Makelaar Mandy: ‘Gewoon een echte man in een echte stad. Waarom moet bij mij alles zo moeilijk gaan?’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Dinsdag 7 april

Ik loop al met dat hoekpand in mijn hoofd rond alsof ik er gisteren geen bezichtiging heb gehad maar een kleine, onomkeerbare affaire mee ben begonnen.
Ik zie steeds weer die ruimte voor me. De kale vloer. De ruit aan de straat. Het hoekje waar mijn bureau zou kunnen staan. En tegelijk ook alles wat erachteraan komt. Huur. Waarborg. Energie. Verzekeringen. Drukkosten. Een koffiemachine.

Rens

Rond koffietijd loop ik naar Rens.
Zijn bistro ruikt naar koffie, schoonmaakmiddel en iets boterigs uit de keuken. Hij is nog dicht voor de lunch, dus het is lekker rustig. Hij staat achter de bar met een theedoek in zijn hand alsof hij ermee geboren is.
‘Kijk eens aan,’ zegt hij. ‘De vrouwelijke vastgoedexpert met veel te sexy laarzen.’
‘Wat charmant.’
‘Dank je. Koffie?’
‘Ja. En papier. Ik kom je misbruiken voor cijfers.’
‘Eindelijk,’ zegt hij. ‘Daar is vriendschap voor.’

Begroting

We gaan aan een tafeltje bij het raam zitten. Ik pak een pen, trek het kladblok naar me toe en vertel over het pand. De meters. De huur. De plek. Het gevoel. Dat laatste zeg ik er ook maar bij, al weet ik van tevoren al dat Rens weinig met gevoel kan in een begroting.
Hij knikt, stelt een paar korte vragen en begint dan te rekenen.
‘Oké,’ zegt hij. ‘Dus. Huur. Waarborg. Energie. Verzekering. Internet. Drukwerk. Administratie. En dan wil je eigenlijk ook nog iets achter de hand hebben voor drie of vier maanden waarin er misschien minder binnenkomt dan je hoopt.’
Ik schrijf mee terwijl hij praat.
Zijn handschrift is afschuwelijk. Een soort dol geworden regenworm met haast.
‘Je moet niet alleen bedenken of je het kúnt betalen als alles goed gaat,’ zegt hij. ‘Je moet vooral weten of je het overleeft als het de eerste maanden niet direct loopt zoals je in je hoofd hebt.’
‘Jij bent echt een romantische ziel.’
‘Dat ben ik zeker. Alleen niet met andermans huur.’
Ik moet lachen.

Vertrouwen

Dat is het prettige aan Rens. Hij trekt niets uit mij. Geen bekentenissen, geen verlangens, geen grootse teksten. Hij zet gewoon de chaos in mijn hoofd netjes recht. En dat voelt misschien nog wel intiemer dan met sommige mannen die denken dat nabijheid vooral betekent dat ze aan je borsten moeten zitten.
‘Dus?’ vraag ik.
Hij leunt achterover. ‘Dus het kan. Maar alleen als je klein begint en niet meteen gaat doen alsof je een kantoor runt waar twaalf mensen espresso drinken op jouw succes. Ik zou trouwens ook beginnen met een koffiezettertje van de Action.’
‘Je bedoelt: geen marmeren balie?’
‘Die mag later. Klein beginnen is ook beginnen.’
Ik kijk naar mijn aantekeningen en voel iets in mij zakken.
Hij zegt niet: doen. Hij zegt ook niet: niet doen. Misschien is dat precies waarom ik hem zo vertrouw.

Als ik later terugloop naar kantoor, heb ik geen oplossing. Geen groot Eureka-moment. Alleen cijfers, strepen, vragen en een rustiger soort paniek. Het voelt minder alsof ik naar een afgrond sta te kijken.

Robin

Aan het eind van de middag bel ik Robin.
Hij neemt op met het kinderlijke enthousiasme van een kind van acht.
‘Hoi Mandy.’
‘Hoi, bokskampioen.’
Hij lacht meteen. Dat stelt me gerust.
‘Mama zei zeker dat ik gevochten heb.’
‘Nee joh. Ik dacht dat je op school een wiskundewedstrijd had gewonnen en daarom zo beroemd was geworden.’
‘Haha. Nee.’
‘Ga je morgen weer?’
‘Ja.’
Hij zegt het stoer. Maar ik hoor toch een klein randje. Alsof hij zichzelf ook nog moet overtuigen.
‘Goed zo,’ zeg ik luchtig. ‘En als iemand weer stom doet, mag je eerst denken en daarna pas meppen. Dat schijnt maatschappelijk meer gewaardeerd te worden.’
‘Dat zei mama ook.’
‘Kijk. Dan ben ik dus gewoon een tweedehands inval-mama.’
Hij giechelt. Even later hoor ik Fien ergens op de achtergrond protesteren en roept Judith dat hij moet afronden.
‘Doei Mandy.’
‘Doei jongen. Zet hem op morgen.’

Als ik ophang, blijf ik nog even naar mijn scherm kijken.
Ik hoorde precies hoe kinderen hun kwetsbaarheid verpakken in stoerheid en hoe volwassenen dat eigenlijk niet heel anders doen.

Jonathan

Een uur later appt Saskia.
Ik blijf nog een week in Edinburgh. Alles gaat goed.
Meer niet.
Ik lees het en denk meteen aan Jonathan. Aan hoe zij daar nu door die stad loopt met haar jas dicht, die hoge hakken van haar op oude stenen, en naast haar een man aan haar arm. Geen ingewikkelde galerij. Geen halve keuze. Geen huwelijk dat ertussen zit. Geen glimmende BN’er met plannen. Gewoon een echte man in een echte stad. Waarom moet bij mij alles zo moeilijk gaan?

Ik leg mijn telefoon weg en denk aan Tijn.
Aan hoe ik steeds zeg dat ik niet op half werk zit te wachten, en toch al maanden precies dat doe.
Aan Jonathan, die ik niet eens ken, maar die in mijn hoofd inmiddels een soort symbool is geworden voor iets eenvoudigs. Gewoon samen zijn.
En dan vraag ik me af of ik daar zelf op dit moment eigenlijk wel open voor zou staan. Voor iets normaals. Daten en meer.
Ik weet het niet.
Misschien ben ik op dit moment meer bezig met verlangen dan met ontvangen.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Ik wil een man die zegt: kom maar. Iemand die niet half is.’

Makelaar Mandy weekoverzicht: groeiende gevoelens en een spannende stap vooruit

Makelaar Mandy: ‘Als ik ophang, voel ik me tegelijk belachelijk en trots’

Makelaar Mandy: ‘Mijn telefoon trilt: Robbert. Ik moet hardop lachen in mijn eentje’

Makelaar Mandy: ‘Dan schuift zijn hand naar mijn nek en kust me’