Persoonlijke verhalen

Vriendin 36: Sylvia verliet haar man voor haar minnaar, maar kreeg spijt

‘Met hangende pootjes ging ik weer terug’

Sylvia verliet haar man voor haar minnaar, maar kreeg spijt Met hangende pootjes ging ik weer terug Sylvia (52) was getrouwd toen ze verliefd werd op een andere man. Ze besloot haar echtgenoot
te verlaten en koos voor een nieuwe start. Maar al snel kreeg ze spijt… “Mijn nieuwe leven bleek vreselijk.”
 
“Ik kende Peter (54) al voordat ik mijn man Arnoud ontmoette. Peter leerde ik tien jaar geleden kennen toen ik intern bij een ander fi liaal solliciteerde als administratief medewerker. Hij werd mijn nieuwe teamleider. Eerst vond ik hem maar nonchalant en op zichzelf. We hadden weinig contact. Ik begon hem net interessant te vinden toen ik merkte dat mijn nieuwe, langere reistijden me te zwaar werden. Omdat mijn privéleven daaronder leed, vroeg ik overplaatsing aan en ging terug naar mijn oude werkplek. Een jaar na mijn vertrek stuurde Peter me een mail. Of we eens konden afspreken? Ik zag niet in wat een etentje met een ex-collega voor kwaad kon. Ook was ik nieuwsgierig naar hoe het Peter en mijn oude collega’s verging. We gingen uit en hadden tot mijn grote verrassing een enorme klik. We konden samen goed praten en Peter maakte me vrolijk. Toen ik weer naar huis reed, had ik kriebels
in mijn buik.”
 
“De dagen na ons etentje dacht ik alleen maar aan Peter. We belden en mailden elkaar continu. Maar na een tijdje kwam ik erachter dat Peter met nog een andere vrouw aan het daten was. Ondanks dat we elkaar geen exclusiviteit beloofd hadden, voelde dat niet goed. Dat wilde ik niet. Ik besloot verder te gaan met mijn leven, zonder Peter. Anderhalf jaar later ontmoette ik Arnoud. Het was alsof we elkaar al jaren kenden. Mijn omgeving plaagde me omdat ik regelmatig hardop met de radio meezong, zo verliefd was ik.
 
Na een half jaar trok Arnoud bij me in en weer anderhalf jaar later trouwden we. Dolgelukkig waren we. En dat zouden we vast zijn gebleven als ik geen burn-out had gekregen. We waren toen vijf jaar samen. Mijn ouders vroegen in die tijd steeds meer zorg en ik voelde me onmisbaar op mijn werk. Ik vroeg te veel van mezelf. Toen mijn moeder naar een verzorgingshuis moest, stortte ik in. Ik durfde amper nog naar buiten, ook niet met Arnoud. Na een hyperventilatieaanval op een druk station lukte me helemaal niets meer. Ik voelde me vreselijk. Een mislukkeling. Hele dagen bracht ik huilend door. Arnoud wist niet wat hij met de situatie aanmoest. Waar was de vrolijke Sylvia gebleven? Hij keerde
steeds vaker in zichzelf. Samen een goed gesprek voeren lukte ons niet meer.
 
Lees het hele verhaal in Vriendin 36 en praat mee op het forum. 
Foto: Dreamstime

Reageer op dit artikel

Instagram