×
AdBlock gedetecteerd!

Beste bezoeker,

Wij zien dat je een adblocker gebruikt die ervoor zorgt dat je geen advertenties ziet op onze website. Dit vinden wij jammer, want de artikelen op onze website zijn mede dankzij deze advertenties gratis te lezen en bekijken. Wil jij een uitzondering maken voor onze website of meer lezen over de wijze waarop wij met advertenties omgaan? Klik dan hier.
Advertisement

Linda heeft misofonie: 'Al die geluiden putten me uit'

Linda heeft misofonie: 'Al die geluiden putten me uit'
19.05.2017 -

Simpele, alledaagse geluiden als kauwen, hoesten en geeuwen kunnen Linda (35) hels maken. Dat is geen aanstellerij, Linda heeft een serieuze aandoening: misofonie. “Al die geluiden putten me uit. Soms heb ik zin om aan het einde van de dag iedereen in elkaar te meppen.”


Agressieve gedachtes
“In de puberteit breidde mijn afkeer van eeten drinkgeluiden zich uit naar andere geluiden, zoals niezen, hoesten, neus ophalen, geeuwen. Lichamelijke geluiden die iedereen soms onsmakelijk vindt, riepen bij mij ongewone irritatie op, op het agressieve af. Die heftige reactie kreeg ik ook bij minder ‘beladen’ menselijke geluiden: voetstappen op de trap of in de gang. Een hese stem, een rollende r, een harde g. Het knippen of knakken met vingers. Het liefst hield ik iedereen zo veel
mogelijk op afstand. Ik had wel vriendinnen, maar dat contact bleef oppervlakkig omdat ik het niet volhield om samen lang op de bank te hangen en te kletsen, zoals meiden doen. Na een tijdje werd het me te veel – de kuchjes, de lachjes, gefrunnik aan haren, gepulk aan nagels – en reageerde ik bot en snauwerig, waar niemand iets van begreep.
Ook mijn schoolprestaties leden eronder. Ik kon mijn aandacht niet bij m’n huiswerk houden, want ik hoorde altijd wel iets. Een stem op straat, de radio bij de buren, krakende plafondbalken. Nooit was er rust, nooit stilte. Ik heb eens in een snackbar gewerkt waar mensen begonnen te fluiten of neuriën als ze wachten op hun bestelling: verschrikkelijk. Toen ik ging studeren, reisde ik elke dag met de trein. Daar was altijd wel iemand die zat te eten of praten. Sodemieter op, ga alsjeblieft ergens anders zitten, wilde ik het liefst schreeuwen. Maar natuurlijk verbeet ik me. Ik voelde me schuldig over die agressieve gedachtes. Wie was ik om hier iets van te zeggen tegen iemand, ik at zelf toch ook weleens een appel?”

'Ik voelde me een harteloos kreng en besloot met onze relatie te stoppen'


Harteloos kreng
“Thuis vond ik die constante kakofonie aan menselijke geluiden het zwaarst. Hierdoor gedroeg ik me onmogelijk tegenover mijn familie. Toen ik op mijn zeventiende een vriendje kreeg, zag ik kans om het geruzie thuis te ontvluchten en trok ik bij hem in. Met zijn geluiden leek ik vrij goed te kunnen dealen, maar dat bleek niet meer dan de roze bril van verliefdheid. Toen de vlinders verdwenen, begon ik me ook aan hem te ergeren. Hij was een rustige jongen met een zachte stem en snurkte nooit. Toch kon ik op den duur zelfs niet meer tegen zijn ademhaling. Ik voelde me een harteloos kreng en besloot met onze relatie te stoppen. Zo is het een paar keer gegaan in relaties. Het kon toch onmogelijk liefde zijn als ik me zo aan iemand stoorde? Het vrat enorm aan me. De negatieve energie die voortdurend door me heen raasde, de conflicten door mijn korte lontje, de mindere schoolprestaties, doodbloedende vriendschappen, verkering die steeds uitging:
het was alsof alles spaak liep in mijn leven.

Lees het hele verhaal van Linda in Vriendin 20

Foto: Marjolein Volmer

Plaats een reactie

1Reacties