Persoonlijke verhalen

Vriendin 24: Caroline (36) heeft endometriose

Caroline (36) kampte drie jaar lang met helse pijnen tijdens haar menstruatie. Maar ze vond geen gehoor bij haar gynaecoloog: ze moest er maar mee leren leven. Totdat Carolines man Henry het niet meer kon aanzien en ingreep.

“Elke maand was ik zeker een week was ik zeker een week uit de roulatie.”

Caroline: "Ik kan echt wel tegen een stootje en ben absoluut niet kleinzerig. Ik heb diabetes type 1, ben insulineafhankelijk en honderd procent afgekeurd. Elke dag opnieuw bekijk ik mijn suikers, plan ik mijn dagindeling en stel ik mijn afspraken erop in. Maar met suikerziekte valt te leven. De pijnen die ik tot vijf jaar geleden had, waren van een heel andere orde…

Dagenlang lag ik creperend op de bank. Ik kon niets. Niet met de kinderen spelen, niet traplopen, ik stond ’s morgens huilend brood te smeren. Ik had non-stop pijn. Maar geen arts die me serieus nam. Ik zou nog kampen met de naweeën van mijn keizersneebevalling en had ‘gewoon’ last van heftige menstruatieklachten. Het heeft me jaren gekost voordat ik wist wat er met me aan de hand was…”

Lees heel Caroline's verhaal in Vriendin 24.

Heb jij ook zoiets meegemaakt of wil je Caroline iets zeggen? Praat mee
 

Reageer op dit artikel

Miranda Brussen-Lammers

Hoe herkenbaar!!! Het heeft bij mij ook ruim drieënhalf jaar geduurd voordat ik er achter kwam dat ik ernstige endometriose had. Al die jaren had mijn huisarts me naar huis gestuurd met een antibioticakuurtje tegen blaasontsteking. Totdat ik met de vuist op tafel sloeg en doorverwezen wilde worden naar een specialist. Deze kwam er al snel achter wat het probleem was. De behandeling was dat ik in eerste instantie een half jaar lang in de overgang werd gebracht. Daarna was de endometriose dusdanig rustig dat ik het met medicijnen onder controle kon houden. Door deze medicijnen menstrueerde ik niet meer.

Totdat de dag kwam dat we een kinderwens kregen. Ik moest stoppen met mijn medicijnen, om zwanger te kunnen raken. Dus ging ik weer menstrueren. Een jaar lang hebben we het geprobeerd. Langer kon ik het niet aan. De pijnen werden alsmaar helser. Ik kroop letterlijk door het huis. En niet alleen gedurende de menstruaties. We maakten in het ziekenhuis een afspraak voor IVF. Op het eerste intakegesprek bleek ik alsnog spontaan zwanger geraakt te zijn. Een geschenk uit de hemel. Maar toen begon het pas. De zwangerschap werd een hel. Normaal gesproken is een zwangerschap het beste medicijn tegen endometriose. Maar bij mij werd het alleen maar erger. Een uiterst zeldzame situatie volgens de artsen. De endometriose veroorzaakte helse pijnen en bloedingen. Ik had zelfs grote cystes gekregen die zoveel pijn opleverden dat ik in de veertiende week van mijn zwangerschap daaraan geopereerd moest worden.

Gelukkig overleefde het kindje de operatie. De eierstok en de cystes waren verwijderd, maar de pijnen bleven. Zo’n vijfentwintig keer werd ik opgenomen in het ziekenhuis vanwege ernstige bloedingen en pijnen. Grote bloedstolsels verloor ik. De laatste weken van mijn zwangerschap kreeg ik zelfs morfine toegediend met alle risico van dien. Wonder boven wonder heeft mijn dochtertje alles overleefd en werd ze met een spoedkeizersnede op mijn verjaardag geboren.

Ruim twee jaar na haar geboorte heb ik de kracht en moed kunnen vinden om over deze periode een boek te schrijven. Het is bedoeld om lotgenoten en endometriosepatiënten hoop en steun te bieden. Maar eigenlijk is het voor alle vrouwen een zeer interessant verhaal om te lezen. Daarom is het tegen kostprijs te koop via mijn webwinkel:

http://www.mijnwebwinkel.nl/winkel/mirandabrussen

Aan alle lotgenoten: heel veel sterkte!!!

Beantwoorden

Instagram