Makelaar Mandy: ‘Mijn telefoon trilt: Robbert. Ik moet hardop lachen in mijn eentje’
Mandy (33) is single en werkt als makelaar in een middelgrote stad. Haar liefdesleven is allesbehalve rustig: ze is verliefd op haar biseksuele, getrouwde buurman Tijn, heeft een crush op collega Maureen én onderhoudt in het geheim een seksuele relatie met een bekende Nederlander.
Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.
Donderdag 2 april
Na een viewing in de buurt van mama besluit ik niet eerst te bellen maar gewoon aan te rijden. Als ik toch al in de straat ben, kan ik net zo goed even binnenlopen.
Moeder
Vik doet open met een theedoek over zijn schouder alsof hij officieel bij het interieur hoort.
‘Kijk nou,’ zegt hij. ‘Onze makelaar.’
‘Ik kom alleen binnen als er koffie is.’
‘Dan heb je geluk.’
Binnen ruikt het naar koffie en iets gebakken. Mijn moeder zit aan tafel met een vest om haar schouders en ziet er beter uit dan een paar weken geleden. Minder gespannen in haar gezicht. Alsof iemand de harde lijn rond haar mond een beetje heeft uitgegumd.
‘Wat gezellig,’ zegt ze. ‘Ik wilde je net appen.’
‘Dat zeggen mensen altijd als je onaangekondigd voor de deur staat.’
‘Nou, ik dus echt.’
Ze staat op om me te omhelzen en ik voel meteen dat ze steviger staat dan eerder. Dat doet me goed.
Iets in de lucht
Op tafel staat een bord met speltkoekjes. Vik schenkt koffie in en zegt iets over dat hij straks nog even weg moet om een lens op te halen bij een oude collega. Zo’n klein zinnetje waar normaal niemand van opkijkt, behalve mijn moeder blijkbaar.
‘Straks al?’ vraagt ze.
‘Ja, hoezo?’
‘Nee, niets. Ik dacht gewoon dat we misschien nog samen even naar het tuincentrum zouden.’
Vik kijkt op. ‘Vandaag?’
‘Ja. Waarom niet?’
Hij zet de koffie voor me neer. ‘Omdat je dat nog niet had gezegd.’
De toon is nog rustig, maar er schuift iets onder. Niet groot. Eerder een vouw in een glad laken.
‘Ik zeg het nu toch?’ zegt mijn moeder veel te luchtig.
‘Ja, en ik zeg nu dat ik straks die afspraak heb.’
Ik neem een slok koffie en doe alsof ik alleen maar op een koekje zit te kauwen, maar ik voel iets in de lucht hangen. Dit gaat niet over een tuincentrum.
Niet helemaal normaal
‘Laat maar,’ zegt mama dan, met precies dat stemmetje dat nooit écht ‘laat maar’ betekent. ‘Dan ga ik volgende week wel.’
Vik zucht zo zacht dat alleen mensen die hem goed kennen het zouden horen. Ik dus inmiddels ook.
‘Yvonne, zo bedoel ik het niet.’
‘Nee hoor, dat weet ik toch.’
Daarna is het even stil op zo’n manier die niemand benoemt maar iedereen voelt. Ik kijk naar mijn moeder en ineens zie ik het heel scherp: beter worden is niet hetzelfde als makkelijk worden.
Om iets anders te zeggen, vraag ik hoe haar laatste gesprek met de hulpverlener was. Dat helpt. Ze vertelt. Vik haakt weer aan. De sfeer schuift terug naar normaal, maar niet helemaal. Alsof er ergens een klein haakje achterblijft waar straks weer iets aan blijft hangen.
Robin
Als ik na een half uur weer in de auto zit, blijft het me bezighouden.
Voordat ik terug naar kantoor rijd, bel ik Judith.
Ze neemt op na twee tonen.
‘Hoi. Komt het uit?’
‘Ja,’ zegt ze. ‘Ik zit in de auto. Fien slaapt. Eindelijk.’
‘En Robin?’
Ze zucht. ‘Robin doet stoer. Dus het gaat matig.’
Ik hoor aan haar stem dat ze moe is. Niet gewone donderdagmoe, maar het soort moe waarbij je eigenlijk een arm om je heen wilt en in plaats daarvan een rugzak met gymspullen uit een achterbank moet vissen.
Tom
‘Wat was er nou precies?’
‘Een jongen uit zijn klas bleef maar over Tom beginnen,’ zegt ze. ‘Dat hij hem nooit ziet, dat Fien dan half wees is, dat soort gore kinderdingen die duidelijk thuis ergens van een bank zijn opgeraapt.’
Ik klem mijn hand wat steviger om het stuur.
‘En toen?’
‘Toen heeft Robin hem geslagen. Niet één duw. Gewoon echt geslagen.’ Ze zwijgt even. ‘Ik snap hem nog ook. Dat is het erge.’
‘Dat is niet erg,’ zeg ik. ‘Dat is menselijk.’
Ze lacht kort. Moe. ‘Ja. Nou. De school vond het minder menselijk.’
We praten nog even door. Over Robin, over hoe kinderen veel meer horen dan je hoopt, over hoe dapper Judith doet en hoe doorzichtig dat soms eigenlijk is. Als we ophangen, voel ik me zwaarder en zachter tegelijk.
Robbert
Mijn telefoon trilt meteen daarna.
Robbert.
Breaking news vanuit Athene: ik heb al drie keer tzatziki gegeten en nog geen enkele Atheense ten huwelijk gevraagd. Ik groei als mens. Vooral het gedeelte onder mijn navel.
Ik moet hardop lachen in mijn eentje in de auto.
Ik typ terug: Prachtig. Houd dit morele niveau vast.
Zijn antwoord komt direct.
Ik doe mijn best. Alleen de zon werkt tegen.
Als ik mijn telefoon weer wegleg, denk ik aan mama en Vik, aan Judith en Robin, aan mannen die blijven, mannen die weggaan, mannen die opduiken met tzatziki-adem of met een veel te serieuze confessie in een leeg huis, en aan het feit dat je soms op één middag meer leert dan je lief is.
Saskia: lees nu gratis
Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?
Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!
Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.
LEES OOK
Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.
Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag
Uit andere media
