Persoonlijke verhalen

Anne Marie: ‘Twee blauwe streepjes? Dat was onmogelijk!’

Anne Marie (42) en Thijs (44) waren tevreden met hun twee kinderen, dus liet Thijs zich steriliseren. En toen kreeg Anne Marie opeens last van misselijkheid en zere borsten…

Anne Marie: “Mijn man Thijs is best kleinzerig. Als hij een snee in zijn vinger heeft, moet ik dat de hele dag horen en een simpele verkoudheid ziet hij als een dubbele longontsteking. Ook is hij als de dood voor een arts. Thijs is in de zeventien jaar dat we getrouwd zijn slechts twee keer bij onze huisarts geweest. Het vooruitzicht dat hij zich zou laten steriliseren, maakte hem dan ook vreselijk zenuwachtig. Maar na twee bevallingen, waarvan de laatste in een stuitligging, vond ik acht jaar geleden dat ik mijn deel wel had gehad qua medische ingrepen. Hij mocht nu óók iets doen. Ons gezin was compleet. We hadden twee kinderen, een meisje en een jongen, wat wilden we nog meer? Thijs ging naar de huisarts voor een verwijzing voor de sterilisatie, maar stopte die vervolgens in zijn bureaula en deed er niks mee. Ondertussen was ik de pil zat. Ik had hem twintig jaar geslikt en ik wilde geen hormonen meer in mijn lichaam. Dus pushte ik Thijs om eindelijk eens de uroloog te bellen. Maar zelfs toen hij een afspraak had gemaakt voor een paar weken later, belde hij de dag ervoor af. Met een smoes: hij had de griep. Dat was niet zo. Hij durfde gewoon niet.”

‘Toen ik plotseling misselijk en moe werd, dacht ik in eerste instantie aan een voedselvergiftiging’

Misselijk en moe
“Na de sterilisatie duurde het drie weken voordat de blauwe plekken en zwellingen waren weggetrokken en we weer konden vrijen. Het zorgde voor een opleving in ons seksleven. We waanden ons vrij en veilig. Niet langer hoefden we te vrijen met condooms. Alhoewel dat niet helemaal waar was. Toen Thijs in de operatiekamer zat, had de uroloog hem gewaarschuwd dat er een uiterst kleine kans was dat de uiteinden van de zaadleiders weer aan elkaar zouden groeien en er opnieuw zaadcellen konden zwemmen. Thijs had een potje meegekregen om daarin na drie maanden sperma op te vangen. Dit kon hij dan in het ziekenhuis laten testen. Zij controleerden vervolgens of er nog actieve zwemmers waren en of de sterilisatie was geslaagd.
Alleen negeerde Thijs dat advies. Het potje bleef op zijn nachtkastje staan. Hij riep dat hij met eigen ogen had gezien dat de uroloog de ‘boel kort en klein’ had gesneden en dat er geen gevaar was, omdat de operatie was geslaagd. Hij had geen zin om nog een keer terug te gaan. Ik nam aan dat het zo’n vaart niet zou lopen. Hoe vaak komt het nou voor dat het echt misgaat? Nou om precies te zijn: in drie op de duizend gevallen. En wij horen bij die drie. Want driekwart jaar na de sterilisatie kreeg ik last van pijnlijke borsten, ik was moe en misselijk. In eerste instantie dacht ik aan een voedselvergiftiging. Pas toen ik weer een week verder was en ik nog steeds misselijk
opstond, dacht ik opeens: misschien ben ik wel zwanger.”

Lees het hele verhaal van Anne Marie in Vriendin 17 en praat mee op het forum

Foto: iStockphoto

Reageer op dit artikel

Instagram