×
AdBlock gedetecteerd!

Beste bezoeker,

Wij zien dat je een adblocker gebruikt die ervoor zorgt dat je geen advertenties ziet op onze website. Dit vinden wij jammer, want de artikelen op onze website zijn mede dankzij deze advertenties gratis te lezen en bekijken. Wil jij een uitzondering maken voor onze website of meer lezen over de wijze waarop wij met advertenties omgaan? Klik dan hier.
Advertisement

Annika & Dorothy: 'Dat we beiden een kind verloren, maakt onze band zo hecht'

Annika & Dorothy: 'Dat we beiden een kind verloren, maakt onze band zo hecht'
03.05.2017 -

Dat een vreselijke ervaring ook een mooi gevolg kan hebben, weten Annika en Dorothy. Ze verloren allebei een zoon en ontmoetten elkaar op internet, op een forum voor lotgenoten. “Ik kan oprecht zeggen dat zij mijn leven mooier heeft gemaakt.”


"Ik kon alleen maar stamelen: ‘Ik kan niet bevallen van een dood kindje"
 

Slaapliedje
Terwijl ze door het park wandelen, blikt Annika terug op die verschrikkelijke dag in september 2011: “Mijn man Jeffrey ging mee naar de groei-echo. Hij verheugde zich erop Joeps hartje voor het eerst te horen kloppen. Zelf had ik het al een paar keer mogen horen. Ik vond dat snelle getik het mooiste geluid dat ik ooit had gehoord. Toen we in plaats van een kloppend hartje alleen een grijze waas op het scherm zagen en de echoscopiste wit weg zagen trekken, wisten we dat Joep was overleden. Ik kon alleen maar stamelen: ‘Ik kan niet bevallen van een dood kindje.’ Maar dat moest natuurlijk wel. Medicijnen om de bevalling op te wekken, wilde ik niet innemen. Ergens in mijn lijf zat nog een sprankje hoop, en daar hield ik me uit alle macht aan vast. Maar het onvermijdelijke gebeurde: ik zette Joep op de wereld. Aanvankelijk durfde ik hem niet vast te houden, maar toen de gynaecoloog hem in mijn armen legde, werd ik overvallen door een golf van liefde. Wat een prachtig mannetje. ‘Onze zoon is geboren!’ riep ik blij toen ik mijn vriendin belde. Ze wist niet hoe ze moest reageren, net als zo veel van onze vrienden en familieleden. Joep is nog een paar dagen bij ons gebleven, dat was heel fijn. Zijn afscheidsdienst was heel mooi: de pastoor zong een slaapliedje. De klap kwam na de begrafenis, elke cel in mijn lijf hunkerde naar mijn kind. Ik voelde een diep verlangen en een ontzettende behoefte om Joep te verzorgen en plat te knuffelen. Elke dag zat ik op mijn knieën bij zijn grafje. Wat wilde ik hem graag vasthouden.”

'Ik vond het allemaal zo onwerkelijk, ik kon het niet bevatten.'


Fijn lotgenotencontact
Dorothy herkent het gevoel door verdriet te worden verscheurd: “In plaats van een blozende baby mee naar huis te nemen, lag onze prachtige zoon Tristan levenloos in zijn bedje. In de week voor zijn afscheidsdienst en in de periode daarna leefde ik in een roes. Ik vond het allemaal zo onwerkelijk, ik kon het niet bevatten. Ik wist me geen raad met mijn gevoelens en probeerde niet te denken aan de ramp die zich had voltrokken. Maar natuurlijk kon ik mijn ogen er niet voor sluiten. Zelfs in mijn slaap speelde alles wat er was gebeurd zich als een film in mijn hoofd af. Tijdens de zwangerschap van onze dochter Angel, nu negen maanden oud, werd ik overvallen door een enorme angst. Hoewel ik ontzettend blij was met mijn zwangerschap, was ik tegelijkertijd doodsbenauwd. Ik wist dat het gruwelijk mis kon gaan.” Op internet vond ze de site van de Stichting Lieve Engeltjes. De site bleek een aparte groep te hebben voor moeders die een kind waren verloren en opnieuw zwanger waren. Daar kon ze haar zorgen, maar ook haar blijdschap over deze zwangerschap delen. Dorothy: “Bij de andere moeders vond ik zo veel herkenning. Het lotgenotencontact vond ik fijn, maar ook verschrikkelijk. Fijn omdat ik eindelijk mensen ontmoette die begrepen hoe ik me voelde en verschrikkelijk omdat ik erachter kwam dat veel mensen hun kind moeten missen.”

Lees het hele verhaal van Annika en Dorothy in Vriendin 18 en praat mee op het forum

Foto: iStock

Plaats een reactie

 Reacties

Geef als eerste een reactie

1

3 vragen aan Mingfang Wang

21.09.2017 - Iedereen die Chinees afhaalt, heeft zich weleens afgevraagd hoe het er nou aan toe gaat achter dat luikje. Schrijfster Mingfang Wang (43) schreef er een boek over: Tijgerkop ‘waarom ik twaalf jaar het leven mijn broertje leefde’.

Lees verder
De zus van Diana werd vermoord

20.09.2017 - In mei 2016 schrikt heel Nederland op wanneer krantenbezorgster Anita (51) tijdens haar ronde door Rotterdam-Delfshaven wordt neergestoken. De dader is veroordeeld tot tien jaar gevangenisstraf en tbs. Haar zus Diana praat er nu voor het eerst over. “Ik ben zo blij dat onze ouders dit niet meer hoeven mee te maken.

Lees verder
Irene: ‘Mijn zoon woog maar 670 gram bij zijn geboorte’

20.09.2017 - Irene (45) was pas 26 weken zwanger toen haar zoon Thomas (14) werd geboren. Zijn vooruitzichten waren niet goed.Thomas redde het, vechtend voor zijn leven met zijn ouders aan zijn zijde. Maar dat ging niet vanzelf. “Er lagen meer draden dan kind in de couveuse.”

Lees meer!
Sandra (41) heeft drie kinderen van drie vaders

19.09.2017 - Sandra heeft drie kinderen: Levi (17), Julian (13) en Fay (3). Het idee dat die alle drie een andere vader hebben, is niet iets waar Sandra's omgeving op zijn minst aan moet wennen. 'De afkeurende blikken raken me nog steeds'

Lees meer
Babette Labeij: ‘De droom om popster te worden heb ik nog steeds’

19.09.2017 - Eigenlijk was ze het liefst een internationaal beroemde zangeres geworden. Het liep anders: Babette Labeij (44) groeide uit tot Nederlands bekendste zangcoach. Daar ging een weg vol pieken en dalen aan vooraf, maar nu is ze helemaal op haar plek. “Alles is gelukt, omdat ik doe wat ik leuk vind.”

Lees meer
Doe mee aan de Week Tegen Pesten

16.09.2017 - 18 tot 22 september is het weer de Week Tegen Pesten. Deze gaat dit jaar over online pesten. Zo worden er onder andere tips gegeven voor het voorkomen en aanpakken van hiervan. In deze week wordt dit probleem op scholen, de werkvloer en in het dagelijks leven opgepakt.

Lees verder
Marjolein: 'Ik heb mijn leven te danken aan mijn zus Marieke'

15.09.2017 - Drie jaar geleden wordt bij Marjolein (47) acute lymfatische leukemie (ALL) vastgesteld. Ze krijgt chemotherapie en moet bestraald worden, maar de enige manier om echt te genezen is een stamceltransplantatie. Gelukkig blijkt haar zus Marieke (41) een match. “Dankzij haar leef ik nog.”

Lees verder
Blog door gasthoofdredacteur Petra: borrelalarm

14.09.2017 - Al jaren heb ik met een groep vriendinnen een borrelalarm. Als zo’n alarm afgaat, probeert iedereen van de partij te zijn en spreken we af in onze stamkroeg.

Lezen
« vorige | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | ... | 193 |