb vanmiddag met iemand gesproken.’
Ik voel meteen hoe alles in mij weer alert wordt.
‘Waarover?’
‘Over jou. Over dat pand. Over wat er nodig is om te beginnen.’
Mijn vingers sluiten zich steviger om het stuur.
‘En?’
Er valt een korte stilte.
Dan zegt hij heel rustig: ‘Zeg maar eerlijk, Mandy… Wat heb je ervoor over als ik ervoor zorg dat er maandag nog maar één serieuze gegadigde is?’
Saskia
Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?
Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!
Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.
LEES OOK
Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.
Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag
Uit andere media
