Persoonlijke verhalen

Shanice: ‘We hebben geschiedenis geschreven’

Ze groeide op zonder vader, maar met een moeder die álles voor haar zes kinderen deed. Zelf zegt Shanice van de Sanden (25) over haar jeugd dat voetbal haar dromen gaf. Dromen die afgelopen jaar zijn uitgekomen. Lees mee in het dagboek van ‘onze’ EK-kampioen en razendsnelle rechtsbuiten.

De dag van de EK-finale: ‘Zondag 6 augustus’:
Ik voel dat we gaan winnen! In de kleedkamer voorafgaand aan de nale tegen Denemarken zit ik naast ploeggenoot Anouk Dekker. Ik zeg tegen haar: “Jullie moeten alle ballen op mij geven, ik voel me zo goed.” Ook tijdens de warming-up in het stadion voel ik dat ik in topconditie ben. Geen last van pijntjes of druk, ik ben volledig gefocust op de wedstrijd. De afgelopen dagen zijn we als team naar elkaar toe gegroeid; we zijn echte vriendinnen geworden die voor elkaar door het vuur gaan. Maar we gaan ook genieten. Van de sfeer, de uitzinnige supporters en de wetenschap dat iedereen met ons meeleeft. Zowel in het stadion als thuis voor de buis. Na zes minuten komen we achter, maar vier minuten later geef ik een assist op Vivianne Miedema: bam, 1-1. Zo, lekker. Vanaf dat moment weet ik zeker dat we de nale gaan winnen. Vlak voor het eindsignaal, ik ben al gewisseld, pak ik twee teamgenoten vast en begin te janken: “Meiden, beseffen jullie dat we geschiedenis hebben geschreven?” Als de scheids- rechter af uit, heb ik kippevel over heel mijn lijf. We zijn kampioen!

Wat voorafging…: ‘Vrijdag 7 April’
‘Oefenen’ tegen Frankrijk. We zijn in een zware poule ingedeeld. Van België moeten we wel kunnen winnen, maar Denemarken en Noorwegen zijn pittige tegenstanders. In de voorbereiding op het EK spelen we vandaag een vriendschappelijke wedstrijd tegen Frankrijk. We verliezen met 2-1, maar hebben niet het gevoel dat we veel zwakker zijn. Dat geeft ons moed!

Zondag 16 Juli: ‘Mijn kopbal is de winnende treffer’
De openingswedstrijd van het EK spelen we tegen Noorwegen, in het stadion van FC Utrecht. Op de weg daarnaartoe zien we vanuit de bus honderden supporters in het oranje. Bij onze coach Sarina Wiegman staan de tranen in haar ogen en ook ik pink een traantje weg. Tijdens de wedstrijd maak ik het allereerste doelpunt van het EK: met mijn hoofd scoor ik en het blijkt ook nog eens het winnende doelpunt te zijn! Ik ren meteen naar de hoofdtribune waar mijn broer Deswin, moeder Jolanda en zussen zitten, om samen met hen te juichen. Ik zwaai ook naar onze koning en koningin, die hard staan te juichen. Ze zwaaien enthousiast terug. Als ik mijn moeder later bel, weet ze niks meer uit te brengen dan dat ze trots op me is en van me houdt. Deswin zegt dat hij helemaal gek werd toen ik die bal erin kopte en hij iedereen mijn naam hoorde schreeu- wen. Ook ik ben door het dolle. Scoren in mijn eigen stad en dan ook nog op zo’n groot toernooi, mooier kan niet.”

Meer lezen
Wat is er veel gebeurd dit jaar! BN’ers en minder bekende Nederlanders vertellen over hun jaar in Vriendin 51. Lees hier de hele week hun verhalen. 

Reageer op dit artikel

Instagram