Schrijf een column voor Vriendin.nl

Schrijf een column voor Vriendin.nl

We zien regelmatig inzendingen van columns/blogs/verhalen voorbij komen. We willen je hier graag een podium voor bieden. Kun jij mooi schrijven en wil je een column insturen? Dat kan voortaan!

We zien regelmatig inzendingen van columns/blogs/verhalen voorbij komen. We willen je hier graag een podium voor bieden. Kun jij mooi schrijven en wil je een column insturen? Dat kan voortaan!

Zo werkt het:
-Schrijf een column over je ervaringen met je gezin, liefdesleven, werk, vriendschap(pen) of familie. Heb je geen inspiratie? Dan kun je de onderwerpen hieronder gebruiken (dit is niet verplicht).
-Je deelname is eenmalig. Je hoeft dus niet voor een lange periode columns te schrijven. We willen na een column weer een andere schrijver/schrijfster aan het woord laten. 

-De column is maximaal 350 woorden.  
-De column verschijnt op Vriendin.nl. 
-De column wordt nagekeken op eventuele spel- of stijlfouten.
-De column kan anoniem geplaatst worden. Geef dit aan in het formulier!
-Vind je het leuk om een foto mee te sturen? Dat kan, maar dit is dus niet verplicht.

Je doet mee door het onderstaande formulier in te vullen. 

Mogelijke onderwerpen:
-Mijn grootste blooper ooit.
-Fijnste vakantieherinnering.
-Dit weet niemand van mij.
-Mijn leukste/stomste/raarste date ooit. 
-Mijn mooiste jeugdherinnering. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Anoniem
    Peggy
    Hallootje, ik ben dus nu sinds september een beetje werkeloos. Ik heb nog een twee maand gewerkt in een beetje rare situatie en werd toen weer werkeloos.... dus nu sta ik voor de keuze wat wil ik gaan doen.........winkel met de nodige verlpichtingen of wat anders..maar wat dan? Wat wil ik ik wil wel iets in patholie gaan doen maar ook wel iets in dagbesteding met oudjes. Duh.. wat wil ik nu? Boek schrijven wil ik ook. Omg wat wil ik? Dit houd mij dagelijks bezig..ik ben weer gaan schrijven op fb in de vorm van Eem column omdat dat gevraagd werd en ik kan ventileren.?
    Beantwoorden
    • Anoniem
      Janneke Verhoeven
      Hoi! Wat ontzettend leuk dit! Ik zou dolgraag mijn column insturen. Ik denk dat hij wel passend zou kunnen zijn :-) Bij deze mijn naam en emailadres. Nemen jullie contact met mij op per email? Dan kan ik hem evt. opsturen. (Duim duim) Groetjes, Janneke Verhoeven Ik hoor het graag! Groetjes, Janneke Verhoeven
      Beantwoorden
  • Anoniem
    Melissa Vaders
    In mijn vrije tijd schrijf ik columns over alledaagse gebeurtenissen maar dan met een dosis humor. Wat menig vrouw denkt maar niet durft te zeggen. Het zou super leuk zijn als jullie een column van mij zouden willen plaatsen. Op mijn site http://columnbymelissa.jouwweb.nl staan mijn columns. De column die ik voor Vriendin heb geschreven blijft nog geheim tot ik hopelijk iets van jullie hoor . ...
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Isabella
    Beste Vriendin, Ik vind het heel leuk en fijn om te schrijven. Om dingen die ik mee maak of voel te verwoorden. Ik heb een stukje geschreven over dierbare momenten. Iets waar ik nu pas besef over heb. Ik zou het graag met jullie willen delen. Ik hoor graag van jullie, Liefs
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Jua
    Hoi ik zou heel graag een verhaal schrijven v vriendin , ik ben sinds mijn handicap niets anders gaan doen dan schrijven over van alles , en merk dat ik hier best wel goed in ben . Gr J
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Mieke
    10 jaar geleden. Verdriet verandert in boosheid. Hij ging zich vreemd gedragen, ik signaleerde dat niet meteen.... was druk met mijn werk in de zorg (onregelmatige tijden). Hij had, als kleine ZZP-er in 2008 weinig opdrachten (waarover hij niet sprak) verdiende nauwelijks geld. Kwam een vrouw tegen die hem zou helpen???!!! Ook nog eens 17 jaar jonger (hij 62 en zij 44). Hallelujah!!! Na 10 jaar ben ik (na 5 en een halve maand een relatie met haar te hebben gehad) toch weer met hem verder gegaan... gewoon omdat ik destijds intens van die man hield. Ik werd daarna ziek (borstkanker) Daarna werd hij ziek... bacerieele endocarditis (bacterie op de hartklep) dus...12 weken ziekenhuis, open hart operatie. In die tijd kwam ik er achter dat het financieeel een enorme puinhoop was. Toen brak ik!!! Geen cent te makken, dus gedwongen om met hem door te gaan om puin te ruimen!!! Huis verkocht voor te weinig, maar oke. Huren nu een (te duur) appartement om status overeind te houden (is mijn invulling). En deze stomme trut werkt daar aan mee!!???
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Esmiralda
    Dikke “pret” en een gehaktstaaf Jarenlang heb ik mijn kop in het zand gestoken. Van maat 34 tot en met maat 44. Bij elk maat hoorde een nieuw excuus. En bovenal ook ongeloof. Tot aan tien jaar geleden was ik heel slank. Zo slank dat ik bij een ziekenhuisopname voor keelproblemen extra (ja, extra!) voeding kreeg. Ik mocht chips, bifi-worstjes en kaas. In een ziekenhuis! Misschien ben ik in die periode blijven hangen. In ieder geval ben ik er in mijn hoofd in blijven hangen, maar mijn lijf heeft absoluut nieuwe tijden meegemaakt. Voor het eerst in mijn leven heb ik een buik gecreëerd. Zo een die letterlijk over je broek heen komt. En mijn heupen stralen in volle glorie naar weerskanten. Tot verdriet van mijn armen die iets achterblijven, maar hun best doen om evenredig mee te groeien. Ik ben te dik. Mijn BMI bevestigt de uitspraak. What the fuck. Hoe is het mogelijk? Nou, de schuldige is wat mij betreft mijn trouwe vriend, namelijk mijn pret-pil. Zonder pret-pil ben ik een emotioneel, paniekerig en angstig wrak. Verschillende keren hebben mijn pret-pil en ik afscheid van elkaar genomen, maar we kunnen niet met maar ook niet zonder elkaar. We zijn tot elkaar veroordeeld. Bij de pret-pil hoort veel goeds. Zoals dat ik mijn leven op een normale manier kan leiden (oké, ik heb mijn rariteiten). Alleen heeft mijn metgezel nooit genoeg. Ik ben ruim 25 kilo aangekomen na onze eerste ontmoeting. Dus met elk maatje meer verschuil ik me achter mijn lot, maar is dat wel terecht? Het is namelijk ook wel makkelijk. Is mijn pilletje echt de schuldige van iedere gehaktstaaf, chocoladereep of amandelbroodje die ik naar binnenwerk? Misschien niet. Het wordt tijd te accepteren dat ik een ongezonde leefstijl heb of het is tijd om te veranderen. Ik kies voor het laatste. Sinds vorige week ben ik gestart met een diëtist. Een goeroe-achtig type aan wie ik al mijn maten, zondes en verlangens heb toevertrouwd. Ik geef me over en zet de knop om. Al is het maar om straks definitief mijn pret-pil de schuld te geven…
    Beantwoorden
  • Anoniem
    karina Dorresteijn
    wat superleuk, ik slaap weinig en.schrijf snachts de beste verhalen haha. Het lijkt me te gek eens een column/blog voor Vriendin te schrijven!
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Chrisje
    Hey, ik zie niet meteen het formulier waar ik mijn column kan publiceren...
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Nance
    Hallo vriendin! Wat een leuk initiatief! Ik doe graag mee. Ik schrijf al jaren korte verhalen, soms serieus en vol uit mijn emotie, maar het liefst op mijn eigen nietsontziende wijze en met humor en zelfspot. Er is vorig jaar een verhalenbundel uitgegeven, waarin ik vrouwen in de overgang, door de meest voorkomende verschijnselen sleep.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Lucienne
    Hoi Vriendin, Misschien ligt het aan mij, maar hierboven wordt verwezen naar een formulier om in te vullen. Ik zie geen formulier. Is deelname niet meer mogelijk? Of zit ik nu het formulier in te vullen?
    Beantwoorden
  • Ramona Bouw
    Hi, lieve vriendin! Ik zag deze oproep, en besefte me dat ik hier misschien eens kans zou maken om een stukje te kunnen schrijven. Vroeger werkte ik veel in dagboeken, ben een aantal keer een eigen website begonnen om mijn levensverhaal neer te schrijven. Helaas heb ik het alleen niet aan gedurfd om hem openbaar te laten staan. Eerst zou ik graag eens iets met wat kleins willen beginnen. Ik hoop dat jullie nog weleens opzoek zijn naar andere schrijvers! Lieve groetjes, Ramona
    Beantwoorden
  • Anoniem
    J.v.O
    Ik zou graag voor Vriendin column's willen schrijven. Het schrijven werkt voor mij persoonlijk rustgevend, helend en inzichtgevend, daarnaast brengen de column's hopelijk de lezers een bepaalde herkenning.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Denise Hagmeijer
    Graag schrijf ik een column voor Vriendin! Waar kan ik mijn inzending heensturen? Ik hoor graag van u!
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Kim
    Ook ik heb een verhaal dat ik heel graag deel. Hoe stuur ik mijn column bij jullie in? Super om iets te horen.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Xandrina
    *Liefdesbrief van een man* Mijn lieve schat, Voordat we verder gaan wil ik je in alle openheid iets vertellen in de hoop dat je mij begrijpt! Ik ben een man met zo mijn gewoontes, ik ben zeker niet de makkelijkste en maak zo mijn fouten. Maar weet je lieve schat; ik ben nou éénmaal geen man die aan de ketting gelegd kan worden en ik heb mijn vrijheid nodig om juist die éne man te kunnen zijn! De avonden dat ik met mijn vrienden op stap ga en pas midden in de nacht thuis kom omdat het gewoon te gezellig was... De gesprekken die ik voer met mijn vrouwelijke collega Chantal omdat ik haar aardig vind en van haar humor houdt, gewoon als mens... En ja, ik geef het toe dat ik soms naar vrouwen kijk als ik buiten loop, het zijn slechts gedachten die dan in mijn hoofd rondtollen, gedachten van een man die mij exta kracht bijbrengen schat... Sommige mensen noemen het "slechte gewoontes" maar ik heb ze nodig om juist die man te kunnen zijn die ik altijd was! En ik zal eerlijk tegen je zijn: er is een gewoonte bijgekomen en dat ben jij... Dat wat ik voel voor jou schat is iets wat ik niet eerder voelde! De liefde die ik voel als ik naar je kijk is met geen pen te beschrijven; die kan ik alleen aan je laten zien, kan ik alleen met je delen mijn lieve schat! Ik wil niks liever dan mijn leven met je delen zodat we elkaar gelukkig kunnen maken! Want ik houd het meest van jou als ik zie dat jij gelukkig bent; met al jouw gewoontes, want ook jij hebt ze schat! Het maakt je wie je bent en ik vind je prachtig, zou niks aan je willen veranderen.... Ik geniet ervan als ik zie hoe je ogen stralen wanneer je vertelt over je collega Bart; dat hij een lach op je gezicht toverde toen hij een grap vertelde omdat hij zag dat jij wat gestrest was... De ochtenden dat je brak in bed blijft liggen na die kook avondjes met je vriendinnen en ik jouw sterke koffie breng op bed omdat dat even het enigste is wat je nodig hebt; doen mijn hart sneller slaan omdat ik je zo begrijp... En ja schat, ik zie ook hoe jij geniet als een man je nakijkt op straat; hoe je dan je schouders recht trekt en je borst vooruit drukt; die waardering van je vrouwelijke sexualiteit voelt van een ander en niet alleen die van mij... Want weet je lieve schat; de wereld is veel groter dan alleen jij en ik! Er is zoveel meer dat ons kan laten groeien, er zijn uitdagingen in dit leven die we zullen tegen komen en het zal niet altijd even makkelijk zijn! Maar ik wil het met je delen, als jij er ook klaar voor bent; met al onze gewoontes, de goede en de slechte! Elkaar gelukkig zien, elkaar helpen onze fouten te observeren en ze te vergeven, de liefde delen met alles wat het te bieden heeft.. Iedere dag! Liefs ik ?
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Izzy van der Horst
    Hoi! Ik ben Izzy en zou het leuk vinden om een column te schrijven over liefde. Meervoudige liefde, wel te verstaan. Over open relaties, swingen en polyamorie. Kernwoorden zijn liefde, respect, communicatie en humor. Meer weten over mij? www.izzyvanderhorst.nl Groet, Izzy
    Beantwoorden
  • Anoniem
    piet
    Beste dames, Bij de reacties zie ik alleen maar, dat er dames reageren. Dan denk ik bij mezelf: laat ik als man (wel een oude, want ik ben 76 jaar) ook eens wat schrijven. Misschien is dat helemaal niet de bedoeling, maar het is misschien een ander kant van "een verhaal"! Overigens: ik schrijf een column in het personeelsblad van Aafje Thuiszorg Rotterdam, waar ik tot augustus a.s. nog werk. Groeten, pieter wouter broekharst Alles went! Het is een klein team van de thuiszorg in het dorpje, waar ik een dagdienst ga draaien. Als flex-medewerker in de wijkverpleging ben ik er nog nooit geweest. Het is heel wat zoeken naar het teamkantoortje, dat in een hofje, omringd door smalle straatjes en steegjes, is weggestopt. Na het gevonden te hebben stap ik binnen met een vriendelijk “goedemorgen, dames”! Aan een tafel midden in het lokaal zitten een drietal dames, waarvan een wat oudere mij hevig geschrokken aanziet, waardoor haar zware boezem hijgend en zwoegend op en neer rijst boven het tafelblad. Tegenover haar zit een tamelijk dun en spichtig jong meisje, die aanstaart met bolle uitpuilende ogen in een, als een gekookt bietje, rood gezicht en naast haar een “gemiddelde” werkneemster, die vergeet haar mond te sluiten waardoor er speeksel op de tafel drupt. Over mezelf en mijn kleding heenkijkend, constateer ik dat ik er niet als een buitenaards wezen uitzie, noch aan andere afwijkingen onderhevig ben. Ook ben ik niet groen of blauw uitgeslagen en voel geen horentjes op mijn hoofd. Wel zie ik bokkenpoten, maar die staan nog in de verpakking op tafel, naast de onvermijdelijke, halflege, snoeppot. “Van de flex”, zeg ik, “de route heb ik op mijn telefoon, maar ik wil graag de clavisio.” “Kla wat?”, stamelt Zware Boezem. Met mijn duim gebarend, zeg ik: “voor de sleutelkluisjes.” “Oh”, begrijpt Zware Boezem, je bedoelt de “tek”. Met een schuddende boezem en dito onderkinnen staat ze op en pakt de “tek” uit een sleutelkastje aan de muur en schuift die mij toe met een mapje: “Asjeblieft tekenen!”, brengt ze uit. Na aldus gedaan en het teamtelefoonnummer te hebben genoteerd, verlaat ik het pand. Toen ik met lunchtijd terug kwam zaten “de drie gratiën” weer aan tafel. Ik legde de “tek” op tafel en tekende in het mapje en wenste ze een “prettige middag verder!” Terwijl ik de deur uitstap hoor ik ze denken: Alles went, zelfs een vent!
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Inge
    Hallo, ik zou het heel fijn vinden om even deel uit te maken van Vriendin. Zelf heb ik een site: ingelanneau.com
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Krista Kuipers
    Heey heey! Op www.watikduseigenlijkbedoel.com vind je mijn blog. Het zijn grappige stukjes over hele dagelijkse dingen die ik meemaak met mijn gezin (twee dochters en mij man). Ik draag graag de column "de megafabriek" aan en/of "raar maar echt waar". (Andere verhaaltjes mogen natuurlijk ook gekozen worden). Neem een kijkje en ik hoor het graag!
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Linsey
    Heeey hallo, Wat superleuk. Ik schrijf zelf regelmatig een column en zou deze stukken graag met een groter publiek willen delen. Ik hoor graag terug hoe ik een column in kan sturen. (ik kan namelijk nergens het formulier ontdekken) Toedeloe
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Sylvana
    Het breekt me Het breekt me dat jij kan leven zonder mij, maar ik niet zonder jou. Ik heb dit alles dan ook niet aan zien komen. Ik had al je pijn en twijfels weg willen nemen, willen vechten voor die eeuwige liefde waar ik zo naar verlang. Dat alles had ik willen lijmen met de onvoorwaardelijke liefde die ik voor je voel. Daarintegen dacht jij dat je heel de wereld in je eentje aankon. Het doet me pijn dat je het gevecht in je hoofd alleen heb gestreden. In goeden en slechten tijden, toch? Ik voel me schuldig over het feit dat ik niks aan je gemerkt heb. We kennen elkaar toch zogoed? Ik ben boos dat dit de zoveelste keuze is die je maak om mij te beschermen. In je gemaakte keuzes lijk je me even te "vergeten" Ben ik dan echt zo naief geweest om te denken dat ik deze gebroken man kon repareren met mijn liefde? JA dat ben ik, want net als jij denk ik heel de wereld aan te kunnen. Dat is ook een van de redenen dat ik niet boos op je mag zijn. Ik ben namelijk precies hetzelfde. Ik heb je nooit willen veranderen, want ik hou van je zoals je bent. Dit is de brief die ik nooit naar mn ex heb dirven sturen. Wil dan ook graag anoniem blijven
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Anne-Kari
    Het was het begin van de zomer van 2019. De eerste festivals hadden we al gepakt en menig biertjes langs het water en op terrassen waren al genuttigd. De zon deed goed zijn best en heel Utrecht had weer nieuw leven. Wat een straaltje zon en zomerse temperaturen wel niet met de stad kan doen. Na werk sprak ik af met vrienden om nog een frisse duik te nemen of we aten onze sla in park Lepelenburg, zittend op een kleedje in het gras met een lauwe radler in ons hand. Heel Utrecht komt samen op pleintjes, parkjes, terrasjes en op het balkon. Het voelde alsof ik het leven weer aan kon. Na de herfstige regenbuien van de maanden ervoor konden we wel weer wat zonlicht gebruiken. Dat gevoel dat het leven je toe lacht en je nog een hele zomer hebt om hiervan te gaan genieten. Tot het bewuste moment dat mijn lichaam mij in de steek liet, flauwvallen, barstende koppijn en tintelingen in mijn benen, gezicht en vingers, ik begon zwaar te ademen en had een druk op mijn borst. Ik was op dit bewuste moment op mijn werk in de kinderopvang. Ik dacht toen nog dat het wellicht een heftige migraineaanval was, in combinatie met weinig eten en zwaar fysiek werken leek het mij geen gekke reactie. Eenmaal thuis ben ik in bed gaan liggen en ik viel als een blok in slaap. De dagen erna waren eigenlijk prima, ik sliep hele dagen achter elkaar en de hoofdpijn zakte langzaam weg. Ik had wat op internet opgezocht en de huisarts gesproken. Wij kwamen op de conclusie dat ik waarschijnlijk tegen overspannenheid aanzat. Dit hielt voor mij in dat ik afspraken zou schrappen en minder taken op werk op mij zou nemen. Een collega nam een van mijn diensten over en eigenlijk ging het wel prima, dacht ik. Tot ik na twee dagen werken hartkloppingen kreeg op mijn borst, mijn benen raar aan begonnen te voelen en alle geluiden hard binnen kwamen. Alsof er uit het niets de speaker op standje 100 sprong. De schreeuwende kinderen kon ik niet meer aan, gezeur van collega’s viel bij mij verkeerd en gesprekken met ouders waren voor mij te veel. Ik was een emotioneel frak geworden, om alles moest ik diep van binnen huilen, soms kon ik het tegen houden maar vaak genoeg liepen de tranen over mijn wangen. Hardkloppingen, druk op de borst, gesuis in mijn oren en trillende benen bleken paniek aanvallen te zijn waarbij mijn lichaam heftig reageerde op prikkels van buitenaf. Na het werk ben ik naar de verjaardag van mijn moeder en zusje gegaan, eenmaal binnen stond ik midden in de woonkamer, tranen in mijn ogen en lijk bleek. ‘Ik trek het niet meer, ik ben op.’ Na die woorden te hebben gezegd zakte ik in elkaar en heb ik heel hard gehuild, in de armen van mijn moeder. Er was niks meer over van die energieke en optimistische meid die ik altijd ben geweest. Een zware tijd volgde en het uitzicht op een snel herstel was niet inzicht. Nu 9 maanden later kan ik zeggen dat ik nog steeds aan het herstellen ben van een heftige burn-out en langzaam weer opkrabbel van een levends veranderende fysiologische aandoening. Ik zal niet meer worden zoals ik vroeger altijd ben geweest, dit is een kwestie van accepteren en doorgroeien tot ik de beste versie van mezelf heb gevonden. Ooit krijg ik hier vrede mee, dan wil ik niks meer liever. Voor nu blijf ik bouwen aan een nieuwe ik.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Tryntsje v.d. Meer
    Coronacliché Als zzp'er in de sportschoolbranche mag ik me voorlopig nog even zelf vermaken. Om niet in een gat ter grootte van een ravijn te belanden is structuur het sleutelwoord. Ik doe mijn best. Op Coronadag 1 gaat de wekker om 6:30. Vriendlief mag wel gewoon naar z'n werk, vandaar. We happen samen een havermoutje weg, altijd gezellig. Daarna heb ik de keuze om nog even terug te kruipen in bed of hier in het holst van de ochtend een beetje voor me uit te gapen. Moeilijk hoor. Maar ik kies voor optie 2! En nu ik toch in een gekke bui ben trek ik sportkleren aan en start ik een online bodypumplesje op. Haltertjes had ik nog liggen 'voor het geval je weet maar nooit.' En dat is nu. Vervolgens rol ik mijn matje uit voor een (wederom online) yoga practice, die me verder 'in mijn lijf' brengt. Wat een weldaad! Tot zover dag 1. Ik zal je vertellen, die start beviel me zo goed, dat ik sindsdien elke ochtend als een ware fitgirl begin met een workout. Sorry, ik ben zo suf dat ik daar geen filmpjes van maak, dus kan niks bewijzen. Wees blij, want wat ik daarna doe bezorgt je de rillingen. Dan maak ik namelijk een smoothie. Ik hoor je zuchten 'Duuhhh, smoothie is zooo 2019!' Kan wel zijn, maar groente en fruit zijn van alle tijden. Weet ik toevallig. Dus nu glijdt er elke ochtend een mix van spinazie, courgette, blauwe bes, banaan, appel of mango door mijn keel. Na de lunch maak ik een wandeling en snuif buiten de stilte op (trek je het nog?). 's Avonds neem ik nogmaals plaats op mijn yogamat en laaf mij aan een meditatie begeleid door omgevingsgeluiden. Tegen tienen kruip ik onder de wol. Even alle clichées op een rijtje: Ik sta in mijn kracht, ik blijf bij mezelf, denk out of the box en omarm deze crisis. Ik ben een wandelend cliché. En het is oké.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Ria Wagenaar
    Hallo, Sedert jaren is schrijven een van mijn grootste hobby's en heb dan ook al diverse korte verhalen geschreven, waar ik verder eigenlijk niets mee doe. Een vriendin heeft me aangeraden eens iets op te sturen, want zij vindt dat ik echt talent heb. Vandaar dat ik dit wel eens wil proberen.....
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Mama in de opvang
    Ik zou graag een column schrijven over mijn ervaring in de vrouwenopvang, tijdens het Corona virus. Ik zit al een paar maanden met 2 kinderen in de opvang vanwege huiselijk geweld.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    vanessa van iwaarden
    Hallo jip Ik schrijf deze brief zodat je misschien begrijpt wat je van me afgenomen hebt, ik was al een beschadigd jong meisje, die maar 1 ding wou, veiligheid. Jij hebt dat van me afgepakt, wel in kleine etappes. Ik weet niet zo goed of jij nou zo slim was of ik zo naïef, je zorgde dat ik interesse kreeg in gitaar hero, dat we het samen konden spelen, als iemand vervelend deed kwam jij voor me op, aan het begin. Tot die ene avond, dat ik onder de douche stond en jij besloot dat jij het recht had om mij aan te raken, misschien hoorde je mijn nee niet, of zag je me tranen niet door het water van de douche. Maar jip, in die situatie heb jij bijna alles van me afgenomen. Ik was gebroken en jij stond gewoon emotieloos voor de deur, je liet me er niet uit. Ik moest eerst ‘’wat bij jou doen’’ en ja het moest want je gaf me geen enkele kans om weg te komen. Dus met tranen in me ogen deed ik wat je van me vroeg, en jij dwong me om steeds dieper te gaan. Jip vanaf dat moment was ik verdoofd, ik kon niks meer. Ik had pijn en was doodsbang. Toen je eindelijk weg ging uit de douche heb ik er nog eindeloos onder gezeten, het voelde alsof mijn lichaam niet meer die van mij was, alsof jij overal op me zat. Die nacht heb ik mezelf in slaap gehuild. Helaas hield je het niet daarbij, je bleef binnenkomen wanneer jij wou. Je was heel duidelijk, niemand zou mij geloven als ik zou praten. Je had gelijk niemand geloofde me. Soms vraag ik me af waarom je het deed, waarom ik? Bedankt jip, je hebt me gebroken maar nooit vernietigt.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Lisette van Gurp
    Wereldwonderen We hadden geen gemakkelijke tijd achter de rug. Na jaren van proberen, was het drie jaar eerder eindelijk gelukt om zwanger te raken. Dit nieuwe mensje veranderde ons leven totaal. Dat wilden we nog wel een keer meemaken! Dat leek na een paar maanden ook zo te zijn, maar dat liep al snel mis. In de hormonen-veldslag die volgde kreeg mijn Lief te horen dat ze onrustige cellen in haar baarmoeder had. Mogelijk zou dat kanker worden. Het voorstel was om haar baarmoeder goed schoon te maken. Dan was beter te zien of die onruststokers ook nog ergens anders zaten. Goddank bleek dat niet het geval. We tankten bij op een heerlijk plekje aan de Normandische kust. Onze hummel schommelde de hele dag, we zongen de hele dag samen kinderliedjes. Op een avond zaten we in het mooiste schemerlicht voor onze tent. Kleine meid sliep, wij dronken een glaasje witte wijn. Daar besloten we dat we nog één poging gingen doen om een tweede kindje te krijgen. Voor ons betekende dat een gesprek met de donor, die ons de eerste keer ook geholpen had. Nog één keer dan, en anders was het ook goed. Na de zomer vierden we de derde verjaardag van ons kleintje. Op die dag reisde mijn vriendin naar de donor. Hoe dan ook, dit was de laatste keer. Na twee weken bleek mijn Lief zwanger, bleef zwanger, en baarde het mooiste jongetje ooit. Hoeveel geluk kan een mens dragen? Een jaar later waren we in Nederland op vakantie, met kleuter en baby in de kinderwagen. We hieven het glas op ons leven, waarin we wonder boven wonder hadden mogen ontvangen. We voelden ook oneindige dankbaarheid voor de donor en diens vrouw. Dat baby’tje is net negentien geworden, zijn grote zus is bijna drieëntwintig. Natuurlijk zijn we ook wel eens boos of chagrijnig op hen. We zijn gewone moeders met gewone kinderen. We vergeten bijna hoe bijzonder het is, dat ze er zijn.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Wendy Beverli
    Super om te zien dat het mogelijk is mijn verhaal te doen op zo'n groot platform! Ik ben pas begonnen met mijn blog website www.mommy-blog.com en ik denk dat ik als moeder van 5 veel te vertellen heb! Graag wil ik jullie vragen hier een kijkje te nemen en mij te laten weten of ik eventueel mag posten op vriendin.nl. Je kunt me ook vinden op FB onder mommy-blog.com groetjes!
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Desiree van Blitterswijk
    Column - Naïviteit, leven naar je ongereptheid Zo nu en dan lees ik graag een mooi stuk met nieuwe inzichten. Ik werk mezelf door alle bladzijden heen op zoek naar handvatten. Jezelf kunnen identificeren aan gevoelens welke al eerder beleefd zijn, niet door jou, wel door degene die voor jou een a tot en met z methode schrijft. Een bevestiging dat we niet anders zijn dan anderen. Oplossingen en suggesties bieden zich in vele smaken aan. Op basis van andermans ingrediënten ging ik met mijzelf aan de slag. Sterker nog, ik beleefde mijn gevoel alleen nog door de ogen van de ander, door een boek, een handschrift, een ervaringsdeskundige. De emoties en gedachten gladstrijken met andermans goedbedoelde adviezen, namen mijn eigen unieke ervaring weg. Het gaf me hetzelfde ongenoegen als het lenen van geld, niet mijn geld, niet mijn identiteit. Het verlangen naar overgave, bracht mij dichterbij de natuur, de kern van mijzelf. Terwijl wij mensen onszelf zo veel laten afleiden door de eeuwige zoektocht, zag ik dat de natuur ongemoeid bleef groeien op de manier zoals alleen zij dat deed. Gefascineerd door een bloem die over een uitgestrekte vlakte in haar eentje groeide, bestudeerde ik haar aan de lijve. Deze eenling was anders. Een schoonheid die niet de drang had om op te groeien in een wild bezaaide omgeving. Zij ontdekt alles op haar eigen voorwaarden. Bij het aanschouwen van haar ongereptheid, ging mijn onrust liggen. Ik bloeide niet op door mijn omgeving, hoe invloedrijk zij ook konden zijn. Niets was indrukwekkender dan het niet kunnen langer kunnen boeien. Gelimiteerd nieuws, weinig groepscohesie. Het leven ontgaat mij niet, sterker nog. Ik beleef de dingen meer vanuit mezelf. Op basis van een zelf oordelend vermogen. De naïviteit maakt ons puur, kan het individu zelf laten ontdekken, maakt ons speels en flexibel. Zij zal niet veroordelen en een zelflerend vermogen hebben, op basis van een eigen ervaring. Ze mag angsten zelf ervaren, maar leeft niet vanuit angst. Het leven naar je ongereptheid schept orde in een eigen gecreëerde chaos. Chaos die je zelf mag uitvoeren, aanpakken en onderzoeken. En laat je niks wijsmaken, dat doet een ander wel voor je.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Sandra Terschegget
    Beste mensen van Vriendin, Ik hoop een column met jullie lezers te mogen delen. Een indruk van wat ik zoal schrijf vinden jullie hier: www.palabras.amsterdam Ik zie jullie reactie graag tegemoet! Vriendelijke groet, Sandra
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Gaby Bloem
    Ik denk dat mijn blog "Corrigerend hemdje" geschikt is voor Vriendin. Het staat gepubliceerd op https://gabybloem.nl/2014/09/08/corrigerend-hemdje/
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Trees Middelkoop
    Zelfstandig denkende wezens Mijn gezin is mijn alles, hoewel ze, de kinderen, inmiddels een zelfstandig hun leven leiden. Dat was uiteindelijk wel de bedoeling, de kinderen opvoeden tot zelfstandig denkende wezens. En dat zijn het geworden. Onze zoon, was nauwelijks droog achter zijn oren, drieëntwintig jaar oud, als hij vertrekt naar het buitenland. Gelukkig voor mij als moeder niet te ver, dus af en toe bereikbaar met het vliegtuig. Lekker weekendje een Dublin nooit weg, zo blijf je toch een beetje elkaar. Maar gelukkig na bijna vijf jaar komt hij naar huis met vrouw en kind, de crisis is daar hard toegeslagen. Heerlijk mijn gezin weer onder handbereik, echter niets is minder waar. Onze dochter, getrouwd, twee kindjes, waar ik als ijverige oma elke week een dagje voor zorg, gaat emigreren, naar Australie. Dan staat je hart stil en gedurende het hele proces van emigratie hoop je dat ze zich bedenken. Maar nee, het gaat echt gebeuren. Zij hebben gekozen waar ik oprecht waardering voor heb en zij zijn gelukkig met hun keuze. Ik voel me zielig en ik vind dat ik me zo voelen mag. We zijn nu tien jaar verder, onze zoon maakt carrière en is in Nederland gebleven, gelukkig. Hij is een geweldige vader ik ben trots op hem. Het gezin van onze dochter is mooi, de twee kleinkinderen ontwikkelen zich prima ze spreken echt Australisch wat bijna niet te verstaan is.Voor oma en opa blijven ze Nederlands spreken. Als gezin zijn ze Australiër geworden geworden, waar ze als klap op de vuurpeil raakt onze dochter haar meisjesnaam kwijt is geraakt. Regels van haar nieuwe vaderland. Jammer toch? Dit is waarom wij onze kinderen zo opvoeden. Tot zelfstandig denkende mensen en dat is me gelukt!
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Trees Middelkoop
    goedemiddag, ik heb mij collum op de reactie gezet. Ben bang dat dat niet de bedoeling was? Hoe nu verder? Graag uw reactie Trees
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Miranda Meuenbroeks
    Wat doet het met je als een kind het contact met je verbreekt. Bijna niet voor te stellen. Maar wat doe je als alle 3 de kinderen het contact met je verbreken. Ik kan jullie niet voorliegen, dat het als donderslag bij heldere hemel gebeurde. Mijn relatie met de kinderen ging met de jaren steeds stroever lopen. Terwijl ik zo mijn best deed, om alles op rolletjes te laten lopen. Ik was altijd bruggen aan het bouwen, om maar een verbinding met de kinderen te behouden. Nu begrijp ik dat deze achter mijn rug om telkens werden afgebroken. De relatie met de kinderen verliep steeds stroever, vooral nadat ik gedwongen werd mijn thuis na 30 jaar te verlaten. Als we elkaar zagen, was het ongemakkelijk en telefoontjes werden niet opgenomen. Soms werd er niet eens terug gebeld, of pas dagen later. Ik kreeg de verwijten te horen, dat ze trauma’s hadden opgelopen door de manier zoals ik was en handelde. Maar als ik vroeg, wat ik precies fout had gedaan, dan konden ze daar niet specifiek voorbeelden van geven. Het was een gevoel, dat ze ontwikkeld hadden. Een gevoel, kan je nooit tegen spreken. Daar was ik schuldig aan. Daarnaast had ik keuzes in het verleden gemaakt, waardoor ze geen band meer met mij voelde. Welke keuzes? Is me nooit verteld. Ik heb 2 jaar lang. Mijn pijlen met alle liefde op hen afgeschoten. Alles gedaan, wat ze wilde. Ze nooit tegen gesproken. Omdat ik geen touwtrekkerij wilde veroorzaken. Maar ondanks dat ik alles deed wat zij wilde, deed ik het toch nooit goed. Je word wanhopig, angstig, boos en gefrustreerd. Maar kunt je kinderen daar niets van laten merken. Al het app verkeer dat ik met de kinderen had, verliep eerst langs mijn psycholoog. Voordat ik het naar mijn kinderen stuurde. Zodat er zeker geen dingen in zouden staan, die als een verwijt zouden kunnen klinken. Maar ondanks, die tussen controle. Waren mijn appjes en mailtjes altijd verkeerd. En werden met “straffen ” veroordeeld. Als ik hen een app of een mail stuurde, die zij niet als oke beschouwde. Werd ik gestraft met straffen, die voor mij als onmenselijk overkwamen. Ik mocht, 4 weken mijn kleinkind niet zien. Of ze kwamen niet op mijn verjaardag. Of 5 weken geen contact met de kinderen enz. Omdat ik een keer mijn oudste dochter wees, op het feit, dat dit voor mij als ouderverstoting overkwam. Werd me verteld dat ze het begrip had opgezocht op internet. Maar dat zij als kinderen, wel degelijk een reden hadden om, mij als moeder te negeren. Met als straf voor deze opmerking. Dat ze niet kwamen op mijn verjaardag, sinterklaas, kerst en nieuwjaar. En als ze in 2020 wel contact met me zouden opnemen. Dat ze dan wilde, dat ik net moest doen, of er niets gebeurd was. En nergens over gepraat kon worden. Onder tussen is 2020 bijna voorbij. Via een app gehoord, dat ik weer oma ben geworden. Mijn oudste kleinkind een paar maal via een videoapp gezien. Ze zal me nooit mogen leren kennen. Mijn tweede dochter is verhuisd, zonder dat ze mij een verhuis bericht heeft gestuurd. Mijn zoon denkt, dat wanneer ik hem 1 x aanspreek met hoi. En hem vraag, waarom ben je zo boos op mama, dat ik hem stalk. Met de mededeling, dat er een aangifte hierover wordt gedaan bij de politie. Onbegrijpelijk. Het spreekwoord, waar rook is, is vuur. Is hier geheel niet van toepassing. Ik ben menselijk, maak zeker fouten. Ik ben een moeder zoals honderdduizend moeders, zal nooit moeder van het jaar worden. Ik kon met dit alles niets, ben nog steeds met stomheid verslagen. Heb gesprekken gevoerd met filosoof, pedagoog, ervaringsdeskundige. Om tunnelvisie te voorkomen, en te handelen, naar wat voor de kinderen de beste optie was. Omdat ik wist dat je beter sterke kinderen kunt creëren, als gebroken kinderen kunt herstellen. Heb 3x mediation geprobeerd. Al hun “verwijten” naar mij toe aangehoord. Gehandeld zoals zij me graag zouden zien. Ik heb zelfs geprobeerd, om me psychisch gestoord te laten verklaren, omdat de kinderen en mijn echtgenoot schreeuwde dat ik psychische hulp moest gaan zoeken, omdat ik hartstikke gek was. Naar een soort van pieterbaancentrum geweest, op verwijzing van de huisarts. 3 dagen lang onderzoeken, gesprekken en nog eens lijsten met vragen, om in te vullen. En dan op de 4e dag het verlossende antwoord, dat ik niet psychisch gestoord ben, maar dat ze met stellige zekerheid tot de conclusie zijn gekomen, dat ik in mijn gezin gepest en verstoten ben. En dat ik zeker hulp nodig heb. Maar niet van hen. Volgens dit centrum, heb ik een sterke persoonlijkheid, had mijn psychische toestand veel en veel erger kunnen zijn. Want ik had 30 jaar lang in een destructieve relatie gezeten. Nooit heeft een van de kinderen nog naar de uitslag van het onderzoek gevraagd. Volgens de kinderen hebben ze nadat ze met mij de band hebben gebroken, de rust gekregen waar ze zo om schreeuwde. Wie ben ik dan om ze dit dan te ontnemen. Ik wil dat mijn kinderen gelukkig zijn. Als ze dit zijn zonder hun moeder. Dan zet ik een stapje terug. Want als moeder gaat het nooit over jouw pijn. Maar over de pijn van de kinderen. Ik heb 2 jaar lang gehuild, en gerouwd. Gehuild om het verlies van de kinderen, maar ook dat ik niet in de mogelijkheid ben om de kinderen te laten zien wat er werkelijk gebeurt. Gerouwd, omdat ik het gezin waar ik zolang moeder van heb mogen zijn, verloren ben. Dat dit nooit meer goed komt. Er is geen verbinding meer, zonder verbinding kan er geen vertrouwen groeien. Zonder vertrouwen, is er geen basis. Ik teer nu op herinneringen, want ik weet zeker dat ik lieve kinderen heb. Waarom ik dat weet? Omdat ik diegene was die ze opgevoed heeft. Daarom, zal er geen kwaad woord over mijn lippen komen, over de kinderen. Ik weet hoe ze zijn, ik ben me bewust, dat ik de enige ben bij wie ze zo’n gedrag vertonen. Dat gedrag is tot stand gekomen, door jaren van indoctrinatie. Wat onder mijn ogen gebeurde, maar dat ik niet heb willen zien. Want ik wist, dat mijn kinderen me anders zagen, dan dat ik was. Maar ik wist niet waarom. Maar heb altijd de overtuiging gehad, dat ze 1x mijn ware ik zouden ontdekken. Stom met de wetenschap van nu. Want een vos verliest wel zijn haren maar niet zijn streken. Mijn kinderen zijn liever bij hun vader. Een vader die beter kan liegen, als ik de waarheid durf te vertellen. Een man die jaren is bezig geweest, om mij in een kwaad daglicht te zetten, bij mensen die ik als dierbaar beschouwde. Die mij kleineerde, intimideerde, mishandelde en economisch misbruikte. Maar het is en blijft hun vader. Mag ik tegen mijn kinderen zeggen, dat hij geen goede vader is? Omdat hij mij niet met respect behandelde. Ze lopen met hem weg en dragen hem op handen. Wie ben ik om hen dat te ontnemen. Ik ben milder naar mezelf geworden. Ik nam altijd alle verantwoordelijkheid op me. Ik besef nu, dat ik menselijk ben. Dat ik fouten mag maken, dat ik fouten maak om van te leren. En als we in de toekomst elkaar tekortkomingen kunnen opvangen,. Dat we dan als gezin tot een hoger niveau komen. Maar die hoop is voor de verre toekomst. Ook ben ik gaan beseffen, dat er geen schuld ligt bij mij en mijn kinderen. Maar dat er iemand ver over onze grenzen is gegaan. Ik probeer nu al 2 jaar van de vader van mijn kinderen te scheiden, ben bezig aan mijn derde advocaat. Ben 29 december 2019 een eenzijdige echtscheiding begonnen. Omdat ik door wil met mijn leven. Heb een geweldige vriendin die direct door had wat er speelde. Waar ik misschien wel een jaar lang, bij heb zitten huilen. Ze was er altijd voor mij. Een geweldige tante, die me opving, toen ik mijn thuis moest verlaten. En een geweldige psycholoog. Die er 1.5 jaar lang 24 uur per dag er voor mij was 7 dagen per week. Zonder hen had ik het niet gered. Mijn verstand zegt nu. Je kan beter je kinderen verliezen DOOR een leugen. Als MET een leugen bij je houden. Maar je gevoel is het daar natuurlijk niet mee eens. Ik ben tot de conclusie gekomen, dat ik mijn man niet kon vertrouwen. Maar als je je man niet kunt vertrouwen, wie dan wel? Ik heb nog een lange weg te gaan. Moet vooral aan vertrouwen werken. Vertrouwen in de medemens. Vertrouwen in mijn kinderen. Dat ze ondanks alles, keuzes mogen maken, die bij hen goed voelen. Ook al ben ik het er niet mee eens. Ik wil niet in de slachtoffer rol blijven hangen, maar ik wil wel erkenning voor dit fenomeen. Want soms zijn dingen anders, als wat je ogen je laten zien. Ik heb geleerd dat er eerst feiten op tafel moeten komen, waarom doet iemand zo. Dat ik daarna pas ga geloven . Ik kreeg een omdenk gedicht toegestuurd van een vriendin via de app. Het gaat over een fee, die twee feetjes krijgt. De ene is perfect. De ander heeft sproeten. En dus niet mooi genoeg. Moeder fee doet er alles aan, om deze sproeten te laten verdwijnen. Maar niets helpt. Dus raad ze deze fee aan, om bij de koning als dienstmeid in dienst te gaan. Als ze aan de deur staat. En de koning kan spreken, maakt ze een spreek fout. De koning vind haar prachtig. En ze mag in het paleis wonen. Ze krijgt alles wat haar hartje begeerd. Door dit gedicht ben ik in gaan zien. Dat ook ik niet goed genoeg ben voor mijn gezin. Maar dat er misschien wel mensen zijn waar ik wel goed genoeg voor ben. Dat ik daar mijn energie in moet gaan steken. I.p.v. om al mijn energie te steken, in een relatie met mijn kinderen, die allang voorbij is. Mijn kinderen weten dat mijn deur voor hen altijd open staat. Maar het word nu tijd dat ik voor mezelf ga.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Louisa vd Heerik-Weijenbergh
    Column Vriendin.nl ‘Jongens, wie moet er nog naar de wc?’ Met een grote weekendtas op mijn schouder loop ik alvast de trap af. Ik heb er zin in! Enkele ogenblikken later loop ik opnieuw dezelfde trap af met in mijn linkerhand mijn huissleutels en in de andere een toetsenbord en muis van mijn oudste ‘bonuspuber’. Vergeten. Wat er tegenwoordig allemaal mee moet wanneer we een paar weg gaan is ongelooflijk. Van HDMI-kabel tot nagellakremover. Van Domino tot telefoonopladers, voor zowel IOS als Android… uiteraard. Ik geef een kleine zucht van verlichting wanneer mijn man het startsein geeft voor het inloggen op de mobiele Hotspot die ons allen van WI-FI voorziet. Ondenkbaar dat we vroeger zonder konden. Onze voor de gelegenheid gehuurde zeven-persoons SUV zit in ieder geval prima. We kunnen rijden. Terwijl mijn oudste dochter door middel van foto’s en filmpjes Tik Tok verslag doet aan het thuisfront bestel ik nog even snel het ticket voor de trein door de Eurotunnel. Ik zet een alarm in mijn telefoon zodat ik niet kan vergeten op tijd mijn ‘voorbereidingsmanagement’ in te zetten. Mijn kinderen (en bonuskinderen) houden niet van verrassingen. Ik heb er daarom een goede gewoonte van gemaakt om, bij nieuwe dingen, zo goed mogelijk aan te geven wat we kunnen gaan verwachten. Dat scheelt een heleboel vragen, opmerkingen en extra ik-moet-plassen-omdat-het-spannend-is-momenten. ‘Wanneer we bij de douane aankomen zullen ze goed controleren of wij er allemaal zijn en zorgen dat we geen verboden spullen meenemen naar Groot-Brittannië. Daarna gaan we met deze en nog veel meer anderen auto’s een hele grote trein in. Deze trein rijdt supersnel, met ongeveer 300km/u, onder het water door en daardoor zijn we na een half uurtje al in Groot-Brittannië. ‘Ja, inderdaad, daar rijden ze allemaal aan de linkerkant van de weg dus we moeten goed opletten.’ In het achteruitkijkspiegeltje zie ik dat mijn jongste dochter nog niet gerust is. ‘Zeg het eens liefje.’ ‘Mam, in die trein onder het water… kunnen we daar wel ademen?’
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Anoniem
    Hi Vriendin, Graag zou ik mijn verhaal anoniem willen insturen over een verloren vriendschap. Hoop van jullie te horen. Groetjes, Anoniem
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Annemarie Steenbergen
    Hoi, ik zou graag een stukje willen plaatsen. Het gaat over een mooie ervaring tijdens mijn verblijf in Londen. Voor meer stukjes van mijn hand verwijs ik naar Schrijverspunt. Met vriendelijke groet, Annemarie Steenbergen
    Beantwoorden
  • Anoniem
    NTK Nguyen
    Met het oog op de 25e James Bond, "No Time to Die" die op 12 november 2020 zijn wereldpremiere beleeft, heb ik een "vriendin.nl waardig" stukje geschreven. De ingredienten van mijn column? Originaliteit, een eigen mening, en een persoonlijke ervaring.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    nabila Bendriss
    Column De hagelwitte straten die prachtige beelden in mijn geheugen hebben gegrifd zijn zo onvoorstelbaar mooi. Ik zie mezelf met de groene wanten en rubberen laarsjes een sneeuwpop maken op het schoolplein, wat een pret en genot was dat. De gang van mijn klasje lag aan het einde van het speelkwartier vol met sneeuwresten en laarsjes in alle kleuren en binnen zatiedereen met natte sokken bij de verwarmingzijn handen op te warmen. Meester Vos zat aan zijn bureau met zijn indrukwekkende snor een sigaar te roken en wij wachtten op ons pakje melk die we dagelijks kregen. Wat een mooie tijd was het , zo rond de kerst kwamen de kriebels inde buik omdat het heel spannend werd. Het grootste evenement van het jaar kwam er aan, namelijk het kerstdiner. De kaarsjes mochten meegenomen worden en iedereen wilde op zijn beurt het mooiste kaaarsje op zijn tafeltje hebben. De tafels waren versierd ende prachtige kaarsjes mochten dan eindelijk aan met de gordijnen dicht en het licht uit. We waren allemaal doodstil zonder dat de meester iets zei wisten we dat hij het kerstverhaal ging voorlezen, Met een aandachtige stilte klonk de rustige stem die het verhaal ten gehore bracht over de drie wijzen uit het oosten. Voordat ik het wist wezen de wijzers van de klok het einde van de schooldag aan. Het eindegebed klonk door de klas en ik zat met mijn handen over elkaar respectvol te wachten, want mijn gebed wachtte thuis op mij.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Jidske van de Klundert
    Leven vanuit je intentie Letterklankkleur Een jaar anders dan andere jaren. Een jaar van angst, regels, restricties en aanpassing, maar ook een jaar van (innerlijke)vrijheid, innerlijke rust, creativiteit , leven vanuit je kern, groeien naar het licht en leven in liefde met elkaar. De kracht en energie halen uit jezelf om de dagen, de weken en stille maanden, zonder afleiding, door te komen. Erachter komen wat er in je huist aan licht, liefde en creativiteit en deze in verbondenheid met elkaar liefdevol naar buiten brengen en anderen hiermee vervolgens prikkelen en zelfs raken, zonder de fysieke aanraking. Het mogen beantwoorden aan de vraag naar saamhorigheid en nabijheid, enkel door mijn hart te openen en mijn gevoelens en emoties te delen en mijn creatviteit te laten stromen. Om zo nieuwe contacten aan te gaan en verder tot ontwikkeling te laten komen, oprecht ,op basis van liefde. Puur contact , in de kern nieuwsgierigheid voor al DAT IS , vanuit waardering en respect voor elkaars unieke ZIJN. Ik voel me na dit jaar een veel rijker mens. Heb mezelf nog beter leren kennen en heb uiting mogen geven aan mijn gevoelens en emoties middels mijn talent voor schrijven. Ik heb mogen oefenen, spelen, creëren en co-creëren. Samen met mooie mensen om mij heen, die in het heldere licht op mijn pad zijn gekomen en geloven in mijn kunnen. Ik heb het leven opnieuw leren waarderen en in harmonie de mooie , kleine momenten leren delen. Ik heb mogen Zijn op mijn unieke manier. En zoveel liefde en schoonheid tot mij mogen laten komen . Ik voel me een rijk iemand, juist door te leven vanuit mijn intentie . Zonder afleiding en te veel ( voor mij) negatieve prikkels. Hoop, geloof en dankbaarheid zijn mijn kernwoorden op dit moment.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Luut
    Ik wil heel graag iets insturen, is dit nog mogelijk?
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Tricky Hagoort
    Vriendin! Alsjeblieft, yes, ja, graag, heel graag! Mijn (professionele) e-mails zijn inmiddels veranderd naar een sample versie van mijn memoires. Mijn humor is hierdoor exponentieel aan het afnemen en straks bestaat uit enkel nog uit een hoopje koffiedik. En ik lust geen koffie! Ik zend graag wat dingen toe, schrijf wat verschillende dingen of wacht gewoon even geduldig op het eerste contact. Ik kan dan van alles over mijzelf vertellen, uitleggen, beantwoorden of juist helemaal niet. Dus, voor nu dan maar een linkje naar een column op BNNVARA, in 2018 geschreven en natuurlijk totaal niet de juiste toonzetter. Groetjes vriendin
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Romee
    Hallo, ik hoor graag hoe ik mijn verhaal in kan sturen naar jullie? Ik zie namelijk nergens het welbeloofde formulier staan ☺ bedankt!
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Elsje Veth
    Dag beste redactie Sinds 2011 schrijf ik columns. Over alles wat er zo aan mij voorbij komt en wat het leven de moeite waard maakt. Mijn verhalen ademen levenslust en zelfhumor uit. Bij deze mijn inzending. Een vrouw en haar sigaret. Een inspirerende schrijfretraite, met schrijfvrienden verblijvend op een landgoed. Ik kijk naar een vrouw alleen. Ze is oud en dik, wat in de oren van jonge mensen klinkt alsof je iemand beschrijft die weinig meer reden tot leven heeft en er daarom beter aan doet te verdwijnen. Ze zit op het verwarmde terras, waar ze mag roken. Wie zich als vrouw alleen op een terras of in een restaurant bevindt weet dat zij vragen oproept. Welk noodlot heeft haar getroffen, waarom is zij alleen? Er worden fluisterende discussies gevoerd door gezelschappen aan andere tafels. Een boek is een nuttig voorwerp als je alleen op een terras of in een restaurant zit. Het verschaft je een pose, je handen hebben iets te doen, je kunt de blikken om je heen negeren. Deze vrouw heeft geen boek. Haar sigaret is haar afweer. Ze drinkt witte wijn, rookt en kijkt stuurs voor zich heen. Mijn gedachten gaan hun gang en spinnen voor haar een denkbeeldige biografie. Niks spectaculairs, de gebruikelijke verzinsels. Een rijke weduwe, vastbesloten het kapitaal van haar overleden echtgenoot tot de laatste eurocent te verbrassen in hotels en op terrassen, tot afgrijzen van haar stiefkinderen, die hopen dat ze vlug zal sterven. Als ze zo blijft roken en drinken zal het vast niet lang meer duren stellen ze elkaar gerust. Ik daarentegen bewonder haar moedige houding. Ouderdom en eenzaamheid zijn het best etend, drinkend en rokend tegemoet te treden. Het liefst verblijvend in dure hotels. Mijn gedachten over haar worden met het uur stelliger. De teleurstelling de waarheid over haar te horen zal me bespaard blijven. De volgende dag is ze in rook en roddels opgegaan.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Chantal
    Beste Vriendin, Waarschijnlijk zitten jullie niet op een onervaren columnist te wachten. Maar toch ben ik zo brutaal om het te proberen. Ik heb een verhaal, een verhaal die oneindig lang is en waar ik van denk dat ik veel mensen er op zou kunnen aanspreken en een gevoel zou kunnen geven waar mensen zich in zouden kunnen herkennen. Ik ben een moeder van 2 kids, zoontje van 9 dochter van 16. We hebben alles in ons leven al meegemaakt. Een zware rugzak waar lang niet alles in past. Graag zou ik me verder willen voorstellen. Maar dit zijn de onderwerpen waar ik veel over zou kunnen schrijven. - Jeugd en gezin (scheiding tot opgroeien zonder ouder) en al het bijbehorende. - Alleen zijn en alleen voelen. - Zorg en Welzijn. - Auto inmuunziekters leven met een ziekte die niemand ziet. Oa LS, chronische vermoeidheid, depressie, ptss. - leven met mensen die het leven niet meer zien zitten. - Dakloos zijn en weer proberen in de maatschappij te komen. - Hoe om te gaan als je alles kwijt raakt. - Nieuw bestaan opbouwen waar je niemand kent. - Relaties, list en bedrog, niemand kunnen vertrouwen. En eigenlijk kan ik zo nog wel heel lang doorgaan mijn lijst is oneindig. Hopelijk zien jullie hier een kans in en kan ik mijn droom waarmaken. Met Vriendelijke Groet Chantal.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Babette
    Goedendag gezellige lezers! Ik heb al vaker grappige verhalen geschreven voor ziekenhuis en revalidatiecentrum. Ziek zijn met een lach, jawel het bestaat! Zelf ben ik gezegend met 4 zeldzame aandoeningen en al jaren schrijf ik mijn ervaringen op voor andere zieken lotgenoten. Uit mijn zelf bedachte werk Hoezo Gehandicapt?? wil ik met alle liefde ook uw lezers een lach bezorgen. Schroom niet mij te benaderen ;)
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Irma Huis in 't Veld
    Geachte heer/mevrouw, Hierbij mijn Column voor vriendin.. Gaat het er nu dan echt van komen? Er kan namelijk nog van alles gebeuren. Misschien wel zoals vorig jaar. Toen we op het punt van vertrekken stonden, bereikte ons het bericht. Het land ging op slot. De ingepakte huisvoorraad, die deed vermoeden dat we veel langer zouden gaan dan een paar weken, stond er verloren bij. Twee teleurgestelde kinderen, een man en een diepe zucht van mij, omdat ik alles weer kon uitpakken. Zelf ging ik als kind één keer per jaar op vakantie. Naar Frankrijk, dat was vaste prik. Drie weken niks anders dan zwemmen en stokbroden met hagelslag eten. Het idee dat ik deze fijne herinnering later ook aan mijn kinderen kon geven, verliep anders. Ondanks dat ik twee prachtige meiden in mijn leven heb, ben ik zelf nooit moeder geworden. Zo kan het dus gaan met een mensenleven. De kinderen hebben een ‘plusmama’ en een echte mama, zeggen ze. In onze week vormen we samen een gezin. En de meiden gaan in tegenstelling tot mijn jeugd, meer dan één keer per jaar op vakantie. Daarbij hoeven ze niet in een volgepropte Ford Escort met nog een broer en een zus op de achterbank te zitten. Nee zij zitten er iets ruimer bij, met een eigen televisiescherm voor hun neus, tijdens een lange autorit of een vlucht naar een zonnige bestemming. We proberen het dit jaar weer opnieuw. Geen Frankrijk dit keer met een zwaarbepakte auto vol, maar een nieuwe bestemming voor ons allemaal. Het kan niet anders dan dat we hier gaan genieten van een week lang zon, zee, strand en heerlijk eten. Dat we samen nieuwe avonturen gaan beleven op Ibiza en verhalen ophalen om thuis te vertellen. Maar misschien verloopt het wel heel anders. Ik laat het hoe dan ook op zijn beloop en koester mijn eigen herinneringen aan een ver verleden. Het is nu aan onze meiden om hun eigen herinneringen te maken. Of dat nu op een camping in Frankrijk is, in eigen land of een vliegvakantie naar een verre bestemming. Een ding is zeker. Hun herinneringen zullen zijn met hun vader en mij. Of ik nu wel of niet hun echte mama ben!
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Heimanda
    Hallo vriendin, Om gelijk maar met de deur in huis te vallen, mijn column gaat over ' waarom is sex een taboo'? Zelf vindt ik dat ik een knap stukje werk heb neergezet! In de hoop dat jullie contact met mij willen opnemen en het willen lezen, ik denk dat het best een verschil bij een aantal mensen kan zijn.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Tryntsje van der Meer
    Hallo lieve Vriendinnen! Mijn naam is Tryntsje en ik schrijf columns en korte cursiefjes. Een deel daarvan is terug te vinden op mijn site www.tryntsjeschrijft.nl . Daar zit vast wel iets voor jullie tussen. Alvast bedankt voor de aandacht! lieve groet, Tryntsje
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Jessica
    Nieuwe liefde, wat moet je ermee? In een gesprek met de man van een vriendin vertelde ik over de zoveelste nieuwe leuke man die ik had ontmoet. Een echte man deze keer. Ik vertelde hem dat ik aan het daten ben. Hartstikke leuk en gezellig, maar ik vind het moeilijk om dit met mijn omgeving te delen. Ik geniet van de zomermaanden en de daarbij horende gezelligheid met veel vrienden die iets willen ondernemen. Feit is wel dat het grootste gedeelte van deze vrienden inmiddels getrouwd is en kinderen heeft of probeert ze te krijgen. Of je nu wilt of niet, er veranderd dan toch veel. De weekenden zijn gevuld met BBQs, etentjes of gezellig borrelen, maar dus ook af en toe een date. De laatste paar dates met deze leuke man bevielen heel goed. Daar ben ik dan veel mee bezig. Ik krijg er een glimlach van op mijn gezicht en ik betrap mezelf op in het niets staren, stiekem bedenkend hoe een toekomst samen zou kunnen zijn. Hoe graag wil ik dit met mijn vriendinnen delen, maar dit hele datingproces ligt zover af van wat hen beizghoud. In dit gesprek, met de man van mijn vriendin zeg ik dan ook dat ik wel weet dat het de zoveelste keer is dat ik vertel over een date en dat het gezellig is. Dat ik weer hoop dat het deze keer wél stand houd en ergens naartoe gaat. Die hoop is er toch elke keer weer. Waarop hij zegt: Ja natuurlijk moet je eerst daten, je kunt ook niet zomaar ineens aankomen en zeggen dat je getrouwd bent en in verwachting. Dit is een ander antwoord dan het gebruikelijke: leuk voor je. Ik merk dat dit gesprek me bezighoud. Wanneer is het juiste moment om te vertellen over een nieuwe mogelijke liefde? Als je het uitspreekt word het echter en dan weet je zeker dat je het niet terugkijkend volledig romantiseerd. Het enthousiasme over mijn dateverhalen is definitief beperkt. Zou er een manier zijn om dit te veranderen? Ik hoop het!
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Fiona
    Hoi Vriendin, Stel ik zou jullie een aantal proefcollumns sturen, die bij elkaar aansluiten. Als jullie deze columns leuk vinden en aansluiten bij de doelgroep zou het dan ook een meermalige column kunnen worden? Of is dat iets waar jullie sowieso niet mee in zee gaan?
    Beantwoorden

Gerelateerde artikelen