Ik maak me grote zorgen: Hernia.... of iets anders? (Uitslag bekend) Reactie plaatsen

Zo heeft zij al een jaar lang last van haar rug. Voor haar echter geen reden om naar een huisarts t e rennen, ze wijt het aan stress, doordat ze jaren in een relatie heeft gezeten waarin haar ex zijn handen niet kon thuishouden. Eindelijk is ze daar sinds vorig jaar vanaf, en de omgeving was blij voor haar.

Ik had haar een tijd niet gesproken en besloot weer even kontakt op te nemen. Ik schrok toen ze vertelde dat ze al een maand of 2 met een hernia plat op bed lag. Ik ben meteen naar haar toegegaan en trof letterlijk een grote bende aan in haar huisje. Ja vind je het gek zeg. Weinig vrienden die ze overgehouden heeft, dus echt hulp was er niet. Haar kinderen hebben zo goed mogelijk alles opgevangen. Boodschappen, stofzuigen, dweilen, koken, afwassen en de was werden hun dagelijkse bezigheden buiten school om. Zij lag plat op een bed in de kamer, ze kon niet eens meer lopen. Ze had een afspraak gemaakt met het ziekenhuis, omdat het al zo lang duurde.

En sinds een week "neem" ik haar huishouden zo'n\ beetje mee. Ik neem dan de grote dingen mee, en samen met de kids gaan we eerst even aan de slag om de boel leefbaar te houden, en daarna gaan zij lekker hun ding doen. En dat is moeten van mij, dit is veel te veel voor hun.

Afgelopen week is ze dus naar het ziekenhuis geweest, en toen kwam er een telefoontje........
het was geen hernia, maar wat wel?
De volgende dag een MRI scan, bloedafname .... en toen kwam er uit dat het of een ontsteking zou zijn of dat het zelfs leukemie zou kunnen zijn.
De volgende dag terug en toen hoorde ze dat haar bloedwaarden te hoog waren. Dus nogmaals bloed afgeven, een ruggeprik en een beenmergpunctie. Daarna heeft ze op zaal gelegen, waarbij ze binnen een uur een liter water moest drinken. Dit om het vocht wat ze onttrokken hadden aan de punctie, weer aan te vullen.

Alles ging prima (zei ze) en ze mocht naar huis. De volgende dag de was even opgevangen, gevouwen en een nieuwe in de wasmachine, en even kletsen. Ze had denderende hoofdpijn. Ik heb uiteindelijk haar dochter meegenomen en haar vrienden haar zoon. Sinds donderdag slaapt haar dochter bij mij, en breng ik smorgens haar kinderen naar school en haal ze weer op.
Ze bleef hoofdpijn houden, die ervoor zorgde dat als ze overeind ging, er steke n haar rug in liepen. Het ziekenhuis gebeld en die vertelden dat dit normaal was en een dag of drie/vier zou duren.

Vanmorgen gingen we even haar afwas terugbrengen en de gestreken was, en was er een vriend bij haar. Gelukkig, want ze was al een keer tegen de vlakte gegaan. Zij zelf lag er zo hondsberoerd bij in haar bed. Misselijk, hoofdpijn, en gespuugd. We zijn zelf weer weggegaan om iets leuks te gaan doen met de kids. We waren net thuis, toen de foon ging. Haar andere vriendin, die vertelde dat ze smiddags was opgehaald door de ambulance en ze nu in het ziekenhuis ligt met een infuus en ze daar tot zowiezo maandag moet blijven. Een pak van mijn hart dat er nu echt voor haar gezorgd wordt, maar de kids he... ik word er zo verdrietig van als ik hun gezichten zie. Ook zij hebben dat vooral doorgaan idee en laten niet zo snel iets merken. Zo van de kaart.

En nu is het vooral afwachten. Ze krijgt deze week als het goed is de uitslagen van de onderzoeken. Maar het ziet er allemaal niet goed uit. Haar bloeddruk was verhoogd gelukkig nu weer redelijk normaal.. maar je schrikt er toch erg van. jemig ze is nog zo jong, het heeft haar werkelijk weinig meegezeten en dan ook dit nog.
En dan haar kinders, ik vind het zo ontzettend erg voor hun. Haar dochter mist haar, dat kan ik goed merken, hoewel ze ook heel krachtig meedoet met plezier maken... maar ondertussen is ze heel erg bezig met de rotziekete, en of ze altijd bij haar mag blijven.

Ik heb zo met ze te doen, ook met mijn vriendin.

Morgen gaan we naar haar toe op ziekenbezoek..

Ik wilde dit even van mij af schrijven en besef dat het wel een behoorlijk lajpje tekst is. Bedankt da t je het hebt willen lezen..

Pfoe... heftig verhaal. Heel veel sterkte gewenst voor je vriendin en de kinderen.
Goed dat je hun zo veel wilt/kunt helpen

Dat is niet niks Chels, fijn dat je een helpende hand bent voor haar, ik wens jullie veel sterkte met het wachten wat het nou kan zijn, en hopelijk valt het mee

pfff Chels, heftig zeg.. arme vrouw en kindjes. zo krijgen sommige mensen alle leed te dragen, t'is zo oneerlijk. Gelukkig heeft ze jou en enkele goeie vrienden die er voor haar en de kinderen zijn. Meer kan je niet doen meiske.. sterkte met alles en ik hoop dat het ondanks alles toch nog goed komt met je vriendin..

Heftig hoor. Zeker ook voor de kinderen.
Wat goed dat je hun zo helpt! Petje af.

Sterkte ermee.

Wat erg voor haar.
Fijn voor haar dat jij en vrienden de kinderen opvangen.
Is toch een zorg minder.
De hoofdpijn en steken in de rug komt me bekend voor. Dit heeft me man ook een paar weken geleden gehad. het duurde ongeveer een week.

Sja het valt ook niet mee. Maar voor haar en de kids meer dan voor mij. Ik draag gewoon mijn steentje bij, maar zij leeft/leven elke dag met deze ellende.Zij kunnen er niet van weg, waar ik dat nog wel zou kunnen.

Vandaag gaan we even op ziekenbezoek, en ik heb zojuist besloten om morgen zelf maar de docenten wat meer in te gaan lichten. Tuurlijk is hun door de kids al iets verteld, maar het mag wat meer, zodat er ook een groter vangnet komt voor de kids.

Nu schijnt de zon nog heerlijk, en gaan we straks nog even naar de ijsbaan. Maar eerst even naar haar huis. Even kijken bij het jonge poesje. Echt een moppie. Die mag niet naar buiten, beestje is zo wit als sneeuw haha.

Anja, had jouw man dan ook zo'n punctie gekregen? Ze waren overigens in het ziekenhuis "vergeten" te vertellen dat ze zo;n hoofdpijn kon krijgen en hoe lang dat kon duren.

Ja mijn man heeft beschadigde zenuwen in zijn benen.
Ze hebben toen ook via ruggenprik een punctie gedaan en bloedonderzoek.
Wij horen deze week de uitslag. waardoor de zenuwen steeds meer beschadigen.