Persoonlijke verhalen

Mirthe: ‘Mijn dochter bleef stiekem slapen bij haar Franse vakantievriendje’

Chantal (16), de dochter van Mirthe (39), verdween midden in de nacht. Mirthe: “Het was twee uur en Chantal was weg. Ik kreeg de schrik van mijn leven.”

In de vakantieflow
“Mijn man en ik zijn gek op Frankrijk. Elk jaar gaan we er twee weken naartoe. Omdat onze kinderen het leuk vinden om hun vriendjes en vriendinnen van eerdere vakanties terug te zien, zijn we nu al drie keer naar dezelfde camping in de Ardèche geweest. Hoewel we veel uitstapjes maken met z’n vieren, gaan onze kinderen er ook hun eigen weg. Mijn zoon zit nog in de fase van dammen bouwen en voetballen. Chantal hangt met een groepje vrienden bij de rivier of de campingbar. ’s Avonds zit ze bij een kampvuur.

Ook afgelopen jaar gingen we weer. Meteen de eerste dag zaten we alle vier al helemaal in de vakantieflow, en gingen we onze eigen gang. Ik was daar blij om, want ik was uitgeput en snakte naar rust. Bij het bedrijf waar ik werk, werd gereorganiseerd en hoewel ik niet weg hoefde, liet de spanning die er hing me niet onberoerd. Ik had een flinke stapel boeken mee en was van plan lekker bij te komen. Ik was dan ook minder betrokken dan anders. Toen we op een dag met een groep campinggasten zouden gaan kanoën, had ik niet zo’n zin en ging niet mee. Nu heb ik daar spijt van. Als ik mijn dochter met die Fransman had gezien, had mijn intuïtie me vast gewaarschuwd. Mijn man had nergens op gelet, die had alleen maar zitten keten met onze zoon. ’s Avonds bij het eten zag ik de foto’s. Mijn dochter zat bij een donkerharige jongen in de kano. ‘Moest jij niet met Claudine?’ vroeg ik verbaasd. Claudine is haar beste vriendin op de camping. ‘Nee, die wilde met Eva, dus ik ging met iemand die nog over was’, zei ze vlug, terwijl ze zich over haar mobiel boog. ‘Jij en Claudine
hebben toch geen ruzie?’ vroeg ik bezorgd. ‘Welnee,’ zei Chantal, ‘kijk, daar komt ze me al halen! Ik ga naar het kampvuur, doei!’

Ik riep haar nog na dat ze om elf uur terug moest zijn. Chantal was altijd op tijd terug. Dat ze de laatste tijd vaak wat later was geweest, had ik niet in de gaten gehad, dat vertelde mijn man pas achteraf. Ik lag dan meestal al in bed en geloofde het wel. Als ik haar hoorde aankomen, riep ik welterusten, terwijl ze in haar eigen tentje kroop. Want hoewel we een grote caravan hebben, sliep zij vorig jaar voor het eerst in een eigen tent. Logisch dat ze wat meer privacy wilde nu ze ouder werd, toch?”

‘Op de plek waar haar grote krullenbos moest liggen, was het plat. De tent was leeg!’

Puur toeval
“Dat ik die nacht, drie dagen voordat we naar huis zouden gaan, midden in de nacht ontdekte dat ze niet in haar tentje lag, is puur toeval. Ik werd wakker rond een uur of twee. Mijn man lag te snurken en ik kreeg het niet voor elkaar hem om te rollen. Het was bloedheet en ik besloot op te staan. Ik ging voor onze caravan zitten en genoot even lekker van de volle maan. Opeens zag ik iets liggen in het gras: Chantals zonnebrilhoesje. Het moest uit haar strandtas zijn gevallen. Ik besloot het bij haar in haar tentje te schuiven en ritste de tent zachtjes open. Door de volle maan was het niet donker binnen. Op de plek waar ik haar grote bos krullen verwachtte, was het plat. Lag ze soms gedraaid? Nee. De tent was leeg! Hoe kon dit? Ik keek om me heen. Zou ze de tent zijn uitgegaan om te plassen? Onmogelijk: ik zat al een kwartier buiten en had haar niet gezien. Maar ze was wél thuisgekomen die avond. Ik had haar gehoord. Ze moest weer zijn weggeglipt. Of zou iemand haar gedwongen hebben de tent te verlaten?”

Lees het hele verhaal van Mirthe in Vriendin 28 en praat mee op het forum

Foto: iStock

Reageer op dit artikel

Instagram