×
AdBlock gedetecteerd!

Beste bezoeker,

Wij zien dat je een adblocker gebruikt die ervoor zorgt dat je geen advertenties ziet op onze website. Dit vinden wij jammer, want de artikelen op onze website zijn mede dankzij deze advertenties gratis te lezen en bekijken. Wil jij een uitzondering maken voor onze website of meer lezen over de wijze waarop wij met advertenties omgaan? Klik dan hier.
Advertisement

Het jaar van... vluchtelingen Rana en Mahmoud

Het jaar van... vluchtelingen Rana en Mahmoud
22.12.2016 -

Rana (27) en Mahmoud (37) vluchtten in 2014 met hun twee zoons Mohammed (10) en Majd (6) vanuit Syrië naar Nederland. Vorig jaar kregen ze een verblijfsvergunning. Ze werken nu hard aan hun nieuwe leven. Vriendin volgde hen een jaar.


'We willen hier dolgraag een nieuw leven opbouwen'
 

Een nieuw begin
“Hallo, ik ben Mohammed”, zegt Mohammed beleefd en hij geeft een stevige hand. Hij heeft lieve bruine ogen, omlijst door een bos donkere krullen. Zijn broertje Majd slaat verlegen zijn ogen neer en durft niet goed dichterbij te komen. “Toe, Majd. Stel jezelf eens voor”, spoort zijn moeder Rana hem aan. Uiteindelijk geeft hij een aarzelend handje en mompelt een Nederlandse begroeting. Sinds een jaar wonen Rana en haar man Mahmoud met hun twee kinderen in een driekamer at in het Limburgse Geleen. Ver weg van hun geboorteplaats Aleppo in Syrië. Mahmoud werkte daar als leraar Engels op een middelbare school. Tot hij voor militaire dienst werd opgeroepen. “Dat wilde ik niet. Om aan deze dienstplicht te ontkomen, zijn we naar Saoedie-Arabië vertrokken. Daar kon ik op een school aan de slag als docent Engels en systeembeheerder.” Toen zijn contract niet werd verlengd, moest hij met zijn gezin weg uit het land. Teruggaan naar Syrië was geen optie. De oorlog was daar intussen in alle hevigheid losgebarsten. Rana en Mahmoud verdiepten zich in verschillende Europese landen, en besloten naar Nederland te gaan. “De mensen leken ons aardig en de cultuur van dit land sprak ons het meest aan.”

Asielzoekerscentrum
Per vliegtuig reisden ze met hun kinderen naar Nederland, waar ze in asielzoekerscentrum Ter Apel terechtkwamen. Daarna verbleven ze vier maanden in een azc in Arnhem en vervolgens nog zeven maanden in azc Spaubeek. Rana en Mahmoud zijn blij dat die tijd voorbij is. “De dagen daar kropen voorbij. Het was zwaar. Niet zozeer voor ons, maar vooral voor de kinderen. Zij konden al die tijd niet naar school. Bovendien kwamen ze in de azc’s ook in contact met kinderen die hun verkeerde dingen leerden en rottigheid uithaalden. Daar maakten we ons zorgen om. We wilden graag dat ze zo snel mogelijk weer structuur in hun leven zouden krijgen en dat ze gewoon, zoals ieder kind, weer naar school konden. Maar we begrepen ook dat we moesten wachten en geduldig moesten zijn.” Toen Rana en Mahmoud in het azc Spaubeek de gelegenheid kregen om vrijwilligerswerk te doen, gaf dat een jne a eiding. Mahmoud werkte als tolk en contactpersoon voor andere vluchtelingen. Rana gaf kookles en maakte Syrische gerechten voor de bewoners. “De tijd ging daardoor sneller. Eindelijk konden we iets dóen. Dat hielp”, vertelt Rana. 
 

Mahmoud: 'Televisiebeelden uit Syrië kan ik niet zien, dat is te pijnlijk'

Eindelijk settelen
Hun geduld wordt beloond: na ruim een jaar krijgt het gezin een verblijfsvergunning en een appartement in Geleen. “We voelden ons al vrij snel thuis. Anders dan mensen soms denken, is er niet zo veel verschil tussen Syrië en Nederland. Voor de oorlog uitbrak, was Aleppo een vooruitstrevende, westerse stad. Verhuizen naar Saoedie-Arabië was een grotere cultuurshock. Onze woning komt ook ongeveer overeen met die in Aleppo. Daar woonden we op de vierde verdieping in een appartement met drie kamers en een grote keuken”, vertelt Mahmoud.

Lees verder in Vriendin 51
Lees ook: Het jaar van... Fajah Lourens 

Foto: Bart Honingh

Plaats een reactie

 Reacties

Geef als eerste een reactie

1

3 vragen aan Mingfang Wang

21.09.2017 - Iedereen die Chinees afhaalt, heeft zich weleens afgevraagd hoe het er nou aan toe gaat achter dat luikje. Schrijfster Mingfang Wang (43) schreef er een boek over: Tijgerkop ‘waarom ik twaalf jaar het leven mijn broertje leefde’.

Lees verder
De zus van Diana werd vermoord

20.09.2017 - In mei 2016 schrikt heel Nederland op wanneer krantenbezorgster Anita (51) tijdens haar ronde door Rotterdam-Delfshaven wordt neergestoken. De dader is veroordeeld tot tien jaar gevangenisstraf en tbs. Haar zus Diana praat er nu voor het eerst over. “Ik ben zo blij dat onze ouders dit niet meer hoeven mee te maken.

Lees verder
Irene: ‘Mijn zoon woog maar 670 gram bij zijn geboorte’

20.09.2017 - Irene (45) was pas 26 weken zwanger toen haar zoon Thomas (14) werd geboren. Zijn vooruitzichten waren niet goed.Thomas redde het, vechtend voor zijn leven met zijn ouders aan zijn zijde. Maar dat ging niet vanzelf. “Er lagen meer draden dan kind in de couveuse.”

Lees meer!
Sandra (41) heeft drie kinderen van drie vaders

19.09.2017 - Sandra heeft drie kinderen: Levi (17), Julian (13) en Fay (3). Het idee dat die alle drie een andere vader hebben, is niet iets waar Sandra's omgeving op zijn minst aan moet wennen. 'De afkeurende blikken raken me nog steeds'

Lees meer
Babette Labeij: ‘De droom om popster te worden heb ik nog steeds’

19.09.2017 - Eigenlijk was ze het liefst een internationaal beroemde zangeres geworden. Het liep anders: Babette Labeij (44) groeide uit tot Nederlands bekendste zangcoach. Daar ging een weg vol pieken en dalen aan vooraf, maar nu is ze helemaal op haar plek. “Alles is gelukt, omdat ik doe wat ik leuk vind.”

Lees meer
Doe mee aan de Week Tegen Pesten

16.09.2017 - 18 tot 22 september is het weer de Week Tegen Pesten. Deze gaat dit jaar over online pesten. Zo worden er onder andere tips gegeven voor het voorkomen en aanpakken van hiervan. In deze week wordt dit probleem op scholen, de werkvloer en in het dagelijks leven opgepakt.

Lees verder
Marjolein: 'Ik heb mijn leven te danken aan mijn zus Marieke'

15.09.2017 - Drie jaar geleden wordt bij Marjolein (47) acute lymfatische leukemie (ALL) vastgesteld. Ze krijgt chemotherapie en moet bestraald worden, maar de enige manier om echt te genezen is een stamceltransplantatie. Gelukkig blijkt haar zus Marieke (41) een match. “Dankzij haar leef ik nog.”

Lees verder
Blog door gasthoofdredacteur Petra: borrelalarm

14.09.2017 - Al jaren heb ik met een groep vriendinnen een borrelalarm. Als zo’n alarm afgaat, probeert iedereen van de partij te zijn en spreken we af in onze stamkroeg.

Lezen
« vorige | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | ... | 193 |