Knof at alleen maar pap deze week

Poetjespap

Ik heb de hele week pap gegeten. Brinta. Apart spul is dat, grauwig en kleffig en klonterig en als je het te lang laat staan verandert het in cement waar je bij staat. Voor je het weet sta je met een beitel in je handen je nap los te bikken. (Je nap, ja, want Brinta eet je niet uit een bord, maar uit een nap, als het even kan een biebelebontse.) Kortom: Brinta is zo’n beetje het vieste spul dat er is. Alleen baby's en stokoude mensen eten het voor hun plezier, tussen het lachen, luiers bevuilen en kwijlen door. En ik dus, soms.

Pap is een van de weinige gerechten die ik goed beheers. Mijn kookkunst is blijven steken op het niveau ‘studentenprak’. Pasta met rode saus, rijst met prut, andijviestamppot... dat zijn de klassiekers die ik enigszins eetbaar weet te bereiden. Akkoord, ik heb een aardig zachtgekookt eitje in huis en ook mijn boterhammen met pindakaas en banaan mogen er wezen, maar een Michelinster verdien ik alleen voor mijn pap. Het is jammer dat ik het spul zo smerig vind, anders at ik het dagelijks. Nu maak ik het alleen als ik ziek ben. Waarom weet niemand, maar als ik ziek ben, krijg ik trek in pap.

En ik was ziek, de afgelopen week. Goed ziek. Tussen het hoesten, zakdoeken bevuilen en lodderig uit mijn ogen kijken door at ik mijn pap. Onderwijl twitterde ik over mijn erbarmelijke situatie en ik kreeg dadelijk antwoord. Behalve beterschapswensen meldden sommigen mij ook hun eigen favoriete ziektevoer. Kippensoep is populair, maar er zijn ook andere papeters. Havermout scoort hoog. Een persoon biechtte op dat ze altijd ‘poetjespap’ eet als ze ziek is. Beschuit met melk en suiker, is dat. Poetjespap, het klinkt als een gerecht dat je lievelingsoma voor je maakt.

Inmiddels gaat het beter. Ik ben leeggehoest, uitgesnotterd en afgekoeld tot een normale temperatuur. Bij het ontbijt vanmorgen moest ik bijna kokhalzen toen ik het pak Brinta zag staan. Toen wist ik dat ik beter was. Dat was maar goed ook, want het pak was leeg. Ik had al onze pap opgegeten. Beschuit hadden we nog wel, dus als ik nog ziek geweest was, had ik poetjespap kunnen proberen te maken. Nu leek het me vooral erg vies. Jammer.

Misschien ben ik binnenkort wel weer ziek. Niet zo erg ditmaal, een beetje maar. Net genoeg om trek te krijgen.

Knofs succesvolle debuut: Saladedagen

SALADEDAGEN is een onweerstaanbaar grappige en ontroerende roman over liefde, vader worden en de groeipijnen die daarbij horen. Ondanks zijn vele blunders – of misschien wel juist daardoor – weet Lennart keer op keer het hart van de lezer te winnen.
Wil je meer lezen van Knof? Bestel dit boek nu op ako.nl (zonder verzendkosten!)