Persoonlijke verhalen

Anita’s zoon overleed ten gevolge van de choking game

Compleet in shock was Anita (51) toen ze vorig jaar te horen kreeg dat haar zoon was overleden door het experimenteren met de choking challenge. Een onder pubers populair maar levensgevaarlijk stik- of wurgspel. “Ik had geen idee wat het was. Laat staan dat ik hem ervoor heb kunnen waarschuwen…”

“Tim zou deze maand achttien jaar zijn geworden en zijn eindexamen vwo hebben afgerond. Het plan was dat hij zijn rijbewijs zou halen en we met ons gezin drie weken zouden rondtrekken in Amerika. Echt een land voor Tim, hij at namelijk graag een broodje hamburger. Na de vakantie zou hij dan aan een nieuw avontuur beginnen: een rechtenstudie aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Daar verheugde hij zich op. Maar van al deze plannen is niets terechtgekomen”, vertelt Anita.

Voor haar is het nog steeds een raadsel waarom Tim zich op die bewuste zaterdagavond heeft laten verleiden zo’n levensgevaarlijk spel uit te proberen. Niets wees erop dat hij dit van plan was. “We hadden nog heel gezellig pizza’s zitten eten. Tim smulde van de zijne met salami. Om half acht zijn mijn man Geert, dochter Anna en ik weggegaan; we hadden kaarten voor een musical. Tim wilde niet mee. Dat gebeurde wel vaker, hij hield niet zo van uitgaan. Hij was een gevoelige jongen die leed aan PDD-NOS, een aan autisme verwante stoornis. Hij kon niet zo goed omgaan met een veelheid aan prikkels en veranderingen, en gedijde het best bij rust en regelmaat. Tim was op erg zichzelf en het in zijn eigen omgeving. Het was dus voor ons absoluut niet vreemd dat hij die avond alleen thuis bleef.”

Vol ongeloof
“Voordat we weggingen, vroeg ik hem nog of hij de droger straks wilde uitdoen. ‘Tuurlijk, geen probleem’, was zijn reactie. Daarna is hij op zijn kamer gaan gamen: World of Tanks. zijn favoriete spel. Zijn beste vriend deed ook mee, zat bij hem in de ‘clan’. Iets na achten moest hij even naar de wc en deed hij de droger uit. Maar om half negen zou hij weer terug zijn om een nieuwe battle te beginnen, chatte hij aan zijn vriend. Maar dat laatste is niet gebeurd…”

Toen Anita, Geert, Anna terugkwamen van de musical riepen ze naar boven dat ze weer thuis waren. Er kwam geen reactie. Geert ging kijken en vond zijn zoon in een rare houding op de trap, met de stoffen ceintuur van zijn badjas rond zijn hals. Geert handelde snel, hij deed nog een reanimatiepoging terwijl Anita 112 belde. Binnen tien minuten waren de hulpdiensten ter plekke: politie, ambulance en een traumahelikopter met arts. Helaas was Tim toen al overleden.

“Het eerste wat we dachten, was: Tim heeft zelfmoord gepleegd. Dat was al zoiets onwerkelijks voor ons. Tim zoals wij hem kenden, was helemaal niet depressief. Eerder het tegenovergestelde: vrolijk, lief, levenslustig. In shock, vol ongeloof en totaal verdoofd zaten we bij elkaar in de woonkamer toen de politie ons kwam vertellen dat het niet om zelfmoord ging, maar om een uit de hand gelopen choking game, een wurgspel. Ik had hier nog nooit eerder van gehoord en kon me er ook helemaal niets bij voorstellen. Tim die experimenteerde met een wurgspel? Onmogelijk toch? Hij was juist overal bang voor, durfde niets. Hij zag overal gevaar in. Als hij samen met zijn twee jaar jongere zus naar school fietste en Anna week iets te veel uit naar het midden van het fietspad, zei hij al: ‘Kom rechts rijden.’ En toen Anna het eens had over de cinnamon challenge, het doorslikken van een lepel kaneel tot je het uitproest, waarschuwde Tim haar daar nooit aan mee te doen omdat het gevaarlijk was.”

En toch wijst volgens de politie alles erop dat Tim hetgeen hij heeft gedaan, zag als een spel. Hij heeft namelijk alles gefilmd. Op de film, waarvan de politie de ouders heeft afgeraden ’m terug te kijken, is goed te zien dat Tim een misstap maakt op de trap, uitglijdt en bewusteloos raakt, waardoor hij zichzelf niet meer kan bevrijden. Dat wordt hem uiteindelijk noodlottig. Op internet circuleren meerdere filmpjes van pubers die hiermee bezig zijn. Ze verstikken elkaar of zichzelf door de halsslagader dicht te knijpen met de handen of – nóg gevaarlijker – met hulpmiddelen zoals een stuk touw, stropdas of zoals bij Tim een ceintuur van een badjas. Vlak voordat ze dreigen te stikken, wordt de halsslagader weer losgelaten. Het kortstondige gebrek aan zuurstof zorgt ervoor dat ze gaan hallucineren en dat zou een kick geven.

Lees het hele interview met Anita in Vriendin 24.

Foto: Ruud Hoornstra

Reageer op dit artikel

Instagram