Persoonlijke verhalen

Vriendin 33: Judith kreeg gevoelens voor haar gynaecoloog

Na tien jaar kreeg Judith (44) eindelijk via IVF een zoon, maar dat traject kostte wel haar huwelijk. Ondertussen kreeg ze gevoelens voor haar gynaecoloog. “Hij mailde me dat er wel ruimte was voor een minnares…”

'Had ik eindelijk een kind, werd ik verliefd op mijn gynaecoloog'

Judith: “Als Marten, Yoeri en ik op een verjaardag zijn, of met z’n drieën een dagje uit zijn, wordt er vaak automatisch aangenomen dat we een ‘echt’ gezin zijn. Marten en Yoeri hebben toevallig allebei donkere krullen, terwijl ik blond ben. Marten is niet de vader van Yoeri, maar hij grapt weleens dat hij theoretisch de verwekker van Yoeri is: hij heeft er hoogstpersoonlijk voor gezorgd dat destijds zaadje en eicel bij elkaar kwamen waaruit Yoeri is ontstaan."

Ongerust
“Met Jurjen, mijn ex-man, ben ik veertien jaar getrouwd geweest. Tien van die veertien jaar heb ik geprobeerd om zwanger te raken. Al tijdens onze huwelijksreis stopte ik met de pil. Naïef als ik was, verwachtte ik dat het de volgende maand raak zou zijn, maar er gebeurde niets. Na een half jaar stapte ik naar de huisarts: ik was ongerust en wilde weten wat er aan de hand zou kunnen zijn. De huisarts vond het te vroeg om ons al te verwijzen naar het ziekenhuis. We waren nog hartstikke jong: Jurjen 27, ik 26. Als ik na nog een half jaar nog steeds niet zwanger zou zijn, zou hij ons wel doorsturen. Na nog een half jaar proberen was ik nog altijd niet zwanger. Opnieuw gingen we naar de huisarts. Dit keer trof ik een vervangster van mijn huisarts en zij gaf ons een verwijsbriefje voor het ziekenhuis. Na sperma- en baarmoederonderzoek kwamen we in de medische molen terecht. Wat volgde, waren gesprekken over vruchtbaarheidsbehandelingen. Zo kwamen we in contact met Marten. Hij was één van de drie gynaecologen uit het team. Het klikte meteen goed tussen hem, Jurjen en mij. Ik zorgde er daarom altijd voor dat we bij hem op het spreekuur konden komen. In de daaropvolgende jaren onderging ik vijf iui- en twee ivf-pogingen. Soms was ik ‘even’ zwanger, maar de zwangerschappen hielden nooit stand. Ik heb in totaal vier miskramen gehad."

"Na weer een mislukte ivf-poging namen Jurjen en ik een time-out van een jaar. In overleg met Marten besloten we na dat jaar onze allerlaatste ivf-poging te benutten, we hadden nog één kans. En godzijdank: die was raak. Dit keer slaagde de bevruchting en bleef de embryo wonderwel zitten. Jurjen en ik konden ons geluk niet op. We kregen een zoon, Yoeri. We waren verschrikkelijk blij met hem. Maar helaas hadden tien jaar stress, verdriet en teleurstellingen geen goed gedaan aan ons huwelijk. Jarenlang had ons leven in het teken gestaan van zwanger worden, dat had ons verbonden. De zwangerschap en kraamtijd bleek nog een mooie bliksemafleider. We genoten enorm van ons kind. Maar toen werd toch echt duidelijk dat we elkaar op persoonlijk vlak niet meer zo veel te vertellen hadden. En dus vroegen we de scheiding aan. Yoeri was op dat moment een half jaar oud.”

Zoekende
"Ik was bezig een nieuw bestaan op te bouwen en moest ook wennen aan het hebben van een kind, ook al had ik dat zo graag gewild. Er waren maar weinig mensen met wie ik kon praten over wat er in me omging. Ik realiseerde me ineens hoe ik Marten miste – zijn lieve lach, zijn zachte stem, de gesprekken die we altijd samen voerden – nu ik niet meer maandelijks bij hem op het spreekuur kwam. Ik verlangde terug naar zijn aandacht. Op een avond trok ik de stoute schoenen aan en mailde Marten. Hij had me ooit zijn mailadres gegeven, voor als ik vragen had over de vruchtbaarheidsbehandelingen of me zorgen maakte. Ik weet niet wat ik verwachtte van mijn mail, maar ik schreef hem dat ik dolgraag even privé met hem wilde praten. Gelukkig reageerde hij al binnen een kwartier."

Lees het hele verhaal in Vriendin 33.

Reageren? Dan kan op ons forum

Foto: Dreamstime

Reageer op dit artikel

Instagram