Miepje-80 op 02.08.2012 - 16:00u
Pff, nou ik begin maar bij het begin.
Vorig jaar november kreeg ik te horen dat mijn vriend na bijna 10 jaar, twee kinderen, huisje boompje, beestje, een ander heeft ontmoet. Hij had al een paar keer met haar afgesproken en al een tijdje contact.
De volgende dag stond er weer een afspraak, tot nu was er gefoosd, maar geen sex geweest en dat was nu toch wel de bedoeling.
Hij wilde dat niet doen tijdens onze relatie, dus vertelde hij mij het een dag van te voren. Vanaf dat moment is de egotrip voor hem begonnen.
Die andere vrouw plaatste hem op een voetstuk, deed alles voor hem. Hij heeft een half jaar lang, alleen aan zichzelf gedacht, is wel een aantal malen voor korte periodes terug geweest met de belofte niet weer weg te gaan en van mij te houden (ik geloof zo een 5 keer) maar hij was eigenlijk vooral bezig met zichzelf en met die andere vrouw. Ik ben me ervan bewust dat ik hem die kans heb gegeven.
Ze zijn, ook in de tijd dat hij bij mij was, contact blijven houden en hebben ook een aantal keer stiekem afgesproken om uit eten te gaan, etc. in de korte periodes dat hij bij mij was.
Halverwege april was voor hem het moment dat het "klaar" was, hij wilde met mij verder en ervoor vechten.
Hij vertelde dat hij, achteraf, eigenlijk niets voor die ander voelde en dat het de aandacht is geweest. Die andere vrouw bleef contact zoeken, waarop ik heb geeist dat hij haar op zou bellen en moest zeggen dat ze daarmee op moest houden. Na een knallende ruzie heeft hij daarmee ingestemd, wat ook geholpen heeft.
Voor zover ik weet is er sindsdien geen contact.
We zijn in therapie gegaan, wat moeilijk is, ik kan het niet zomaar naast me neerleggen. Ik blijf er over malen, met name, de sappige details die mijn partner, ongevraagd!, heeft verteld, smsjes die hij heeft laten zien.
Hij zegt dat hij dat heeft verteld omdat hij sterk de behoefte voelt om alles met mij te delen. Ik bleef het gevoel houden dat niet alles verteld is.
Pas gevraagd om het er nogmaals over te hebben en dan eerlijk te zijn.
Buiten alles wat er al was gebeurd komt er nog wat bij: Hij was voor het werk naar het buitenland geweest en wij hadden contact gehad, hij zou bij terugkomst alles met die andere vrouw bespreken en zijn spullen pakken, naar ons terugkomen. Vanwege lange vliegreis, jetlag, zou het wel een dag later zijn dat hij terug zou komen.
Volkomen in tweestrijd met mijzelf heb ik uiteindelijk besloten hiermee in te stemmen, wel heb ik hem heel expliciet gevraagd geen sex met haar te hebben, uitgelegd dat ik dat niet zou kunnen verwerken, dat mij dat goedkoop zou laten voelen, etc.
Dat ik kan begrijpen dat hij de tijd wil nemen om alles uit te leggen en zijn spullen te pakken na een lange nachtvlucht.
Ik heb hem nog meerdere keren hiernaar gevraagd toen hij terug was. Iedere keer was het antwoord dat dat echt niet gebeurd was, dat de sfeer daar absoluut niet naar was.
In dat gesprek (pas) begon hij in eerste instantie weer aan dat verhaal, maar vertelde al snel dat het wel was gebeurd, hij zegt het niet goed meer te weten, maar weet wel dat dat minstens 2 maal is gebeurd. Hij heeft dit gedaan (in overleg met die andere vrouw) als afsluiting, het zou immers de laatste keer zijn en dat tot (minstens) twee keer toe.
Hij zegt dat het iets puur biologisch was, zij bood zich aan en hij heeft daar gebruik van gemaakt, terwijl hij wist dat ik had gevraagd dat niet te doen, hij wist hoe ik me dan zou voelen.
Ik had dat echt duidelijk gemaakt.
Het ergste vind ik nog dat hij me niet de keuze heeft gegeven om zelf de beslissing te nemen of ik daarmee kon leven, hij wist dat hij niet (gelijk) hier welkom zou zijn en heeft het daarom niet gelijk verteld.
Ik wist van niks, we hebben die avond (nog geen 24 uur na het biologische voorval) wel het bed gedeeld. Ik voel me gebruikt, vies, walgelijk.
Wat mij betreft is de maat vol. Mijn grens is bereikt, ik kan hier niet meeleven. Het is teveel om te verwerken, ik kan hem dit nooit vergeven.
Hij zegt dat hij enorme spijt heeft en zegt het hele gebeuren nooit meer te doen, hij wil graag verder vechten, wil geen ander.
Hij zegt dat zijn leven voorbij is, als ik niet meer wil, ik ben zijn prinsesje..
Wat moet ik nou?
Kan ik hier nog overheen komen?
Vorig jaar november kreeg ik te horen dat mijn vriend na bijna 10 jaar, twee kinderen, huisje boompje, beestje, een ander heeft ontmoet. Hij had al een paar keer met haar afgesproken en al een tijdje contact.
De volgende dag stond er weer een afspraak, tot nu was er gefoosd, maar geen sex geweest en dat was nu toch wel de bedoeling.
Hij wilde dat niet doen tijdens onze relatie, dus vertelde hij mij het een dag van te voren. Vanaf dat moment is de egotrip voor hem begonnen.
Die andere vrouw plaatste hem op een voetstuk, deed alles voor hem. Hij heeft een half jaar lang, alleen aan zichzelf gedacht, is wel een aantal malen voor korte periodes terug geweest met de belofte niet weer weg te gaan en van mij te houden (ik geloof zo een 5 keer) maar hij was eigenlijk vooral bezig met zichzelf en met die andere vrouw. Ik ben me ervan bewust dat ik hem die kans heb gegeven.
Ze zijn, ook in de tijd dat hij bij mij was, contact blijven houden en hebben ook een aantal keer stiekem afgesproken om uit eten te gaan, etc. in de korte periodes dat hij bij mij was.
Halverwege april was voor hem het moment dat het "klaar" was, hij wilde met mij verder en ervoor vechten.
Hij vertelde dat hij, achteraf, eigenlijk niets voor die ander voelde en dat het de aandacht is geweest. Die andere vrouw bleef contact zoeken, waarop ik heb geeist dat hij haar op zou bellen en moest zeggen dat ze daarmee op moest houden. Na een knallende ruzie heeft hij daarmee ingestemd, wat ook geholpen heeft.
Voor zover ik weet is er sindsdien geen contact.
We zijn in therapie gegaan, wat moeilijk is, ik kan het niet zomaar naast me neerleggen. Ik blijf er over malen, met name, de sappige details die mijn partner, ongevraagd!, heeft verteld, smsjes die hij heeft laten zien.
Hij zegt dat hij dat heeft verteld omdat hij sterk de behoefte voelt om alles met mij te delen. Ik bleef het gevoel houden dat niet alles verteld is.
Pas gevraagd om het er nogmaals over te hebben en dan eerlijk te zijn.
Buiten alles wat er al was gebeurd komt er nog wat bij: Hij was voor het werk naar het buitenland geweest en wij hadden contact gehad, hij zou bij terugkomst alles met die andere vrouw bespreken en zijn spullen pakken, naar ons terugkomen. Vanwege lange vliegreis, jetlag, zou het wel een dag later zijn dat hij terug zou komen.
Volkomen in tweestrijd met mijzelf heb ik uiteindelijk besloten hiermee in te stemmen, wel heb ik hem heel expliciet gevraagd geen sex met haar te hebben, uitgelegd dat ik dat niet zou kunnen verwerken, dat mij dat goedkoop zou laten voelen, etc.
Dat ik kan begrijpen dat hij de tijd wil nemen om alles uit te leggen en zijn spullen te pakken na een lange nachtvlucht.
Ik heb hem nog meerdere keren hiernaar gevraagd toen hij terug was. Iedere keer was het antwoord dat dat echt niet gebeurd was, dat de sfeer daar absoluut niet naar was.
In dat gesprek (pas) begon hij in eerste instantie weer aan dat verhaal, maar vertelde al snel dat het wel was gebeurd, hij zegt het niet goed meer te weten, maar weet wel dat dat minstens 2 maal is gebeurd. Hij heeft dit gedaan (in overleg met die andere vrouw) als afsluiting, het zou immers de laatste keer zijn en dat tot (minstens) twee keer toe.
Hij zegt dat het iets puur biologisch was, zij bood zich aan en hij heeft daar gebruik van gemaakt, terwijl hij wist dat ik had gevraagd dat niet te doen, hij wist hoe ik me dan zou voelen.
Ik had dat echt duidelijk gemaakt.
Het ergste vind ik nog dat hij me niet de keuze heeft gegeven om zelf de beslissing te nemen of ik daarmee kon leven, hij wist dat hij niet (gelijk) hier welkom zou zijn en heeft het daarom niet gelijk verteld.
Ik wist van niks, we hebben die avond (nog geen 24 uur na het biologische voorval) wel het bed gedeeld. Ik voel me gebruikt, vies, walgelijk.
Wat mij betreft is de maat vol. Mijn grens is bereikt, ik kan hier niet meeleven. Het is teveel om te verwerken, ik kan hem dit nooit vergeven.
Hij zegt dat hij enorme spijt heeft en zegt het hele gebeuren nooit meer te doen, hij wil graag verder vechten, wil geen ander.
Hij zegt dat zijn leven voorbij is, als ik niet meer wil, ik ben zijn prinsesje..
Wat moet ik nou?
Kan ik hier nog overheen komen?
Laatst gewijzigd op 15.04.2013 - 17:29u door Hills
ik begin er niet aan.
Zooooo, met 2 accounts geeindigd in de top 10 van vrienden. En voor het echie: laat maar........er schijnen mensen dag en nacht te spelen en…"