Vrouw (1)

Niemand weet dat Sonja boven haar stand leeft en schulden heeft

Single moeder Sonja (34) kan rondkomen, maar ruimte voor extra’s is er niet. Toch geeft ze veel geld uit. De schulden die ze maakt, hebben haar al haar huwelijk gekost en nu ook bijna haar huis. “Als kind had ik me voorgenomen dat ik een luxer leven zou gaan leiden dan mijn ouders.”

Sonja: “Het ergste is: ik durf er met bijna niemand over te praten. Alleen mijn ex weet hoe het zit. Mijn vriendinnen zouden het niet begrijpen, ik ben altijd degene met de dure tassen en de nieuwste woonaccessoires. En die altijd aandringt om te gaan shoppen, dure wijn te drinken op een terras en dan ook nog lekker tapas erbij te bestellen. Alles kan bij mij. Ze zouden me voor gek verklaren dat ik me enkel voor de show, de buitenkant, in de schulden heb gestoken. Maar mijn lifestyle geeft me zo veel zelfvertrouwen.

Als kind hoorde ik er nooit bij. Mijn vader is zolang ik me kan herinneren werkloos, hij werd afgekeurd na een ongeluk en zat thuis. Mijn moeder maakte schoon en hielp af en toe bij de slager, in ruil voor vlees voor ons gezin. Zo ging dat in ons dorp. Gesprekken over carrière maken hadden wij thuis niet. Althans, ík niet. Mijn twee broers moesten een goede opleiding gaan volgen, van mij – het enige meisje – werd minder verwacht. Mijn moeder drukte me altijd op het hart om goed te trouwen, dan had ik niet zo’n leven als zij. Ik weet dat ze van mijn vader hield, maar haar leven was anders dan ze zich had voorgesteld. Haar lichtpuntjes waren shoppen, zichzelf mooi voelen. Dus dat heb ik van haar. Als ik gepest werd omdat ik op afgetrapte schoenen liep of nóg een schooljaar met dezelfde tas deed en ik Assepoester of vuilnisbakkie werd genoemd, besloot ik dat later alles anders zou worden.”

Eindelijk iets moois

“Ja, ik werd gepakt op mijn kwetsbare kant, maar in tegenstelling tot het andere pispaaltje uit de klas, een dikke jongen met rood haar en sproeten, kon ik wel wat aan mijn situatie veranderen. Assepoester werd tenslotte later een prinses… In mijn puberteit trouwde mijn oudste broer met een hippe, leuke meid. Van haar mocht ik regelmatig truitjes en accessoires lenen en ze gaf me voor mijn verjaardag een nieuwe tas: een glanzend lichtblauwe van een bekend merk.

Op school waren ze onder de indruk. Nee, ik hoorde niet direct bij de populaire meisjes en natuurlijk maakte iemand een valse opmerking dat ik de tas wel gestolen zou hebben, maar wat was ik blij. Eindelijk had ik ook iets moois, kon ik ook ergens trots op zijn. Naar school gaan werd meteen een stuk leuker. Zorgvuldig combineerde ik mijn mooie nieuwe items met de spullen die ik nog had. Mijn moeder had het door en besloot me kleedgeld te geven. Om me te helpen. Heel lief, want dat ging af van haar eigen budget. Ik kreeg slechts 65 gulden per maand, maar daarvan kon ik in de sale van grote winkels wel slagen.”

Geen zorgen maken

“Dat mijn eerste vriendje, die wat ouder was, geld had, was toeval. Ik was stapelgek op hem, maar kwam ook al snel achter de voordelen van zijn gevulde portemonnee. Al op mijn vijftiende maakten we leuke uitstapjes naar het strand en hij nam vaak iets leuks voor me mee. Tegen de tijd dat ik eindexamen deed, was ik populair. Jongere meiden keken tegen me op en ik werd voor het eerst serieus genomen. Toen ik mijn eerste baan had in een beautysalon, was mijn relatie net uit. We zouden die zomer samen op vakantie gaan, hij had al geboekt. En afzeggen vond ik zonde. Ik wist het voor elkaar te krijgen om de reis op mijn naam te zetten en nam mijn moeder mee. Wat was ze blij toen we in dat mooie resort aan de Egyptische kust zaten! We hebben gezwommen, gedanst… Natuurlijk vroeg ze zich bezorgd af of ik het allemaal wel kon betalen. Ik loog dat mijn ex het had betaald, dat ze zich geen zorgen hoefde te maken. De werkelijkheid was anders: ik zou al het geld aan hem terugbetalen, met een fikse rente. Met Koningsdag het jaar erop deed ik pas de laatste aflossing… Vanwege de monsterlijke rente was die vakantie ruim anderhalf keer duurder geworden.”

Wilde paniek in mijn ogen

“Les geleerd, zou je denken. Helaas, dat was nog maar het begin. Sindsdien heb ik zo veel dingen op afbetaling gekocht, zo veel schulden gemaakt, dat ik het amper nog kan navertellen. Altijd heb ik de schijn weten op te houden, het ene gat weer met het andere weten te dichten, maar nu staat alles op omvallen. Zo is mijn dochter Destiny van elf zich laatst rot geschrokken. Ze dacht dat er een vriendinnetje op de stoep stond, maar het bleek een deurwaarder. Ze zag de wilde paniek in mijn ogen. Natuurlijk wist ze niets van mijn zorgen. Eerder had ik nonchalant mijn schouders opgehaald bij aanmaningen. Dat ik af en toe wat bedragen op haar rekening stort, omdat er op de rekening van een minderjarige geen beslag kan worden gelegd, daar wist zij natuurlijk niets van. Maar bij die deurwaarder brak ik. Hij kwam binnen, wilde geen koffi e, hij keek alleen maar om zich heen en maakte aantekeningen. Als ik niet snel met geld over de brug zou komen, werd de hele inboedel in beslag genomen en verkocht. Zijn bezoek duurde nog geen kwartier. Daarna was ik zo kapot, dat ik op bed heb liggen huilen.”

Dure smaak

“Destiny kroop bij me en sloeg haar armen om me heen. Ik geloof er heilig in dat kinderen vooral kind moeten blijven, dat volwassenen hen niet lastig moeten vallen met hun problemen. Dat deed mijn moeder bij mij ook niet. Maar mijn dochter had recht op een verklaring en ze was heel bang, doordat die rotzak van een deurwaarder maar bleef herhalen dat alles verkocht zou worden, op de bedden na. Dus we gingen op onze mooie witleren bank zitten, voeten op de hocker van die dure woonwinkel, en dronken thee uit dat grappige servies dat we sparen. En ik begon te vertellen. Over mijn jeugd, de pesterijen en hoe goed ik me voel als ik het idee heb dat alles voor elkaar is. Aan de buitenkant dan…

Sinds twee jaar ben ik alleenstaand moeder. En dat gaat me niet goed af. Destiny is op een dure leeftijd, met haar groeispurtjes en haar eigen mening als het om kleding gaat. Ik verwen haar graag en vriendinnetjes zijn altijd welkom. Dan mogen ze cupcakes bakken of lekkere toetjes maken en daarna naar de bioscoop. Dat betaal ik altijd. Het zou netjes zijn van hun moeders om mij dat geld aan te bieden of gewoon in mijn hand te drukken. Maar in de praktijk doet niemand dat. En natuurlijk vraag ik er niet om. Ik voel me heel trots dat ik de moeder ben die altijd zulke leuke dingen doet met de meisjes. Natuurlijk komen mijn geldproblemen niet alleen door mijn dochter. Het komt ook door mijn auto op afbetaling en mijn dure kledingsmaak. Mijn wens om van mijn huis een paleis te maken. En mijn passie voor mooie tassen, die ik wel via een speciale website op de kop tik, maar waar ik nog steeds een hoop geld voor betaal.”

Tot waanzin gedreven

“Waar ik het van doe? Ik werk als parttime nagelstyliste met af en toe een klusje in de avonduren. Daarmee haal ik het grote geld niet binnen. Toch heb ik aan inkomsten bijna tweeduizend netto, dankzij de alimentatie van mijn ex, de vader van Destiny. Die heeft gelukkig een goede baan en is hartstikke dol op onze dochter. Hij doet alles voor haar. En ja, heel lang ook nog voor mij. Als het weer mis dreigde te gaan, schoot hij te hulp. Zoals vorig jaar januari, toen ik na een te dure decembermaand onze ziektekostenverzekering niet kon betalen. Of toen mijn wasmachine stukging. En zelfs die keer dat mijn huurachterstand zo hoog was opgelopen dat ze dreigden met ontruiming. Wat een ruzie hebben we toen gehad. Ik huilde, maar hij ook. Omdat hij me door en door kent en omdat mijn koopgedrag hem al veel vaker tot waanzin heeft gedreven. Dat is ook de reden dat we uit elkaar zijn gegaan: hij trok mijn gebrek aan verantwoordelijkheid niet. De huur overslaan om een dressoir te kopen, hij vond dat onaanvaardbaar. Of dat ik vaak met vriendinnen ging shoppen in Parijs. Ik riep dan dat het sale was, maar op een gegeven moment trapte hij er niet meer in. Hij zag de foto’s op Facebook: van volle tassen, glazen wijn en pashokjes-lol. Terwijl wij de week erna amper konden eten. Mijn ex snapt niet hoe ik zo kan genieten, terwijl ik weet dat het niet verstandig is. Maar gek genoeg werken die dingen juist versterkend. Als ik een stapel rekeningen op de deurmat zie, moffel ik ze in paniek snel weg. En ik probeer ze direct te vergeten door iets online te kopen. Al is het maar iets kleins: parfum of oorbellen. Zelfs van het kopen van roze sneakers voor mijn dochter word ik intens gelukkig. Dan vergeet ik even alles. En als ik merk dat anderen tegen me opkijken omdat ik de dingen zo goed voor elkaar heb, voel ik me helemaal happy en vergeet ik verder alles.”

Dit kan zo niet doorgaan

“Na het bezoek van de deurwaarder heeft mijn ex nog één keer besloten me te helpen. Maar dit is echt de laatste keer geweest, zei hij. Hij dreigt zelfs de alimentatie te verminderen als ik niet beter ga opletten. Hij noemt me een ‘luxe hoarder’, een spullenjunkie. Hij vindt dat hij dat niet moet voeden. En hij heeft gelijk, dit kan zo niet doorgaan. Ik moet toch voor mezelf en mijn dochter kunnen zorgen? Ik wil mijn zaakjes op orde krijgen, zodat mijn ex respect voor me krijgt. Ik mis hem nog altijd en zou hem graag terug willen, maar op deze manier gaat het echt niet lukken. En een relatie met een ander zou ook niet veel kans hebben, omdat ik dan tegen dezelfde problemen aan zal lopen. Ik schaam me ook rot over dat bezoekje van die deurwaarder: dat had mijn dochter nooit mogen meemaken. Ik wil zo graag een goed voorbeeld voor haar zijn, zoals mijn moeder dat voor mij was. Het wordt tijd om mijn masker te laten zakken en te kijken naar wie ik echt ben. Wie de vrouw is die zich achter mooie spullen verschuilt en daar haar zekerheid uit probeert te halen. Ik moet het toch ook zonder dat masker kunnen doen? Ik ben oud en wijs genoeg om in te zien dat ik heus ook als persoon iets waard ben. Dat moet voldoende zijn, ook voor mijn vriendinnen. Ik hoop dat ze nog met me willen omgaan als ik niet meer mee naar Parijs ga, niet meer naar chique terrassen of restaurants. Binnenkort ga ik met de billen bloot en vertel ik ze alles.”

Lees ook: Hanna werd verliefd op een ander: ‘Ik was hoogzwanger. Dit kon echt niet’

Lees Vriendin digitaal

Nu vanaf €0,99

Naar de digitale kiosk

042020 Digitaallezen Hp

Wist je dat je Vriendin ook digitaal kunt lezen? Bestel ‘m hier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Herken jij je in het verhaal van Sonja?

  • sandrasoekias@gmail.com
    sandrasoekias@gmail.com
    Jammer dat de mening van anderen zo belangrijk voor haar is. Belangrijker dan schulden hebben. 's Nachts wakker liggen maar de buitenwereld mag niets weten, bizar !
    Beantwoorden
  • de38piept
    de38piept
    Je hoeft je hele hebben en houwen niet op tafel te gooien dus waarom zou je het vertellen. Misschien dat jij die vriendinnen ook op kosten jaagt als jij ze dwingt om ook op grote voet te leven. Zie er eens ook eens achter te komen of het echte vriendinnen zijn of dat het misschien alleen maar klaplopers zijn die alleen maar op jouw zak leven.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Monique
    Ik ben juist het tegenovergestelde. Wat zou ik je graag helpen je financiën op orde te maken.
    Beantwoorden

Gerelateerde artikelen