Persoonlijke verhalen

Yvette: ‘Ik koos voor de liefde in plaats van kinderen. Nu heb ik spijt’

Yvette (42) is al 27 jaar gelukkig met Rob (45). Sinds een half jaar zit ze in een flinke dip. Ze heeft er spijt van dat ze nooit voor een baby is gegaan, omdat haar man dat niet wilde. “Als ik kon, zou ik alles zo omgooien.”

Yvette: “Mijn man Rob en ik horen vaak van vrienden, familie en patiënten dat we het zo goed voor elkaar hebben en dat ze jaloers op ons zijn. Rob en ik wonen in een prachtig appartement aan het Amsterdamse IJ met uitzicht op het water. We zijn allebei fysiotherapeut en delen een praktijk, al hebben we ieder ons eigen vakgebied. We werken veel, maar kunnen onze werktijden zelf indelen en zodra het weer zich ervoor leent, gaan we eropuit met ons bootje." 

Liever een klein huisje
"Soms varen we na het werk een rondje over de grachten en als we meer tijd hebben, maken we langere trips. We eten vaak buiten de deur of we halen sushi of Thais. Thuis koken doen we amper. Voor buitenstaanders klinkt dit misschien als een ideaal leven. Hard werken, maar met genoeg tijd en geld om leuke dingen te doen. Mijn leven is heerlijk, ik voel me bevoorrecht. Maar als het kon, zou ik alles zo omgooien en ons luxe penthouse verruilen voor een klein huisje. Eentje mét een babykamer.”

Schattige nichtjes
“Rob en ik kregen een eeuw geleden verkering, op mijn zeventiende. Daarna volgden we allebei de opleiding fysiotherapie. Destijds waren we ervan overtuigd dat we, als we later groot waren, een boerderijtje zouden kopen met een paard, hond en kippen. Waar we ook nog twee kinderen konden grootbrengen. Het was een leuke fantasie, maar niet echt serieus. Rob is nooit een kinderliefhebber geweest. Hij was heel ambitieus en focuste zich op zijn studie. Hij droomde van een goedlopende praktijk en een makkelijk leven met mooie reizen en veel vrijheid." 

 

‘Na elke kraamvisite raakte hij meer overtuigd van het feit dat het vaderschap niks voor hem was’

Volgepoepte luiers 
"Ik ging lang met hem mee in die droom, maar ergens onderweg ben ik blijven steken. Om me heen kregen vriendinnen, zussen en schoonzussen allemaal kinderen. In het begin vond ik het net als Rob een ver-van-mijn-bedshow, maar na elk kraambezoek werd de gedachte aan een kind steeds minder onvoorstelbaar. Ik vond mijn nichtjes en neefjes schattig en ik zag mezelf ook al met een dikke buik rondlopen. Maar Rob niet. Hij was na elke kraamvisite of kinderverjaardag meer overtuigd van het feit dat het vaderschap niks voor hem was. Als ik benadrukte hoe zoet dat ene neefje was geweest, reageerde hij altijd met: ‘Heel lief, tot het gaat janken en al zijn luiers volpoept. Dan piep je wel anders.’ Maar ik vond dat idee helemaal niet zo vreselijk."

Leuke, betrokken ouders
"Rond mijn dertigste probeerde ik serieus het gesprek aan te gaan met Rob over mijn smeulende kinderwens. Ik vertelde hem dat ik het idee van een kind van ons samen stiekem best aantrekkelijk vond. Ik zag ons wel als leuke, betrokken ouders. Als we allebei iets minder zouden gaan werken, konden we het prima combineren met onze carrières. Rob reageerde fel. Hij vond een kind veel te veel verantwoordelijkheid."

Lees het hele verhaal in Vriendin 22. Wil je Yvette advies geven? Praat mee op ons forum

Foto: Shutterstock

Reageer op dit artikel

Instagram