Persoonlijke verhalen

Vriendin 42: Saskia heeft al vier jaar geen contact met haar moeder

‘Waarom houdt mijn moeder niet van mij?’

Steeds als Saskia (42) dacht dat het contact met haar moeder verbeterde, werd ze weer teleurgesteld. Na de laatste afknapper hebben ze elkaar niet meer gezien. “Nu ik zelf moeder ben, vind ik het helemaal onbegrijpelijk dat ze niets voor mij voelt.”

Saskia (42): “Mijn ouders zijn getrouwd omdat mijn moeder zwanger was. Ik was dus een ongelukje en dat heb ik mijn hele leven gevoeld. Als kind was ik veel bij mijn oom en tante, die naast ons woonden. ‘Wij hebben jou zindelijk gemaakt, met je gespeeld, je leren fietsen’, vertelden ze me toen ik ouder was. Vanaf mijn vierde ging ik elke zomervakantie met hen mee naar de camping. Dan was ik daar zes weken. Mijn ouders kwamen eens in de twee weken langs om een kop koffie te drinken. Daarna gingen ze weer terug naar huis, zonder mij.”

Lees het hele verhaal van Saskia in Vriendin 42 en praat mee op het forum.
 

Foto: iStockphoto

Reageer op dit artikel

Heb jij een goede band met je moeder?

Nee, helemaal niet

😮

Nee, helemaal niet

mijn moeder heeft altijd verzwegen dat de man met wie ze getrouwd was niet me echte vader was,ik hoorde het via via,en daarom wil ik nooit meer wat met haar te maken hebben

Nee, helemaal niet

mijn moeder heeft me nooit gewild, dat heeft ze iedere keer wel heel duidelijk gemaakt, mijn broer was alles voor haar. biologisch was ze mijn moeder meer ook niet.

Nee, helemaal niet

Mijn moeder heeft vanaf 1974 alleen in de opvoeding voor de kinderen gestaan. Vader vroeg overleden. We hebben het vroeger altijd heel moeilijk gehad. Kleding en boeken weg brengen waar we een klein beetje geld voor kregen, zodat er boodschappen gekocht konden worden… toen ik 20 was, heb ik mijn man leren kennen. Ik was toen nog nooit uit geweest, en vermelde dat ik ’s avonds met koninginnedag met hem, en vrienden naar de kermis zou gaan. Nou, ik heb het geweten. Kreeg een bord eten naar mijn hoofd… Vrij snel, door omstandigheden, op me zelf kunnen gaan wonen. Niet op de manier zoals het zou moeten. Daarna samenwonen en trouwen… Mijn moeder is mijn getuige geweest, maar ze vond dat vanzelfsprekend. Niet meer dan normaal. Twee jaar later mijn eerste zoontje gekregen, haar enige kleinzoon. mijn zussen en broer hebben alleen maar meiden. Mijn zoon ging één of twee keer in de week naar haar toe, als ik moest werken.. Ik weet wel dat ze dat hartstikke leuk vond. Zes jaar later, mijn tweede zoontje geboren, Toen ik mijn oudste zoon haar liet vertellen dat hij een broer of zus kreeg, keek ze me aan, en riep, je zit toch niet met jong he…
Ja, ik ben in verwachting.. Het antwoordt was, liever jij dan ik… Die hele tweede zwangerschap, heeft ze niets gevraagd, niet hoe het ging, niets… Ik heb toen een keer gezegd, dat als ik bevallen was, dat er bij mij in huis niet meer gerookt mocht worden. Mijn moeder rookte heel veel, in ik als anti rookster, altijd zwaar op tegen.. Toen zei ze, nou, dan kom ik toch niet meer… Toen mijn tweede zoon geboren was, heeft mijn oudste zoon haar gebeld,, dat hij een broertje had. Ik heb haar niet aan de telefoon gehad. Ze is niet naar het ziekenhuis geweest, niet naar mijn huis toen ik thuis was. Geen kaartje geen belletje helemaal niets… Ook niet via mijn zussen iets gevraagd of laten weten… Ik heb haar toen ruim drie jaar niet gezien, en via mijn zussen wist ik dat het niet goed met haar ging. Ze is met longkanker in het ziekenhuis terecht gekomen… Ik ben toen naar haar toe gegaan, en allebei huilen geblazen… Er is geen woord gewisseld, over de drie jaar ervoor. Mijn zoontje moest zich als drie jarige bij zijn oma voorstellen. Dit was in januari/februari?? Uiteindelijk heeft ze chemo, bestralingen heel veel medicijnen gehad. Kwam aan de zuurstof te zitten en gewoon door blijven roken… Zelfs in het ziekenhuis, naar het rookhol…. Dat heeft me zo pijn gedaan, dat ze er voor koos om gewoon door te blijven roken. Ik had haar daar drie jaar niet door gezien, omdat ze zich niet even van de sigaretten af kon houden als ze bij me zou komen… Uiteindelijk, is ze begin november, met mijn twee zussen en hun dochters, naar de intocht van sinterklaas geweest. Daar heeft ze een flinke longontsteking door opgelopen. Waarna ze in een soort coma is terecht gekomen en 16 november 2005 is overleden… De dag na haar overlijden, werd ik gebeld dat haar scootmobiel klaar was…
Nog altijd heb ik er problemen mee, dat ze altijd heeft gerookt, en gewoon er mee door bleef gaan terwijl ze ziek was. Ze kon het niet accepteren dat er bij mij niet meer gerookt mocht worden, en verkoos het roken, boven mij en mijn gezin… Nog iedere dag, vreet die hele situatie aan me.. Waarom?? om de stress weg te roken, omdat ze er alleen voor stond?? mijn vader was al overleden toen ik 4 was… Vervolgens ben je 35, en heb je helemaal niemand meer boven je. Geen opa’s geen oma’s, geen vader, geen moeder helemaal niets… Mijn kinderen zijn opgegroeid zonder opa en oma. Nu 17 en 11. Mijn kinderen hebben nog nooit bij iemand kunnen logeren, er is gewoon niemand… Vreselijk. Iedere dag steekt me dat… Als kinderen op school wel eens vertellen dat ze mij opa en oma hebben gelogeerd, of leuke dingen bij ze hebben gedaan… Dan zie ik aan mijn kinderen dat het hun ook pijn doet…
Ik kan me ergens goed voorstellen hoe Saskia in het verhaal zich voelt… Ik heb mijn moeder ook vaak gemist, op belangrijke momenten.. En nog steeds, ook al is ze nu al 8 jaar dood, heb ik er nog steeds moeite mee….

Ja, we zijn heel close

(y)(y)

Het kan beter

(k)

Nee, helemaal niet

ik heb al bijna 14 jaar slecht tot geen contact met mijn moeder

Nee, helemaal niet

:(:(

Ja, we zijn heel close

(f)

Instagram